5.

❝ Son Saatler ❞ ☽ Aradan sadece birkaç saat geçmişti ancak ben hâlâ Boran'ın evindeydim, saat on bire yaklaşıyordu ve bizim gitme zamanımız çoktan gelmiş ve geçiyordu. Aşağı salona Aselya'yla birlikte inerken bir yandan da Boran'a, "Aselya'nın uyku saati çoktan geçti, bizim gitmemiz daha iyi olur. Her şey için teşekkürler, Boran Bey." dedim. Boran da bana anlayışla bakıp, "Siz nasıl isterseniz öyle olsun, Gaye ama izin ver de seni evine kadar geçireyim. Saat de geç oldu zaten." diyerek benim ikna olmamı sağlamaya çalışıyordu. Saat geç olabilirdi ancak evin mesafeside çok uzak değildi bu yüzden yorulmasını da istemiyordum. Bu sebepten, "Hiç gerek yok, Boran Bey. Zaten evim de şurası, biz hemen gideriz Aselya'yla beraber." dedim sakin ve ikna eder bir sesle. Ama o ikna olmamış bir şekilde, "Olsun ben yine de geleyim." dediğinde çok bir şey diyemedim. Sadece, "İyi o zaman gelmek istiyorsanız gelin." diyerek konuyu kapattım. Aselya'nın uykusu geldiği için yürümekte zorlanıyordu bu sebepten onu yavaşça kucağıma aldım ve o da bana sımsıkı sarılıp gözlerini kapattı. Boran, Balım'ı Sevgi Hanım'a emanet ettiğinde kapıdan çıktık. Boran, kucağımda ki Aselya'ya bakıp, "İstersen ben taşıyabilirim, Aselya'yı. Seni yormak istemiyorum daha fazla." Marketteki olayı da göz önünde bulunduruyordu. Çok fazla üstelemeyecektim Aselya'yı özenle ve yavaş bir şekilde Boran'nın kucağına verdim. Boran, kucağında sanki çok önemli bir şeyi taşır gibi Aselya'yı incitmemeye çalışıyordu, nazik bir şekilde tutuyordu onu. En ufak bir sarsıntıya dahi ihtimal vermeyecek özenle tutuyordu. Bu duruma daha fazla bakmamak için hızla kafamı sağa çevirdim. Çünkü kendimi hâlâ suçlu hissediyordum. Boran'la göz göze gelmemeye bile dikkat ediyordum. Aselya, huysuzlanır gibi sesler çıkarmıştı ancak hemen kollarını Boran'a dolamış ve sakinleşmişti. Babası olduğunu fark etmişmiydi ki? Diye düşünmeden edememiştim. Yavaş ve sessiz adımlarla evime doğru gidiyorduk. Ancak Boran, sessizliği sevmiyor gibiydi hemen konu açıyordu. "Ne zaman geldin buraya daha dün sabah karşılaşmıştık seninle?" "Daha bugün gelmiştim, evde hiçbir şey kalmamış olduğunu görünce de markete gitmiştik Aselya'yla, sonrasını da biliyorsun zaten. Tatsız şeylerdi." dedim. "Kendini suçlama hastalık bu sonuçta. Ne zaman geleceği belli olmuyor." dedi sesinin kısık çıkmasıyla ona baktım dikkatlice. Gözleri dalgın bir şekilde uzaklara bakıyordu. Diğer eliyle Aselya'nın sırtını sıvazlıyordu. Şu an oldukça masum duruyordu, ne yaşadığını merak etmeye başlamıştım. "Öyle tabii, ne zaman geleceği belli olmaz." dedim dediğini tekrar ederken. "Ama ben inanıyorum, her şey zamanla düzelicek." dediğinde hiçbir şey anlamamıştım neyden bahsettiğini ama çokta üstelemedim bu konuyu. Bir şey olduysa bile bir başkasının meselesi beni ilgilendirmiyordu. Ben böyle düşünürken çoktan evin önüne gelmiştik. Kapının önünde durduğumuzda Boran'a döndüm yavaş ve sakince. O da geldiğimizi anlamış gibi benimle beraber durmuştu. Kucağında ki Aselya'yı bana, uyandırmamaya dikkat ederek vermiş ve üzerini dikkatle düzeltmişti. Çocuğu olduğunu bilseydi daha ilgili davranırdı diye geçirdim içimden ama Boran, şimdi bile Aselya'ya oldukça ilgili davranıyordu. "Her şey için teşekkürler, evim burası zaten daha fazla gelmenize gerek yok." dedim. O da kafasını sallamış ve bir an ne yapacağını bilemez gibi davrandıktan sonra, "Rica ederim, iyi geceler, Gaye." dediğinde ben de, "İyi geceler, Boran Bey." dedim. Aramızda daha fazla bir konuşma geçmeden Boran ve ben çoktan evimize doğru yol almaya başlamıştık bile. ☽ Evin içerisinde Aselya'nın sesi dolaşıyordu. Sabah olmuş ve ben mutfakta kahvaltı hazırlamakla uğraşıyordum. Aselya bu süreçte sıkılmış olmalıydı bu yüzden yanımdan ayrılmadan bana çok fazla soru sormaya başlamıştı. "Akşam için yemek ne yapacaksın?" demişti sandalyede oturmuş beni izlerken. Domatesi doğrarken arkama doğru bir bakış atıp, "Sen ne istersen onu yaparım, kızım." dedim. "Anne ben dolma biber istiyorum." demesiyle, "Biliyordum zaten bunu…