(3) UMUT YEŞEREN BİR DUYGUDUR

Fırtınadayım/ Mabel Matiz... İlahi Bakış Açısı... 15/08/2024 Pazartesi... Zihnimiz en büyük düşmanımızdır... Batı Alp'in zihni de onun en büyük düşmanıydı. Annesi hunharca katledildiğinden beri aklı yalnızca ona oyun oynuyordu. Zihni tıpkı bir psikopatın zihniyle eş değer çalışıyordu. Aklında tek dönen fikir o adamı aynı şekilde öldürmekti. Yıllarca hapiste yatacak olsa da tek düşündüğü buydu. Annesinin o hâli gözlerinin önünden silinmiyordu. Sanki aklında bozuk bir plak sürekli aynı yerde takılı kalıyordu. Her an annesinin o hâli gözlerinin önündeydi. Uyuyordu, uyanıyordu. Fakat tek gördüğü annesinin o son haliydi. O dehşetle açılan kara gözler, kandan dolayı parlayan siyah saçlar, eline bulaşan kan ve beyin parçaları. Bunlar hayatın içinden şeylerdi. Her yıl yüzlerce kadın böyle adamların kurbanı oluyordu. Bunu engelleyebilecek hiç bir şey de yoktu. Fakat buna alışan insanlardı. Haberlerde gördükten sonra hayatlarına devam ediyorlardı. Batı Alp ise o günde takılı kalmıştı. Evinde ki salonda elleri saçlarında dolanıyordu. Saçlarını öyle çekiştiriyordu ki saç dipleri kıpkırmızı olmuştu. Alnının yukarısı ful kırmızıydı. Baktığı her köşede annesinden bir iz vardı. Koltukta oturan oydu, mutfakta yemek yapan oydu, sabah Batı Alp'i uyandırmak için odasına gelen oydu, kapıya kadar herkesi uğurlayan oydu. Her yerde o' vardı. Her yerde annesi vardı. Bu evde kaldığı her saniye Batı Alp'in mental sağlığı çöküyordu. Her an uca daha çok yaklaşıyordu. Her an zihni acımasız teoriler üretiyordu. Canı yanıyordu ve can yakmak istiyordu. O adam da aynısını hatta daha beterini çeksin istiyordu. Ölsün değil sürünsün istiyordu. Batı Alp kafasına koyduğunu yapardı. O herifi öldürecekti. Mutfaktan annesinin et kesmek için kullandığı tahrayı bulmak için çekmeceleri karıştırdı. Her yeri darmadağın etti. Delirmiş gibiydi. Hatta gibisi fazlaydı. Batı Alp delirmişti. Annesinin yokluğu onu delirtmişti... Tahrayı bulduğu gibi bir poşete sardı. Onu da çantasına atıp evden çıktı. Motoruna hızlıca bindi. Öyle ki kaskını bile takmamıştı. Normalde sırf annesinin sözünü yerde bırakmamak için bile olsa o kaskı takardı. Yaz kış demeden. Ama annesi artık yoktu değil mi. Kafasına bir kez daha dank etmişti. Mahalleden hızlıca çıkıp babasının tutulduğu cezaevine sürdü. Mahkeme henüz yapılmamıştı. Fakat cinayet olduğundan babası cezaevindeydi. Cezaevinin önüne vardığında polisler onu durdurdu. "Babamı görmek istiyorum!" dedi Batı Alp büyük bir soğukkanlılıkla. "Baban kim?" diye sordu polis memuru. "Kaya Lavkıran." dedi Batı Alp soğuk bir sesle. Polis memuru yanında ki başka bir polise doğru konuştu. "Üstünü arayın!" Batı Alp bu prosedürü tamamen unutmuştu. Şimdi ne olacaktı. Kaçarsa suçlu konumuna düşerdi. Eğer durursa da aynısı olurdu. Fakat yerinden kımıldamadı. Zaten fırsatı da kalmamıştı. Polis memuru çantada ki tahrayı çıkarınca da tepki vermedi. Komiser olduğu anlaşılan adam Batı Alp'e döndü. "Bu ne?" diye sorduğunda Batı Alp gayet rahat bir tavırla "Tahra!" diye yanıtladı. "Onu görüyorum evladım," dedi polis uzlaşmacı bir sesle. "Sen bu tahrayı ne yapacaksın?" Batı Alp aynı rahat tavırla dürüstçe konuştu. "Babamı öldüreceğim!" Polis memurunun kaşları havalandı. "Neden?" diye sordu şefkatli bir sesle. "Çünkü annemi öldürdü!" dedi Batı saf bir nefretle. "Hem de nasıl biliyor musunuz?" diye sordu Batı rahatsız edici bir sakinlikle. "Başından baltalayarak, bileklerini keserek. Ona işkence ederek." dediğinde polis memuru yutkunamadı. "Peki neden biliyor musunuz?" diye sordu bu defa Batı Alp. "Yemek tuzsuz oldu diye, benim maçımı izlemeye geliyor diye, belki de yalnızca zevkine." Batı Alp bunları söylediğinde polis memuru başını eğdi. Batı Alp polis memuruna yaklaştı. "Ben yalnızca dünyadan bir pislik temizleyeceğim. O ise bir çocuğun annesini öldürdü. Bir çocuğun geleceğini öldürdü. Bir çocuğun hayallerini öldürdü. Bir kadının hayatını bitirdi. Masum bir canı canice katletti. Onun hava aldığı bu dünya gün geçtikçe daha da kirleniyor!" Polis memuru elini Batı Alp'in…