7.

❝ Devam Eden Şeyler ❞ ☽ Devam eden şeyler . Ben artık bir şeylerin devam ettiğini veya edeceğini hissetmiyordum. Bunun sebebi ise gayet açık bir şekilde belliydi. Hatalarım, suçlarım, pişmanlıklarım hepsi peşimi bırakmıyordu. Aynı bu durumda olduğu gibi. Artık hiçbir şey saklamak istemiyordum. Çünkü biliyordum ki; insan yaşattığını yaşamadan ölmezdi. Evet, belki bir hata yapmıştım mutlu olabilmek adına, ancak hiçbir şekilde mutlu değildim. Ve görünene göre de olamayacak gibiydim. Ne dediğini idrak edemedim, bir süre bekledim sadece. Nutkum tutulmuş gibiydi, gözümün önünden her şey, daha doğrusu olabilecek dahili senaryolar geçiyordu. Kaşlarım çatılmıştı fakat hemen düzelttim kendimi. Her ne olursa olsun karşımda Boran vardı sonuç olarak. "Çok benimsiyorsunuz Aselya'yı ondandır, yoksa bir alakası yok." zar zor söyleyebildiğim cümle buydu. Gerçekleri fark etmemesi adına biraz daha toparladım kendimi. Ellerimdeki içeceklerde artık parmaklarımı dondurmaya başlamıştı. "Tabaklarıda alın içeriye geçelim, bizi bekliyorlar." dedim ardından. O ise hiçbir şey demedi ve tepki vermedi, sadece dediğimi yaptı. "Geçelim," dediğini duydum fısıltıyla sesini zar zor algılamıştım. Hemen gidip tabakları aldı istemsizce onu beklemiştim bende. Nare'nin, "Nerede kaldınız," diye seslendiğini duydum. "Tabakta alıp geliyoruz." dedim sadece. "Bir şey daha soracağım." dedi Boran. Ona baktım söylemesi için, "Biz hep böyle tesadüf eseri karşılaşıyoruz ya, umarım kötü olarak yorumlamıyorsundur." Şüpehci davranıyordu. Ancak elbette bunun kasıtlı olarak yapıldığını düşünmüyordum. "Yok tabii öyle algılamam. Tesadüf sonuç olarak değil mi?" "Aynen öyle." dedi sanki sürekli bir şey söyleyecek oluyor sonra vazgeçiyor gibiydi. Bu duruma bir anlam yükleyemiyordum. Boran, elindeki tabaklarla yanıma gelmiş ve içeriye geçmiştik. Aselya beni görür görmez, "Nerede kaldın anne? Pastayı beraber kesecektik." dediğinde duraksadım. Pastayı kesmemiş miydik zaten? Başka bir pastadan mı bahsediyordu? "Pastayı kestik biz birtanem. Başka yok." dedim aksinin olabileceği ihtimalini bile es geçerek, ancak Aselya beni geçiştirir gibi, "Aynen, anne." dedi sadece. Bu hareketine anlam veremedim. Ki buradaki herkeste bir tuhaftı. "Hep beraber yiyelim artık, içecekleride getirdim ben başlayabiliriz." Herkesin yüzüne baktım tek tek Boran'ın, Baran'ın ve Nare'nin. En sonda Aselya'ya baktım üzülmüş gibi duruyordu. Sebebini anlamadım, ki sadece o değil hepsinin yüzü düşmüştü. Kaşlarım istemsiz çatıldı ama devam ettik, bende bir şey sormamıştım. Baran, "Biliyor musunuz geçenlerde arabayla bir yere gidiyordum, arabanın önüne birden domuz çıktı, zar zor frene basıp durabildim. Yoksa kaza yapıyordum." dedi bir konu açarak. Nare de aklına bir şey gelmiş olmalı ki hemen atladı, "Bende geçen buraya gelirken arabama kedi binmiş, sonradan fark ettim. Bırakmaya da içim razı gelmeyince eve koyup buraya gelebilmiştim. Zor oluyor yani, anlıyorum seni." "Sen o yüzden mi geç kalmıştın?" dedim sırıtarak. O gün pastanenin anahtarını ona verdiğim için kapıda beklemiştim. Genelde hep Nare açıyordu pastaneyi, bazenleride ben. "Maalesef." diyebildi sadece. Mahçup bir ifade takınıp yandan baktı, "Üzgünüm." dedi. Boran da ilk defa bu tarz konularda söz hakkı alarak, "Olur genelde böyle şeyler, herkesin başına gelir." dedi. "Sizinde başınıza gelmiş gibi," dedim Boran'a bakarak. "Seninde mi geldi başına, sizinde dediğine göre." Bir şeyleri sorgular gibi bir ifade oluştu yüzünde. "Yok, yani de. Geledebilirdi ama." Üzerimdeki baskıyı geçiştirmeye çalıştım. Çünkü her yerde çok iyi bir şoför olduğumu vurgulayıp duruyordum. İmajım açısından iyi olmazdı bu durum. Hep beraber, pastalarımızı yemiştik ve çokta olmasada sohbet, muhabbet etmiştik. Klasik sorulardı zaten. Tam sohbet arasında müşteriler geliyor ve onlarlada ilgileniyorduk, hatta bazen arkada çalan kısık sesli müziklere özel istek yaptırıyorlardı. Bu detay saçmaydı ama mekanın atmosferine uymayan şarkılar seçiyorlardı genelde, ancak şu an tam tersiydi. Daha önce be…