25 | M A T !

Sosyal Medyadan takip edebilirsiniz ♥ İnstagram: dilanwrites Keyifli okumalar ♥ ▬▬▬ Gözlerini güneşin doğumu ile araladığında, yeni günün mutluluk getirmesini dileyerek çıktı yatağından Berfe. O malum olay üzerinden geçen birkaç gün de hiçbir şey olmamıştı çok şükür. Olayların büyümesinden ve onlara zarar vermesinden korkmuştu açıkçası. Zor olacağını biliyordu. Hayatın her alanında bir zorluk vardı elbet. Başına gelecek kötü şeylerin bir kısmını tahmin de edebilmişti lâkin böylesine büyüyeceğini ve uzayıp gideceğini düşünmemişti. Evleneli öyle ahım şahım bir zaman olmamıştı. Fakat bu kadarlık bir dönemde yaşadıkları bir ömrüne yeterdi de artardı. Daha fazla hır gür istemiyordu. Hazal Yengesinin ve Berivan'ın komplo planlarına da bu yüzden kulak tıkamıştı. Rengin'i kaldırıp, kimsenin bulamayacağı bir depoya kapattıktan sonra türlü türlü işkenceler yaparak yıldırabileceklerini düşünmeleri de şaka gibiydi. Daha fazla bileneceğini ve olayların büyüyeceğini söyleyerek konuyu kapatmıştı. Gündem de Rozerin'i, Ferzan'a istemek vardı zaten. Bu konu öyle dallanıp budaklanmadan kapanmıştı bu yüzden. Koçman Ailesi, Hander Piran'a haber yollamıştı. Ondan gelecek olan habere göre harekete geçilecekti. Rozerin, babasının şoke olduğunu ve yanıt bile veremediğini söylemişti. Bir süre düşünüp öyle cevap vereceğinden bahsetmişti. Geçen gün ki Peyman Ağa vakası sebebiyle sabıka kaydına yenisini eklemiş olan Koçmanlara kızını vermek istememesi gayet doğaldı. Amcası ve yengesi olacak insan müsveddelerinin şeytanlıklarının ceremelerini yeğenlerinin çekmesi haksızlıktı. Fakat kim suçlayabilirdi ki Hander Ağayı? Kızının başına açılacak işlerden korktuğu için bir babayı suçlayabilecek vicdan dünya üzerinde yoktu. Akşama kadar evin gündelik işleri ile uğraştı. Şilan'ın onu motive etmek için nasıl çabaladığını gördükçe mutlu oluyordu. Dışlandığı hissiyatı boğazına yapışmışken bu ailenin diğer fertleri tarafından kucaklanmak iyi geliyordu. "Kurban Amca, bu akşam aşiretlere verdiği yemeğe amcamı davet etmemiş." Gözleri şaşkınlıkla büyüdü Berfe'nin. Babası ayda bir kere falan aşiretleri evinde ağırlardı. Hem bu şehrin en nüfuzlu aşireti olmalarından mütevellit hem de artık aşiretler ağası olan abisinden ötürüydü. O yemeğe aşiret aileleri çağrılırdı. Kocaman sofralar kurulur ve aileler güzelce ağırlanırdı. Böylesine bir davete Peyman Koçman'ı çağırmamasına şaşırmıştı. Çünkü babası kişisel sorunları düşünerek kin güden bir adam değildi. Demek ki bu olaya o kadar fazla sinirlenmişti ki böylesine bir işe başvurmuştu. Ama içten içe mutluydu Berfe. O gudubet ikilinin suratını görmek istemezdi. Gerçi orası onun öttüğü çöplük oluyordu kelimenin tam anlamıyla. Ama yine de ne olursa olsun onları görmek, duymak istemiyordu. İşlerinin bitmesiyle odasına çıkıp hazırlandı. Hazar, onu almaya gelecekti. Hiç konağa girmeden direk Bejindar Konağına geçeceklerdi zaten. Bu yüzden hazırlanmadığı için onunla dalga geçmesini istemezdi. Hazırlıkları bittiğinde aynadan kendisine baktı. Dizinin altında biten etekleri uçuş uçuş elbisesinin tam belinden bir kemer ile süslemişti. Ayağına hafif topuklu bir ayakkabı giymişti. Uzun kirpiklerini rimelle belirginleştirmiş ve büyük çekik gözlerinin altına ve üstüne sürme çekmişti. Yanaklarını da şeftali tonlarında bir allık ile renklendirmişti. Buğulu bakışları ve destansı albenisi ile Hazar Ağanın gönlünü bir kez daha çalmaya geliyor gibi görünüyordu. Çalan telefonunu işittiğinde arayanı çoktan biliyordu. Telefonu açıp sesine hayran olduğu adama aşağı indiğini haber ettikten sonra alelacele aşağıya inmişti. Onu böyle gördüğünde vereceği tepkiyi aşırı merak ediyordu. Konağın büyük kapısından dışarı çıkıp da dar sokakta park etmiş arabaya yaslanan adamı gördüğünde yüreği hop etmişti. Bu adamı her seferinde sanki ilk kez görüyormuşçasına heyecanlanmasına hiçbir zaman bir anlam veremeyecekti. Her gün daha çok seviyordu. Her gün defalarca yeniden vuruluyordu. "Hoş geldin, güzelim." Hazar daha onu görmeden konuşmaya başlamıştı bile. Yaslandığı a…