(1) HERKESİN KARANLIĞI KENDİNE

Müphem/ Mabel Matiz İlahi Bakış Açısı... Herkes kendi karanlığının esiriydi. Yaşadığı ve yaşayacağı çizelge karanlığının çerçevesindeydi. Bazen bu karanlık insanı kendine esir ederken bazen de ona karşı savaşan mücadeleci ruhu olan insanlar da çıkardı. Önemli olan karanlığa yenilmemekti. Fakat Batı Alp Lavkıran çoktan karanlığına yenilmişti. Bir spor kulübünün altyapısında basketbol oynuyordu. Önceleri tek tutkusu basketbolken şimdi artık o da onu avutmuyordu. Karanlık onu çoktan yenmişti. Üstelik bu karanlıktan onu çekip çıkaracak kimsesi de yoktu. Zaten istediği de yoktu. O karanlığına gömülmek istiyordu. Hem de ebediyyen... Tavana astığı ipin sağlamlığını kontrol etti. Artık korkusu da kalmamıştı. Ölmekten korkmuyordu. Yaşamaktan korkuyordu. Yaşadığı her saniye onun için işkenceydi. Tam o sırada kapının çaldığını duydu. Fakat umursamadı. Onun kapısını kimse çalmazdı. Spor Kulübünde ki kimseyle o denli yakın değildi. Arkadaşı yoktu. Yakın akrabası yoktu. Yani kesin yanlış çalmışlardı. Evde bulduğu tabureyi ipin altına yerleştirdi. Kapı bir kez daha çaldı. Derin bir nefes verip tabureye adımladı. Fakat kapı ısrarla çalıyordu. 'Polis!' diye bağıran bir ses duydu. Kaşları çatılırken kararsız kaldı. Gerçekten polis mi gelmişti. Ne alakaydı ki. Bir suç işlediğini hatırlamıyordu. Yine de tabureden inip kapıya adımladı. Kapıyı açtığında ise karşısında kurye kıyafetleri içinde küçük bir beden gördü. Elinde de bir pizza kutusu tutuyordu. Boyu epey kısaydı. "Neden sipariş edip bizi kapıda bekletiyorsunuz ki?" diye sitem eden kızın sesini duydu. Fakat yüzünde mimik oynamadı. Hiç bir şey sipariş etmemişti. Tahmin ettiği gibi yanlış gelmişlerdi. "Bu yaptığınız çok kaba bir davranış!" diye devam etti kurye kız. "Zaten hava soğuk, bakın sırılsıklam oldum." derken bal rengi saçlarını işaret ediyordu. Göğsüne kadar gelen saçlarını salık bırakmıştı. Ucunda kızıl dokunuşlar vardı. Batı Alp dışarıda yağmur yağdığını bile farketmemişti. "Zaten kuryeler getirir öyle değil mi?" diye devam etti kız. "Yanlış yere gelmişsiniz." dedi Batı Alp nihayet. "Ben bir şey sipariş etmedim." Kurye kız elinde ki kağıtta yazan numaraya ardından kapı kenarında yazan numaraya baktı. Gerçekten de aynı numara değildi. Batı Alp'e bakıp tatlı bir şekilde gülümsedi. "Affedersiniz." dedi ardından da o numaranın olduğu kapıya yöneldi. Fakat nedense Batı Alp içeriye giremedi. Kurye kızı izledi. Üzerinde kendine büyük olan turuncu bir mont vardı. Çalıştığı yerin montu olmalıydı. Altında ise normal bir kot pantolon vardı. Nedense kurye kız çok zayıf göründü gözüne. Çocuk reyonundan giyiniyor olsa gerekti. Kapıyı açan adam orta yaşlı bir adamdı. Kız bu defa da kutuyu ona uzatırken bir şeyler söyledi. Fakat adam bağırmaya başladı. "Bu kadar gecikmen bir hata!" "Affedersiniz." dedi kurye kız alttan alan bir sesle. "Benim hatam." "Zaten senin hatan!" dedi adam. Kurye kızın tekrar özür dilediğini duydu Batı Alp. Şu an içeri girmeli ve yarım kalan işine devam etmeliydi. Fakat giremedi. Kurye kız gidince girebilirdi. Komşularını tanımıyordu. Ama bu adam hiç tekin birine benzemiyordu. "Aman be," dedi en sonunda kurye kız. "Kime şikayet edersen et. Hiç de umrumda değil!" Adam kapıyı kızın suratına kapattığında kurye kız homurdandı. Ardından arkasını döndüğünde Batı Alp'i gördü. Batı Alp içeri girmeye hazırlanırken kurye kız hemen yanına koştu. "Bir şey rica edebilir miyim?" diye sorduğunda Batı Alp başını iki yana sallayarak reddetti. Kız daha da yaklaşıp "Acil bir durum." dedi kısık bir sesle. "Tuvaletinizi kullanabilir miyim?" Batı Alp kısa bir süre kıza baktı. Yeşil gözleri çipil çipil bakıyordu. Tıpkı oyuncak bebeğe benziyordu. Batı Alp başını sallayıp içeri adımlarken kızın da teşekkür mırıldandığını duydu. Lavabonun yolunu gösterirken kurye kız salonu gördü. Tavandan sallanan ipi ve yerde etrafa saçılmış olan bira şişelerini gördü. Gözleri Batı Alp'i buldu. Neşeli yüz ifadesi bir an da solmuştu. Ardından hızlı adımlarla Batı Alp'in gösterdiği yere girdi. Batı Alp yüzünü sıvazl…