BÖLÜM 7: Feryat

*** Belki de adalet, kitaplarda yazıldığı kadar kusursuz değildi. *** Bir hafta sonra... “Artık uyanmalısın canım.” Ben bu evde istediğim kadar uyuyamayacak mıydım? Her sabah ya annem tarafından ya da alarmım zoruyla uyandırılmaktan sıkılmıştım. Sıcacık yatağımdan hiç kalkmak istemiyor, sonsuza kadar burada yatmak istiyordum. En azından güvende olurdum ve kimse bana bile isteye zarar veremezdi. Annemin ikinci defa seslenmesiyle birlikte onu daha fazla sinirlendirmemek için homurdana homurdana yataktan kalkıp kendime gelebilmek için duşa girdim. Üzerimdekileri paçavra gibi kir sepetine atıp musluğu açtım ve soğuk suyun omuzlarımdan akıp tüm vücuduma masaj yapmasına izin verdim. Soğukluk bedenimi öylesine rahatlatmıştı ki bu huzurun sürekliliğini diledim. Hastanedeki tedavim bir hafta önce bittiği için artık evde tedaviye devam edileceğine karar veren doktor beni taburcu etmişti. Beklenilenden hızlı iyileşmiş ve hemen ayaklanmıştım. Saçlarımı kurulayıp gelişi güzel taradıktan sonra annemi daha fazla bekletmeden mutfağa inerek kahvaltı masasına oturdum. “Anneciğim, misafir falan mı gelecekti? Kahvaltıda döktürmüşsün.” Ben sırıtırken o bozulmuş şekilde yüzünü buruşturmuştu. Öyle komik olmuştu ki artık sırıtmam kahkahaya dönüşmüştü. “Aşk olsun, ben sadece biri geleceği zaman mı güzel yemekler yapıyorum?” Yaptığım şakayı ciddiye alması beni şaşırtsa da hemen gönlünü alıp kahvaltıya başladık. Ekmeğime tereyağını sürdüğümde yalandan öksürmesi dikkatimi çekti. Bu önemli bir şey konuşacağı anlamına geliyordu. Ne oldu, der gibi baktığımda ağzını peçeteyle sildi. “Bir kaç gün sonra mahkeme var.” Neyden bahsettiğini anlamamıştım. Neyin mahkemesiydi bu? “Ne mahkemesinden bahsediyorsun?” Yutkundu. “Serkan ve arkadaşları serbest bırakılmıştı ama tekrar göz altına alındılar. Dolayısıyla hakim karşısına çıkmalarına karar verildi.” Serbest bırakıldı derken? İşledikleri suçun hukuktaki karşılığı adam öldürmeye tam teşebbüstü ki bu suçu işleyen zanlının kolay kolay serbest bırakılmaması gerekiyordu. Daha fazla açıklama yapması için anneme ‘devam et’ der gibi kafamı salladım. “Her şey avukatla planladığımız ve beklediğimiz şekilde ilerliyordu. Yani Serkan, sen uyandıktan sonra hakim karşısına çıkacak ve hak ettiği cezayı alacaktı.” Yutkundu, yumruğunu öylesine sert sıkıyordu ki parmak boğumları beyaz renge bürünmüştü. Sakinleşmeye çalışıyordu. “Dün sabah hiç beklemediğimiz bir şey oldu. Adamın biri karakola gidip seni darp ettiğini itiraf edip suçu üstlenmiş. Dolayısıyla da Serkan’a -nasıl oluyor bilmiyorum ama- denetimli serbestlik vermişler.” Duraksayıp önünde ki bardaktan büyük bir yudum su içip ağzını sildi. Hâlâ içinde dinmeyen bir öfke vardı. “Biz de bu duruma itiraz ettik. Gerekli kanıtların toplanması ve gerçek suçluların cezasını alması için işin yargıya taşınmasını talep ettik. Netice olarak hem Serkan hem de suçu üstlenen adam mahkemeye çıkacaklar.” Olanları büyük bir şaşkınlıkla dinlerken kafamdan deli düşünceler geçiyordu. Böylesine ciddi bir suçu gözünü kırpmadan işleyen suçlunun öylece serbest bırakılmasına mı şaşırmalıydım yoksa suçun bir başkası tarafından üstlenilmesine mi? Sanırım her ikisine de… Sadece bir yudum alabildiğim ve sıcaklığını kaybeden çayımı içip bitirdim. Gerildiğimi hisseden annem, elini elimin üzerine koydu. “Merak etme, onlar yine o hücrelerine geri dönecekler. Tek bir farkla, bir daha çıkamayacaklar,” dediğinde az da olsa içimdeki yaşadığım kaygı azalmıştı ama yine de bir şey olacağını biliyordum. Bu olacak şey benim açımdan pek iyi olacağa benzemiyordu. “Yanında ben olduğum sürece kimse sana dokunamayacak!” Elimden gelen en içten gülümseme ile elimin üstündeki elini öptüm. O da içi rahatlamış gibi dursa da korktuğunu biliyordum ama artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Onlar hak ettikleri yere gideceklerdi. Konuyu dağıtmak ve daha biraz olsun normal hayattan konuşmak için birkaç gündür araştırmış olduğum spor salonundan bahsetmeye başladım. “Anne ben spor salonuna gitmek istiyorum demiştim ya bir tane bul…