4. HİS

❝His❞ ☽ Herkes yaşadığı durumu kader olarak adlandırırdı, lakin bir kişinin yaptığı şeylerin sonucu herkesi etkilediğinde iş kaderden çıkar hata olurdu. Yaptıklarım benim için birer hataydı. Bu durumdan epeyce pişman olsamda şu an yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Bunu Boran'ın çiftlik evine özel yaptığı köşeden daha iyi anlıyordum. Aselya'nın o bebeklik eşyaları burada da vardı. Bu pişmanlık veya hata hiçbir zaman peşimi tam anlamıyla bırakmayacaktı. O kadar lanet bir türdendi ki bu pişmanlık, hayatım boyu yakamda bir leke olarak duracaktı. Ve biliyorum ki asla geçmeyecekti. Şu an Boran'a doğru yalvaran gözlerle bakıyordum. Çünkü o yanında kalmam için ısrar ediyordu. Evde sadece ben ve Aselya kalacağı için tekrardan fenalaşırsam kimsenin yardım edememesinden korkuyordu. Ancak bu sadece onun içinde geçip duran bir kuruntuydu. Bir daha olacağını düşünmüyorum. Ben kendimi gerçekten iyi hissediyordum. Özellikle şu an Aselya'nın yanında olmam bütün ağrılarımı yorgunluğumu alıp götürmüştü. Tam o sırada Aselya, benim geldiğimi fark etmiş olmalı ki hızla benim yanıma gelmişti. "Anneciğim..." diyerek boynuma sarılmıştı. "Anneciğim korktun mu sen? Korkma ben iyiyim bak geldim," diyerek Aselya'ya karşılık verdim. "Sana bir şey oldu sandım anne çok korktum. Ama Balım, benimle oyun oynadı onun sayesinde daha az korktum," dedi uslu durduğunu belli eder bir şekilde. Ancak gözlerindeki o ağlamış duygu yerinde duruyordu hâlâ. Beni görünce az da olsa geçmişti. Boran, yanımıza gelip Aselya'nın yanağını sevdi, "Annen biraz yorulmuş, ondan böyle oldu ama şimdi daha iyi korkma olur mu?" dedi sakinleştirici bir tonda. Boran'ın bu sakinliği beni gerçekten rahatlatıyordu. Sadece kendisi değil seside sakinlik veriyordu. Onun yanında kendimi güvende ve sakin hissettiğim gerçeğini görmezden gelemezdim. Gerçekten öylesine bir güven ve rahatlık veriyordu ki... Anlatılması güçtü. "O zaman bir daha yorulmasın. Ben mi yoruyorum seni ondan mı böyle oldun? Söz bir daha yormam o zaman." İçim anında cız etmişti. Böyle mi hissettirmiştim Aselya'ya. "Olur mu öyle şey sen beni nasıl yorarsın, Aselya? Bir daha böyle düşünmek yok! Anlaştık mı?" dedim yumuşayan sesimle. Aselya'da beni anlayışla karşılamış ve sadece, "Tamam, bundan sonra böyle düşünmem, söz," demişti. O kadar uslu bir çocuktu ki bu zamana kadar beni asla yormamıştı. Aynı zamanda çok anlayışlıydı, bunca dertlerimi sadece ben değil bir yandan Aselya'da benimle çekmişti. Bu durumdan oldukça üzgündüm ona hiçbir şeyi yansıtmamam gerekirdi ancak bende oldukça deneyimsizdim bu konularda. Ne yapmam gerektiğini dahi bilmiyordum. Onu usulca kucağıma alarak, Boran'a döndüm, "Burada kalmam için çok ısrar ediyorsunuz ancak gerçekten gerek yok, Aselya'nın da rahatını bozmuş olacağım. Evimde kalmam daha iyi olacaktır, zaten hemen evinizin yanında Balım'ın da canı sıkılırsa gelir hiç sorun olmaz." Boran, bu konuda ısrar etmiyordu. Sanırım rahatsızlık duyacağımdan çekiniyordu. "Sen nasıl istersen, Gaye. Ama saat daha çok erken. Bu saatte asla bırakmam ona göre. Hem biraz daha oynasınlar Balım'ın da canı sıkılıyordu. Aselya ona iyi geldi." diyerek Aselya'ya baktı. Dudaklarında otomatik olarak bir gülümseme belirdi. "Sen de Balım'la oynamak ister misin, Aselya? diyerek soru sordu. "İsterim," dedi çekingen bir şekilde. Boran'dan çekindiği çok bariz belliydi. Ona bakarken benimde yüzümde bir tebessüm oluştu o sırada, "Çok güzeller," dedi Boran. Neye dediğini anlamayarak, "Efendim?" dedim kaşlarımı çatarken. "Gamzelerin çok güzeller diyorum. Bence çok şanslısın, sen hep gül diye gamzelerin var ama ben seni hiç gülerken göremiyorum. Yazık değil mi o gamzelere?" Bir süre ne dediğini algılayamaz bir şekilde sadece ona baktım, bir anlığına ne dediğini kestirememiştim. "Teşekkürler de ben hep gülerim zaten, merak etmeyin." dedim bu kez ona karşıda gülerken. Gerçekten de günümün çoğunluğunda, özellikle Aselya'nın yanında hep gülüyordum. Ancak çoğu kişide gamzelerimi fark etmezlerdi bile. Az çok belli olan bir gamzeydi, genelde kim…