V. BÖLÜM KIRILAN DUVARLAR

Eve girer girmez ilk işim banyo almak olmuştu. Hiç mütevazi olmayacağım ama kaşınıyordum. Duştan çıktıktan sonra ilk işim üstüme bol bir kısa kollu üst giymiştim altına ise dizimin çok az üstünde siyah bir şort giymiştim bu ikili acayip rahat ve güzeldi yüzüme ise bir krem sürüp maske yaptın ve salona ilerledim . salonda beni mükemel bir sofra bekliyordu . Hemen makarnadan bir çatal aldım tadu mükemeldi. Burçe'ye bakıp "Efsane olmuş elerine sağlık" Burçe bana bakıp samimi bir şekilde "Afiyet bal şeker olsun ama çok zordu yapmak" ona bakıp kaşlarımı kaldırdım küçümseyici bir şekilde "Makarna mı?." "Ya niye öyle söylüyorsun tam 3 kere döküp bir daha yaptım" bir anda kaşım istemsizce havaya kalkmıştı "Oha 3 paket makarnayı nasıl ziyanetin dinliyorum " küçümser bir bakış attı. "Aynen canım seni de gördük makarnaları su ya atıp."ya bu makarna niye olmuyor diye ağlayanda bendim zaten" Ay o tam rezlikti ama bu kız bunları nerden hatırlıyordu. ardından bakıp pis pis gülmeye başladı ona en ters bakışımı attım "Ne var? ne bakıyorsun" "Artık taksiler siyah araba mı kullanmaya başlamışlar" şimdi gel bunu Burçe ye anlat anlatabiliyorsan hayyata anlamaz "Of Burçe bu öyle bir şey değil" "Nasıl bir şey anlatsana bir az kim bu yakışıklı" kaşım istemsizce havaya kalkmıştı "Yakışıklı?" Yani çocuğu bir tek ilk gördüğüm de incelemiştim oda çok az uzun boyluydu işte mavi gözlüydü pek siyah olmayan yani kahverengiye çalan bir saçı vardı "Kızım senin kafa gitmiş hadi çok konuşmada anlat ne oldu " ona baktıp yalvarıcı bir tonla "Öğrenmeden rahat edemeyeceksin değil mi?" bana bakıp sırıtı. "Bi düşüneyim. hım sence?" Ofladım en seslisinden. "uçakta bir anda ben bu çocuğa çarptı- daha sözümü bitirmeden "Ve ilk görüşte aşık oldun" ona en öldürücü bakışımı attım "Ya bak Burçe adam gibi dinliyorsan dinle yoksa gerçekten anlatmayacağım" burçe bana bakıp içli bir şekilde ofladı "Tamam anlat bakiyim" kaşımı havaya kaldırdım. "Yine sözümü kesecekmisin?" Elini yukarı kaldırıp asker selamı verdi. "Hayır komutanım." "Aferin. bak şimdi" diyerek söze girdim ve olayları tüm açıklıyla anlatım daha sonra bana şaşkın gözlerle baktı. "Nediyorsun yaa e bu bildiğin istanbul beyfendisi" bunu derderdemez kahaka atmaya başladım aslında kahakaha atmak pek huyum değildir yani aslında gülmekte doğdumdasn beri böyleydim bütün sınıf arkadaşlarım hep soğuk ve itici olduğumu söylerlerdi açıkcası böyle olmak benim işime gelirdi çünkü yalancı sahte insanları hayatıma almaktansa sadece gerçek arkadaşlarım olmuştu diyecektim ama bunu söyleyemezdim çünkü olanları.. neyse şimdi bunu düşünmek istemiyordum. bana kahaka atarken kısa bir süre baktı sonra bana gerçekten içten bir sesle "Eliz" dedi harfleri uzatarak hayla gülerken ona kısa bir süreliğine ona baktım "Efendim" "sen hep gül tamam mı? yani duygusal konuşmayayım ama gülmek sana çok yakışıyor" söylediklerine beklemiyordum şaşırmış bir şekilde ona bakıtım "Na nasıl yani bana mı gülmek yakışıyor ?" dedim kekeliyerek "Tabii hem de çok" gerçekten dpğrumuydu yakışıyormuydu bana gülmek yoksa gerçekten sadece beni avutmak için söylediği birşeymiydi diye düşünüyordum ama Eylül bana asla yalan söylemez di yani bu gerçekdi ama banada gülmek yakışmazdıki ben bunları dünürken Eylül "Ne düşünüyorsun bilmiyorum ama zihin okuma yeteneğim var ama sadece sende çalışıyor bu özeliğim hata şuan" dedi biraz bekledikden sonra devam etti "Evet sana gülmek yakışıyor ve evet ben asla sana yalan söylemem söyliyemem" Bunları tüm içtenliğiyle söylemişti ve hayır tabiki zihin okuma yeteneği falan yoktu sadece beni ezbere biliyordu., "Eylül sana birşey soracağım" sonra hiç beklemeden "sor tabi dinliyorum" "Bu komşu yu sen tanıyormusun" "Bahsettiğin komşu seni eve bırakan adam sa evet baya araştırdım burayı tutmadan önce tabii. baş komsermiş ismi de " dedi biraz düşündü sonra aydınıp "Hah Barlas Barlas dı bı tık deli bir adamış" derken sözünü kestim "ona ne şüphe zaten" Bana ters bir bakış attı "Susaremısın soruyosun cevap veriyoruz işte" "Off tamam tamam devam e…