(2) ANILAR DA CAN YAKAR

Gitme/ DKTT İlahi Bakış Açısı... Geçmişi acı dolu olan insanlar her zaman daha güçlü olurdu. Batı Alp o küçük kızın nasıl oluyor da kendinden daha güçlü olmasına hayret ediyordu. Halbuki babası ona erkeklerin her durumda kadınlardan daha güçlü olduğunu söyler dururdu. Bir kere daha farketti. Babası yine yalan söylemişti. Zaten doğru söylediği tek bir an olmazdı. Ayık gezmediği için kendinden ve her şeyden bir haberdi. Batı Alp bunu söylemek isterdi. Ama öyle değildi. Babası gayet de sağlıklı, aklı başında bir adamdı. Fazla otoriter, kendini beğenmiş, ben merkezci biriydi. Fakat Batı Alp her şeye rağmen mutluydu. En azından geçen yaza kadar. Yeni bir maç sezonu daha bitmişti. Sezonun son maçını kazandıkları için takım arkadaşları ile kutlama yapmışlardı. Ondan sonrası ise O'ndan sonrasıydı... ❄❄❄ 13/08/2024 Cumartesi... "Sezonun son maçı, bakalım Demirbilek Spor Kulübü bu sene de bizi gururlandıracak mı? Kupa bizimle kalkıyor mu?" Taraftar heyecanlıydı. Sahada ki oyuncuların da onlardan aşağı kalır yanı yoktu. Son set oynanıyordu. Demirbilek ekibi heyecan ve ter karmaşasını aynı an da yaşıyordu. Batı Alp, Fatih'in ona yolladığı topu usta bir hareketle eline geçirdi. Potanın altında duran Zafer'e bir kaş işareti yaparak ne yapması gerektiğini anlattı. Kaptan olmak bunu gerektirirdi. Bir bakışla fazla şey anlatmak. Karşısında ki rakibini hızlı hamlelerle savuşturup taraftarların 'Kaptan' tezahüratları arasında potaya koştu. Zafer tıpkı Batı Alp'in anlattığı gibi potanın altında ki savunma oyuncusunu oyalayarak zaman kazandırdı. Batı Alp topu son kez sektirip elinde ki topla pota hizasına havalandı. Topun potadan geçmesiyle hakem düdüğü aynı an da çaldı. "Evet evet evet." diye bağırdı maçı sunan spiker. "Sayın seyirciler Demirbilek Spor Kulübü bir kez daha kulüpler arası basketbol maçında galibiyet elde ederek adını şampiyonluk tablosuna altın harflerle yazdırdı. Tebrikler Demirbilek, tebrikler." Basketin ardından tüm takım Batı Alp'in yanına koşturdu. Hepsi Batı Alp'in üzerine yığılıp sarılırken tribünler ayaktaydı. Demirbilek onların gururuydu. Batı Alp takımı arkadaşları tarafından omuz üzerine alınırken zafer çığlıkları kulaklarında çınlıyordu. Basketbol onun en büyük tutkusuydu. Tüm dertlerinden soyutlandığı, her şeyin yoluna girdiği tek alanıydı. Burada onu kontrol altında tutmak isteyen kimse yoktu. Sürekli yüzüne yanlış yaptığını haykıran bir adam yoktu etrafında. Her haltına karışan kimse yoktu. Batı Alp bu sahada hiç olmadığı kadar özgürdü. Kupayı kaldırırken bol bol hatıra fotoğrafı çektiler. Küçük röportajlar verdiler. Soyunma odasına geçtiklerinde hızlıca duş alıp üzerlerini değiştirdiler. Gece kulübünde kutlama yaparken Batı Alp'in içi huzursuz olmuştu. Rahatsızlığı bahane edip erkenden ayrıldı. Eve gitmeyi hiç istemiyordu. Eğer annesi olmasaydı o eve adımını bile atmazdı. O adamla aynı havayı solumak işkence gibiydi. Eğer annesine daha kötü şeyler yapacağını bilmese hiç durmaz o evi terk ederdi. Annesine kendisiyle gelmesini, yeni bir eve çıkmayı teklif etmişti. Fakat annesi bu fikire yanaşmıyordu. Aslında tek korkusu oğlunun daha da zarar görmesinden korkmasıydı. Batı Alp'e defalarca ayrı bir eve çıkmasını söylemişti. Fakat Batı Alp de annesini bırakamıyordu. Mahalleye girerken kulağına siren sesleri çalındı. Kalbi daha hızlı çarpmaya başladı. Mahalleli onların evinin önüne toplanmıştı. Hayır, hayır... Batı Alp yanlış görüyor olmalıydı. Motoru olduğu yerde durdurup kaskını koltuğa bıraktı. Kalabalığı yarıp ilerlerken boğazını böyle bir his ilk defa yakıyordu. Batı Alp'i her gören gözlerini kaçırıyordu. Kalabalık bitip açık alana ulaştığında gördüğü görüntüyle dizlerinin bağının çözüldüğünü hissetti. Olduğu yerde çakılı kaldı. Hareket edemedi. Ne yapacağını bilemedi. Çaresizdi. Kendini öyle çaresiz hissediyordu ki. Annesi yerde yatıyordu. Kanlar içindeydi. Evin önünde ki yoldan annesinin yattığı yere kadar gelen yolda kan izleri vardı. Batı Alp annesinin yanında dizlerinin üzerine düştü. Sert zemin normalde dizini…