II BÖLÜM YENİ BİR KİMLİK

Havaalanından çıkar çıkımaz ilk işim Burçeyi aramak oldu. Telefonu tam ikinci çalışta açtı "indin mi?" dedi her zamanki neşeli sesiyle. "Daha yeni." "Seni almaya gelecektim ama nöbetten çıkamadım" "Boş ver. zaten hataneye geleceğim" "İlk gününde bile dinlenmiyorsun öyle mi?" Gülümsemeyle başımı salladım "Doktorluk dinlenmeyi pek sevmiyor" Burçe hafifçe güldü. "Tamam o zaman, seni girişte bekliyorum" Telefonu bırakıp taksiye bindim Yaklaşık yarım saat sonra hastanenin önündeydim. Beni görür görmez kollarını açtı. "Hoş geldin, doktor hanım" Gülerek ona sarıldım. "Seni çok özledim." "Bende. Ama hasret faslı sonra. Başhekim seni bekliyor Beraber koridorda yürümeye başladık. "Hayla aynı Burçe'sin" "Sen de hayla işkolik Katerina" ikimizde güldük "Elif Eyşan demek istedin sanirim" Soyunma odasına girip beyaz önlüğümü giyididim. stetoskopumu boynuma takarken aynaya baktım. Artık sadece geçmişten kaçan bir kadın değildim. Ben... Dr. Elif Eyşan Başaran dım. Tam o sırada acil servisinin kapıları büyük bir gürültüyle açıldı. "Doktor! Acil vaka!" Burçe bana baktı. "Hazırmısın?" Derin bir nefes aldım. "Doğduğum günden beri"