3. ZİFİRÎ KARANLIK

❝Zifirî Karanlık❞ ☽ Gözlerimin içine ışık girmeye çalışıyordu, lakin bu ışık benim başımı ağrıtmaktan başka bir şey yapmıyordu. Hatta başım sadece ağrımıyor aynı zamanda da dönüyordu. Ancak benim düşündüğüm şey Aselya'ydı dudaklarımdan sadece, "Aselya," diye bir mırıltı döküldü. Sonrasında hemen, "Aselya burada merak etmeyin." Diyen bir ses geldi. En son duyduğum sesti bu. Ona aitti bu ses. Gözlerimi yavaşça aralamaya çalıştım. Birkaç saniyelik bir göz kararması yaşamıştım. Genelde çoğunlukla olurdu ancak bu daha farklıydı diğerlerinden. Çünkü yanımda Boran vardı ve ona en güçsüz yanımı göstermişim gibi hissediyordum. Hâlâ marketteydik ve hâlâ Boran benim yanımdaydı. O an gerçekten düşüp bayılmak istedim her şeyden böylece kaçıp saklanmak istedim. Her şey bir anda son bulsun istiyordum. Kaçıp saklanmak ve Aselya'yla birlikte. "Lütfen buraya oturun ayakta kalmanız sizin için iyi olmayabilir. İyi misiniz? Bir hastaneye gidelim ister misiniz. Gerçi bendeki de soru hemen gidelim sizi böyle bırakmam hataydı zaten." Diyerek beni bir sandalyeye oturtmuştu. Aselya ise gözlerinde yaşlarla bana bakıyordu. "Anne ne oldu birden sana hasta mı oldun?" Diyerek bana dolu gözlerle baktı. Aselya çok korkmuş olmalıydı. Onu bu kadar korkutmuş muydum sahiden. İçimi bu anda bir hüzün kapladı. Aselya'yı yanıma çekip ona sıkıca sarıldım ve aynı zamanda teselli ediyordum. Hiç bırakmayacak gibi sarılıyor ve sırtını okşuyordum. Bir yandan da Boran'a bakıyordum, benimle çok ilgili görünüyordu. Neden her şey bir anda böyle olmuştu? Ben neden bu adama bu kadar büyük bir acı yaşatmıştım? Bana her baktığında, her bana yardım ettiğinde veya bana her iyi misin? Demesinde içime bir şeyler batıyordu. Bu asla geçmiyordu. Bir insan suçlulukla yaşayamıyormuş. Bunu artık daha iyi anlıyorum. "Ben iyiyim ancak Aselya iyi değil gibi ben hemen eve gitsem iyi olacak." Kaçmak istiyordum burdan. Hemen yanlarından uzaklaşmak istiyordum. Ayağa kalktığımda yanıma gelip, "En azından bir hastaneye gitseydik. Sizi asla böyle bırakamam hem çocuklarda korkmuş lütfen daha fazla korkutmayalım. Aselya'yı bizim eve bırakalım Balım'la oynarlarken bizde hastaneye gidelim?" Dedi. Sesi endişeli geliyordu. Gerçekten benim için endişelenmiş miydi? Derin bir nefes aldım lakin içimdeki acı asla azalmıyordu. Belki de hayır dememeliydim çünkü gerçekten çok kötüydüm. Beyimin içinde sirenler çalıyor ve dönüyordu. Ayakta bile zar zor duruyorken bunu reddetmek istemiyordum ancak onunla gitmekte olmazdı diyordum içimden. "Yok ben eve gitsem daha iyi olur hem daha fazla korkutmayalım çocukları." Diyerek gözlerinin içine baktım ama hemen sonrasında çekmiştim. Bakamıyordum çünkü. "Buna asla izin vermem bugün o hastaneye gidilecek, Gaye Hanım lütfen." Sesi asla itiraz istemeyen tondaydı. İstesem bile hayır diyemiyordum. İçten içe kabul ediyordum her dediği şeyi. Balım, abisinin yanına gelip, "Abi bir şey yok değil mi? Ben çok korkmaya başladım." Dedi. Aselya bana hâlâ sarılıyordu kucağımdan inmek hiç istemiyor gibiydi. Ancak şu anlık Balım'la kalsalar daha iyi olacaktı. Boran, Balım'ın gözlerinin içine şevkatle bakıp, "Hiç bir şeyi yok abiciğim, sen şimdi Aselya'yla birlikte eve gidin oyuncaklarınızla oynayın Baran abiniz sizi almaya gelecek. Bizim Gaye ablanla bir işimiz var. Hemen geleceğiz merak etme tamam mı abiciğim?" Derken gözlerindeki masum ifade asla kırılmıyordu yerli yerinde duruyordu. Kardeşine böyle olan bir adam kim bilir çocuğuna nasıl davranıyordu? Düşünmeden duramıyordum her gece her saat bunu düşünmüşlüğüm bile vardı. Yaptığımın ağırlığını kaldıramıyordum. Bundan sonra asla yapmayacağım tek şey hataydı. Bundan sonra asla hata yapmayacaktım. Ettiğim tek yemindi bu. Hemen ardından derin bir nefes almaya çalıştım. Ciğerlerime nefes girmiyordu. Boğuluyor gibi hissediyordum. Boran bunu fark etmiş olmalıydı ki bana dönüp, "Biz hemen gidelim, Baran gelmiş olmalı." Gözleriyle beni süzüyor ve iyi olup olmadığımı teyit ediyordu. Hiç iyi değildim bunu görüyor olamalıydı. Ağır bir sekilde kafamı…