(6) ZAMAN DEĞERİ BİLİNMEYENDİR

Komşu Kızı/ Gripin... İlahi Bakış Açısı... Yıllar önce Çocuklar hep bir bekleyiştedir. Anne babalarından sevgi beklerler. Büyüklerinden ilgi beklerler. Hep bir birliktelik içinde olmak isterler. Bugün Batı Alp orta okuldan mezun oluyordu. Programa çok az kalmıştı. Herkesin ailesi şimdiden gelmiş çocuklarıyla ilgileniyordu. Batı Alp de sabırla annesinin gelmesini bekliyordu. Ne olursa olsun gelecekti, öyle demişti annesi. İki elim kanda da olsa geleceğim demişti. Batı Alp yıllar sonra öğrenecekti ki annesi basketbol maçına iki eli kanda olduğu için gelememişti. Annesini kanlar içinde bulacaktı. Henüz çocuk Batı Alp bundan bir haber mezuniyet için heyecanla annesinin gelmesini bekliyordu. "Babanın gelmesini mi bekliyorsun Batı, bu çocuk saf ya." diyen sesi işitti Batı. Farklı şubeden aynı yaşıtı olan bir çocuktu. Etrafına iki üç zibidi toplamış aklı sıra Batı Alp ile dalga geçiyordu. Batı Alp babasını beklemezdi. O adam ş'ydi. Annesi şerefsiz demesine kızıyordu. Batı da ş diyordu. "Hiç seninle uğraşacak halim yok Kerim. Bana sataşma!" diye uyardı Batı Alp. Kerim ufak bir kahkaha attı. "Duydunuz mu?" diye sordu yanında ki yardakçılarına. "Hâli yokmuş. Oğlum senin halin olsa kaç yazar. Sana bir vursam lebbeciğini çıkarırım." Bu lafının ardından Kerim ve diğer üç çocuk kahkaha attılar. Batı Alp sâdece boş gözlerle baktı. Annesi kavgaya karışmasını istemiyordu. Yoksa şimdiye Kerim'i yüz kere dövmüştü. Zayıf değildi, basketbol oynuyordu. Bu sebeple boyu uzundu ve cüssesi de vardı. Ama Kerim de hafife alınacak bir tip değildi. "Annem," diyen naif sesi işiten Batı Alp'in dudakları mutlulukla kıvrıldı. Annesi gelmişti. "Geç kalmadım değil mi?" diye sordu annesi oğlunu kollarının arasına çekerken. "Hayır anne." dedi Batı Alp hevesle. Gelmişti işte, onun da annesi gelmişti. "Onnom goç kolmodom doğol mo?" diye annesinin sesini taklit eden ve sonra da katıla katıla kahkaha atan Kerim'i duyan Batı da ansızın kayışlar koptu ve annesinin onu durdurmasına bile fırsat bırakmadan Kerim'in üzerine atladı. Yumruğunu hızlı bir şekilde suratına çaktı. "Oğlum, Batı Alp!" diye bağıran annesinin sesine kızların çığlığı karıştı. Kerim'in yardakçıları da Batı Alp'in üzerine atılınca Leyla Lavkıran daha fazla beklemeden oğlunu onlardan kurtarmaya çalıştı. Yardakçıları itiyor oğlunu almaya çalışıyordu. Öğretmenler hemen gelip kavgaya dâhil olmuşlardı. Kısa sürede taraflar ayrıldı. İki tarafta da hasar vardı. Kerim ve Batı Alp birbirlerine öldürücü bakışlar atıyordu. "Sakin olun!" diye bağırdı rehber öğretmeni. "Sizin sorununuz ne?" "Önce o saldırdı!" diye kendini savundu Kerim. "Annemle alay etti." dedi Batı Alp nötr bir sesle. Rehber öğretmeni derin bir nefes aldı. Annesi Batı Alp'e dolu gözlerle bakıyordu. Oğlunun patlak dudağını görmek kalbini sızlatıyordu. Tam mezuniyet günü olacak iş miydi. "Evladım bunun için adam dövülür mü?" dedi rehber öğretmeni. Batı Alp'in gözleri kararmıştı âdeta. Ne diyordu bu adam. Annesiyle alay edeceklerdi ve Batı da buna sessiz mi kalacaktı. "Dövülür hocam." dedi sâdece Batı. "İkiniz de cezalısınız! Mezuniyete katılmıyorsunuz." diyen öğretmenle Batı kalbinin sızladığını hissetti. "Bu haksızlık!" diye karşı çıktı Leyla. "Oğlum dönem boyunca tek bir kusur işlemedi sırf bu yüzden mezuniyetten men edemezsiniz." "İşimi bana mı öğreteceksiniz hanımefendi." diye çıkıştı öğretmen. Batı Alp ellerini yanında yumruk yaptı. Bu öğretmen Kerim'in babasıydı. Tabi ki taraf tutacaktı. O gün mezuniyet töreni oldu ama Batı Alp o sahneye çıkamadı. Sâdece seyircilerin arasından izledi töreni. Hayat böylece ona bir kere daha sille vurarak öğretmişti ki baban yoksa bu hayatta bir hiçtin. Eğer babası burada olsaydı, tabi kendi babası değil de normal bir baba, o takdirde sahneye her türlü çıkardı. Çünkü gerçek babalar bunu yapardı. Yapmalıydı... ❄❄❄ Şimdiki Zaman... İlâhi Bakış Açısı... Birinin hayatına dahil olmak bir anlıktır. Onu bir kere görürsün veya iki kelam edersin üzerine bir de etkilenirsin, işte bu kadar. Artık o kişi senin hayatının bi…