(8) KÖTÜ GÜNLER MAZİNİN OLSUN

Neşe_zvhr mutlu günden bir kare ✨ şifa_dmr : kız ne güzel çekmişim fatihsarıı: neşekız işte ya sergenserden: 🌸🍭 koçaridursun: anneannemin bir sözü vardır, güzele maşaallah denilir diye zaferrbayram: MAŞAALLAH 🧿 salihtatsıl: kafenin en tatlı garsonu şifa_dmr: ay buralar basketbolcu kaynıyor en sevdiğim en sevdiğim Maziden / Afra İlahi Bakış Açısı... Neşe yedi yaşındayken... Ayrılık küçük kız için her zaman yanı başında bir kavramdı. Babasının hiçbir zaman olmaması da alışılmış bir durumdu onun için. Onun küçük dünyasında bir annesi vardı bir kahverengi ayıcığı. Annesi de varla yok arasındaydı zaten. Evi idare etmek için üç işte birden çalışıyordu. Neşe annesinden hiçbir şey istemiyordu bu yüzden. Çünkü o parayı nasıl zor kazandığını biliyordu. Nasıl annesinin gece gündüz canını dişine takarak kazandığı parayla ona oyuncak almasını isterdi. Ya da nasıl ondan hep pastanelerde gördüğü pastalardan isterdi. Canı ne kadar çekerse çeksin her seferinde susardı. İlerde bir gün çok güzel pasta yapmayı öğrenecekti ve pastaya para vermeleri gerekmeyecekti. Kendini hep böyle avutuyordu çok güzel bir evleri olacaktı. Tavanı su akıtmayan, mutfak tezgahı yosunlanmayan, kendi odasının olduğu, annesinin hiç ağlamadığı bir ev. Huzurun baş köşede oturduğu bir ev. Belki şekerden bir evi olmayacaktı hiç ama en azından annesinin güzel bir mutfağı olsun isterdi. Eskimiş oturma takımları yerine yepyeni takımlar isterdi. Annesi mutlu olsun yeterdi Neşe'ye. Onun mutlu olmasına gerek yoktu. Oyuncak, çikolata, lunapark bunlar pek önemli değildi. Annesi mutlu olsun ona yeterdi. Bir de annesi ile geçirdiği kısa anlar çoğalsın istiyordu. Daha çok vakit geçirmek istiyordu. Fakat annesinin eve uğradığı vakitler bile sınırlıydı. Bu sene okula başlayacaktı, o yüzden annesiyle beraber çarşıya çıkmaları gerekiyordu. Neşe mutluydu çünkü annesiyle beraber çarşıya çıkacaktı üzgündü çünkü annesi para harcamak zorunda kalacaktı. "Neşe hemen dışarı çıkıp ayakkabılarını giy." diye yatak odasından bağıran annesini işitince hemen kapıya koştu. Zaten annesi onca meşguliyeti arasında onu çarşıya çıkarıyordu ve minik Neşe bunu suistimal etmek istemiyordu. Neşe o zamanlar annesinin bu tavrının sevgi olduğunu zannediyordu. Fakat Ferhunde Zevahir yalnızca zorunda hissediyordu o kadar. Neşe onun için fazla bir boğazdı, Neşe'yi seviyordu fakat suçluyordu da. Ferhunde yirmi dört yaşındaydı, erken yaşta anne olmuştu. Tek başına çocuk büyütmek zorunda kalmıştı. Zordu hayat onun için de o da bu sinirini minik kızından çıkarıyordu. Neşe ise annesini tüm hatalarına rağmen çok seviyordu. Onu haklı buluyordu. Neşe daha küçüktü ama üstün bir empati yeteneği vardı. Ayakkabılarını giyip annesini beklemeye başladı. İlk defa çarşıya çıkacaktı. Genelde akşama kadar evde oturup annesini beklerdi. Komşuları Nesrin teyzesinin oğlundan kalan çocuk kitaplarının resimlerine bakardı. Okumamak çok sinir bozucuydu. Okula gitmek onu mutlu edecekti, çünkü artık okuma öğrenebilecekti. Resimlere bakmaktan sıkılmıştı. Aynı kitaplardan da, acaba kitap almak da çok masraflı mıydı. Belki kendi kitabını yazıp ondan da tasarruf ederdi. Bu annesinin hoşuna giderdi herhalde. Ferhunde dışarı çıkınca kapıda dikilmiş onu bekleyen kızıyla karşılaştı. "Şimdi işte olabilirdim, patrondan izin alana kadar canım çıktı." diye her zaman ki gibi söylenmeye başladı. "Bunların hepsi senin yüzünden Neşe görüyorsun ya, bunu her anne yapmaz. Biraz kıymetimi bil. Seni doğurmasaydım ölürdün veya sahiplenmesem bir köşede ölür giderdin." Dizleri üzerine çöküp küçük kızının çipil çipil ona bakan yeşillerine baktı. "O yüzden sen de anneyi gururlandıracaksın. Okuyacaksın ve benim gibi amelelik yapmayacaksın. O kahrolası baban gibi adamlara siktiri çekip güçlü bir kadın olacaksın tamam mı tatlım." dediği zaman Neşe başını salladı. "Güçlü bir kız olacağım ve seni gururlandıracağım." dedikten sonra kollarını annesinin boynuna doladı. Bir süre öyle kaldılar, bu Neşe için oldukça mutlu bir andı. "Tamam yeter, geç kalıyoruz." diye geri çekil…