1. Bölüm

Evdeki hava, fırtına öncesi sessizlik gibiydi; ağır, rutubetli ve her an patlamaya hazır. Babamın geldiğini kapı kilidinin zorlanmasından değil, annemin omuzlarının ansızın çöküşünden ve mutfaktaki bardağın titreyişinden anladım. Babam ne zaman eve dönse, alkolik kendisini değil, cehennemi de getirirdi. Biz o cehennemin içinde yanmaya alışmış iki gölgeydik. "DONNA! HEMEN KAPIYI AÇ!" Sesi, koridorda yankılanan bir gök gürültüsü gibiydi. Annem bana döndü. Gözlerindeki o saf korkuyu hayatım boyunca unutmayacaktım; o bakışta hem beni hemde kendini bu cehennemden nasıl koruyacağını Kara Kara düşünen fikirler vardı. "Lane, çabuk odana git ve saklan!" diye fısıldadı. Sesi titriyordu ama elleri beni korumak istercesine kararlıydı. Beni hafifçe koridora doğru itti. Ayaklarım geri geri gidiyordu, onu o canavarla baş başa bırakmak ruhumda telafisi imkansız bir yara açıyordu. Koşarak odama gittim ve kapıyı kilitledim. O ince tahta kapının babamı durduramayacağını biliyordum ama insanoğlu çaresizken en zayıf sığınaklara bile inanmak istiyordu. Odam boştu, ruhum gibi. Tek sığınağım yatağın altındaki karanlıktı. Oraya doğru süründüm, dizlerimi karnıma çekip cenin pozisyonu aldım. Ellerimle ağzımı kapadım; nefesim bile bir ihanet gibi geliyordu o an. Eğer duyulursam, yok olurdum. Babamın öfkesi, duyulmayan her sesle daha da bileniyordu. Diğer odadan bir şeyin duvara çarpma sesi geldi. "Ah, yapma Carl!" Annemin çığlığı yarıda kesildi. Ve sonra o korkunç sessizlik başladı. Annemin sesinin olmadığı bir dünya, benim için dünyanın sonu demekti. Orada, tozlu zeminde yatarken sanki zamanın akmayı bırakmış gibiydi. Kalp atışlarım kulaklarımda bir davul gibi gümlemeye başladı. Zeminden gelen soğukluk kemiklerime işlerken, babamın ağır adımlarının yaklaştığını duydum. Her bir adım, yer çekimini biraz daha artırıyor, göğsümü eziyordu nefes almak her saniye daha da zorlaşıyordu. Kapımın önünde durdu. "Lane, ben daha fazla sinirlenmeden şu kapıyı aç," dedi, sesi zehirli bir sakinlikteydi. Bekledi. Cevap vermediğim her saniye öfkesinin demlendiğini biliordum. "TAM ANNESİNİN KIZI!" Kapıya inen ilk darbeyle menteşeler sarsıldı. Her yumruk kalbime iniyordu. Sonunda ahşabın çatırdama sesini duydum. Kapı kırılmıştı. İçeri girdiğini, ağır botlarının zemindeki gıcırtısından anladım. "Lane, cici kız, neredesin?" diye alay etti. Perdeleri hışımla çekti, dolabı devirdi. Ve sonra... o yavaşça eğilişi. Göz göze geldik. O an, bir babanın gözlerinde sevgi yerine sadece saf nefreti gördüm. Beni neden sevmiyordu? Ben onun biricik kızıydım. Ama o gözlerde gördüğüm tek şey, elimden alınmış bir hayatın faturasıydı. Bacağımı kavrayıp beni dışarı sürüklediğinde canım yanmıyordu; çünkü ruhum çoktan bedenimi terk etmiş, tavanın bir köşesinden bu sahneyi izliyordu. Yüzüme inen ilk tokatla dünya bulanıklaştı. İkincisiyle de her şey karanlığa gömüldü. Karnıma yediğim o son tekmeyle birlikte içimdeki bir şeylerin kırıldığını ama aynı zamanda uyandığını hissettim. Sanki bedenim bir anlığına ağırlaştı, sonra tamamen yok oldu. Karanlık beni içine çektiğinde, babamın küfürleri uzak bir uğultuya dönüştü. Ben bunları hakedecek ne yapmış olabilirim ki... Gözlerimi açtığımda dünya hala dönüyordu ama daha yavaştı. Annem başucumdaydı. Yüzünde taze morluklar, elinde titreyen bir bardak su vardı. Seslenmeye çalıştım ama boğazım sanki cam kırıklarıyla doluydu. Sadece elbiselerinden tuttum, sanki bırakırsam buhar olup uçacakmış gibi. O an fark ettim ki, annemin gözlerinde artık korku yoktu; sadece korkunç bir kararlılık vardı. "Lane, beni dinle," dedi annem. Sesi hiç olmadığı kadar berraktı. "Vaktimiz yok. Baban şuan baygın ama her an uyanabilir." "Anne, sen..." diye fısıldayabildim. Gözlerimle ona benimle gelmesi için yalvarıyordum. "Ben gelemem Lane. Eğer ikimiz birden gidersek bizi bulur. Ama seni... seni bulamaz." Elime buruşuk bir kâğıt parçası ve bir bilet sıkıştırdı. Gözleri dolmuştu ama ağlamıyordu. "Bu cehennemden en azından birimiz kurtulmalı. Aşağıda bir taksi bekliyor. Şoföre bu kâğı…