11 | İMKÂNSIZ AŞK

Sosyal Medyadan takip edebilirsiniz ♥ İnstagram: dilanwrites Keyifli okumalar ♥ ▬▬▬ Ürkütücü bakışları yerde yatan kadına döndüğünde önce ona sonrada onun elinden aldığı silaha baktı. Bakışları bir kez daha Berfe'ye döndüğünde öfkeyle çağlamaya başladı kanı. "Sen..." dedi ama konuşmanın anlamsız olduğunu düşünerek sustu. Ardından namluyu yerde yatan kadına çevirdiğinde kadının büyüyen gözlerine baktı. Onu şimdi tam da burada öldürecekti. Öldürecekti ve kurtulacaktı. Sonra da Yaban Gülünü kollarının arasına alacak ve gidecekti. "Sakın onu vurma, önce onunla görülecek hesabım var!" diye avaz avaz bağırarak depoya girdi Hazal. Mustafa'nın onu zapt etmeye çalışan ellerinden hızlıca kurtulduktan sonra koşmaya başladı. Hazar ise elindeki silahı Neçırvan'ın eline verirken Berfe'ye doğru koştu. O, Berfe'nin iplerini çözerken Berfe'nin baygın bakışlar ile ona baktığını gördü. Zar zor nefes alıyordu ve ödü kopuyordu Hazar'ın. "Korkma güzelim," diye fısıldadı korku ile. En çok kendisi korkar iken kendini yok saydı ve onun o güzel gözlerindeki korkuyu silmek için çırpınmaya başladı. Ona bir şey olursa ne yapacağını bilmiyordu. Berfe hiç konuşmuyordu ama bilinci henüz açıktı. Onu iplerden kurtardıktan sonra dikkatlice kucağına aldı ve hızla deponun çıkışına ilerledi. Afran'ın kötü bakışlarının altında ezilirken yüzüne bakamadı. Afran ve Deran onun arkasından derhal çıkarken Mustafa Hazal'ı zapt etmeye çalışıyordu. Ama başaramayacağı o kadar belliydi ki bunu. "Seni yelloz şırfıntı!" diye bağıra bağıra Hilal'in saçlarını eline geçirmiş çekiştiriyordu. "Ben seni anandan doğduğun güne pişman etmez miyim sürtük!" Neçırvan ve Mustafa ne kadar zapt etmek isteseler de olmuyordu. Hazal bir şekilde onları ekarte edip Hilal'e tekrar yoğunlaşıyordu. "Zır delisin ama sana yemin olsun akıl hastanesine yatırılmana izin vermeyeceğim. Seni kendi ellerimle parçalayıp ailenin önüne atacağım bir çöp gibi!" "Bırak!" diye haykırıyordu Hilal. Elinden kurtulmaya çalışıyordu ama nafile. Hazal'ın onu bırakmaya niyeti yoktu. Neçırvan'ın Hazar'ın telefon sinyali sayesinde nereye geldiğini öğrendikleri gibi burada almışlardı soluğu. Biraz daha erken gelebilmeyi ummuşlardı ama o mümkün olmamıştı. "Hazal, bırak artık abin halletsin! Berfe'yi hastaneye götürüyorlar, yanlarına gitmeliyiz!" Mustafa'nın sert bir sesle söylediklerini işitse de o an için cevap veremedi. Hilal'i dövmek ile meşguldü çünkü. Saçını ense kökünden tuttuğu gibi başını kaldırıp zemine geçirdikten sonra anca dönebildi eşine. "Hayatım, ben bu pisliği bir güzel benzetmeden Berfe'nin yüzüne bakamam. O yüzden sen istersen yetiş peşlerinden, ben birkaç posta daha dövüp peşinden gelirim." Mustafa ve Neçırvan aynı anda birbirlerine dönüp şaşkın şaşkın bakarlarken Hilal'in haykırışını işittiler. "Seni var ya, ellerimle öldüreceğim. Senin gibi silaha falan ihtiyaç duymadan, çıplak ellerimle!" Sözlerinin ardından karnına bir tekme atmasıyla Hilal'in nefesinin kesilmesi bir oldu. "Az özgün olur insan. Madem koydun aklına öldürmeyi izlediğin aksiyon filmlerinden esinlenmeseydin bari! Geri zekâlı, insan nasıl numarasını değiştirmeyi akıl edemez?" "Bırak!" diye soludu Hilal bir kez daha. Hazal oralı bile olmadı ve tekrar saçlarını kavradı. Onu saçlarından duvar kenarına kadar sürükledikten sonra kafasını duvara vurup elini çekti. Bilincini kaybeden Hilal'in yere düşüşünü gördüğünde ise büyük bir kahkaha attı. Bu çok iyi gelmişti açıkçası. Buna ihtiyacı varmış resmen. "Şimdi bu çöpü ailesinin ellerine teslim edeceğine göre ağabeyciğim, biz kocamla hastaneye geçebiliriz." "Sen bir delisin Hazal! İnşallah ölmemiştir bu kız." Diyen Neçırvan sözlerinin Hazal için umurunda bile olmadığını elbette biliyordu. "Umarım ölmüştür ama zannetmiyorum. Ölmez bu pislik." Mustafa, Hazal'ın elinden tuttuğu gibi sürükleyerek çıkardı o depodan. Ardından arabaya bindikleri gibi uzaklaşmaya başladılar. Aynı dakikalarda ise Hazar için sancılı bir sürek söz konusuydu. Arkaya oturan Deran'ın dizlerine başını koymuşlardı Berfe'nin. Deran hı…