1. Bölüm rüya

LANES – İlk Bölüm Sislerle örtülü dağların ardında, hiçbir haritanın işaretlemediği bir kapı vardı. Bu kapı, modern dünyanın tüm teknolojisine meydan okuyan gizli ülke Lanes’e açılıyordu. Yüzyıllardır kimse kolay kolay bulamamıştı; bulanlar ise içeri girmek için bir adak vermek zorundaydı.Niya, insan dünyasında babasının şiddetine maruz kalan genç bir kadındı. Babası, hırsı ve açgözlülüğüyle yıllardır Lanes’i arıyordu. Nihayet kapıyı bulduğunda, içeri girmek için gereken adağın Niya olduğunu anladı. Onu ellerinden tutup sisli kapıya sürükledi. Niya’nın gözlerinde korku vardı ama aynı zamanda derin bir huzur; çünkü içten içe biliyordu ki bu yolculuk kaderini değiştirecekti. Niya’nın Gözünden Sislerin arasında yürürken ayaklarım titriyordu. Babamın sert eli bileğimi sıkıca kavramıştı; kaçacak gücüm yoktu. Yıllardır bana vurduğu her darbe, söylediği her ağır söz, şimdi bu kapının önünde bir adak olarak üzerime yüklenmişti. İçimde bir ses, “Sen kurban olacaksın” diyordu.Kapı görünmezdi, ama kalbimde bir ağırlık hissettim. Sanki ruhum çağrılıyordu. Babamın gözlerinde açgözlülük vardı; Lanes’in madenlerini, altınlarını, taşlarını hayal ediyordu. Ben ise sadece özgürlüğü hayal ediyordum. Tam o anda, gölgelerden bir figür çıktı: Alfa Lasi. Onun bakışları babamınkinden farklıydı. Sertti, yırtıcıydı, ama bana dokunan bir sıcaklık vardı. İlk kez biri beni kurban olarak değil, insan olarak görüyordu.Kapı titreyerek açıldığında babamın elleri boş kaldı. Benim adımlarım ise ışığa doğru ilerledi. İçeri girdiğimde Lanes’in kalbi bana fısıldadı: “Sen artık bizimle bütünsün.” Altın damarları parlıyordu, ama benim gözlerim sadece özgürlüğün ışığını görüyordu.Babam dışarıda öfkeyle bağırırken, Alfa Lasi’nin gözleri bana kilitlenmişti. O an anladım: Lanes’in gerçek zenginliği madenler değil, kaderini değiştirecek bir yoldu. Ve ben o yolda yürümeye başlamıştım. Kapıdan içeri adımımı attığımda, dünya değişti. Arkada babamın öfke dolu çığlıkları yankılanıyordu, ama artık bana ulaşamıyordu. İçimde bir hafiflik hissettim; sanki yıllardır taşıdığım yük bir anda sırtımdan alınmıştı.Lanes’in içi ışıkla doluydu. Altın damarları, gümüş yolları, değerli taşlarla süslü duvarları parlıyordu. Ama en çok dikkatimi çeken şey sessizlikti. Bu şehir, dışarıdan görünmeyen bir sır gibi, kendi içinde huzurla nefes alıyordu. Ben yürürken, taşların arasından fısıltılar yükseldi: “Hoş geldin, Niya.” Şehir benimle konuşuyordu. Kurban olarak içeri girmiştim, ama şehir beni kurban değil, koruyucu olarak kabul ediyordu.Arkamda bir gölge belirdi. Alfa Lasi kapının eşiğinde duruyordu. Babam dışarıda öfkeyle bağırırken, Lasi’nin gözleri bana kilitlenmişti. Onun bakışlarında hem yırtıcılık hem de bir söz vardı: “Artık yalnız değilsin.”O an anladım ki Lanes’in gerçek zenginliği madenler değil, kaderleri değiştiren bağlardı. Ben, şiddetin gölgesinden çıkıp bu şehrin ışığına adım atmıştım. Ve Alfa Lasi, bu yolculukta yanımda olacaktı. Lanes, babamın hayalini kurduğu gibi sadece madenlerle dolu bir yer değildi; burası yaşayan bir ruh gibiydi. Her sokak, her duvar bana fısıldıyordu: “Artık özgürsün.” Ama içimde bir korku hâlâ vardı. Çünkü biliyordum: Babam kolay kolay vazgeçmezdi. Lanes’in kapısında öfkeyle beklerken, içeri girmek için her şeyi deneyecekti. O sırada Alfa Lasi’nin siluetini gördüm. Kapının eşiğinde duruyor, babamla karşı karşıya gelmeye hazırlanıyordu. Bir anda Lanes’in sessizliği bozuldu. Kapının etrafında taşlar titremeye başladı; babası içeri giremeyince öfkesini şehre yöneltmişti.Dışarıda Alfa Lasi, babanın karşısına dikildi. Kaslı bedeniyle bir duvar gibi duruyor, gözlerinde yırtıcı bir kararlılık parlıyordu. Babası bağırdı: “Bu şehir benim olacak! Niya benim adağım, onu geri istiyorum!” Alfa Lasi’nin sesi gök gürültüsü gibi yankılandı: “Senin hırsın burada hüküm süremez. Lanes, senin açgözlülüğünü kabul etmiyor.”O anda kapının taşları çatladı, içeriden ışık fışkırdı. Lanes’in halkı Niya’nın etrafında toplandı. Onların gözlerinde korku değil, bir çağrı vardı: “Ni…