9.Bölüm

Mesaj: Annem] "Kızım nasıl oldun evlilik nasıl gidiyor, senden ses soluk çıkmadı en son bazı haberler duydum doğru mu?" [Ben] "Bir kızın olduğunu hatırlamak nasıl bir duygu anne? Dur tahmin edim üzerime kalan milyar dolarlık bir servetin haberini duydun ve bu yüzden bana yazdın?" [Annem] "Benimle doğru konuş Yaren! Ben senin annenim ve üslubuna dikkat et. Sadece seni merak ettiğim için yazmıştım. Hem haberler doğruysa artık Zahir'e ihtiyacın yok. Neden ondan boşanmıyorsun?" [Ben] "Siz benimle dalga mı geçiyorsunuz? [Annem] "Ben ciddiyim, hatta o üniversiteye bile bitirmene gerek yok. Sadece iki tane çocuğa annelik yapacaksın ve hayatının sonuna kadar refah içinde yaşayacaksın." [Ben] "Bir daha ölüm haberi olmadığı sürece bana yazma anne." [Annem] "Yaren saçma sapan şekilde hareket etmeyi kes! Eline gelen fırsatın farkında mısın?" Görüldü Sinirli bir şekilde telefonu fırlattıktan sonra ayağa kalktım. Ellerimi önlüğümün içine koyarak çocukların olduğu odaya doğru ilerledim. Aklım çok karışıktı ne yapacağımı, ne düşüneceğimi bilmiyordum. Her şey o kadar karışmıştı ki... Odaya girdiğim zaman içeride bulunan Pedagog çocuklarla oyun oynuyordu. Ben gelince durdular ve çocuklar gülerek yanıma koşmaya başladılar. "Yaren abla bak bizi çizdim." Nazikçe gülümseyerek elinden kağıdı alıp incelemeye başladım. Gördüğüm çizim ile gülerek ikiliye baktım. Yavaşça kucağıma aldığım zaman bana tek tek isimlerini söylemeye başladı. "Bak bu sen, bu Zahir abi, bu Fatma, bu da ben, bu küçük kardeşte annemin karnında tabi o daha gelemez dimi? Çünkü annem Melek olduğu için kardeşim de Melek oldu değil mi Yaren abla?" Bana üzgünce baktığı sırada elimde ki resmi birlikte karşı duvara astık. Fatma yavaşça kalkıp eliyle gökyüzünü gösterdi. "Annemiz, babamız ve kardeşimiz orada dimi ve bizi izliyorlar?" Ahmed kardeşinin yanına giderek onun saçlarını okşadı ve ikisi kendi aralarında konuşmaya başladı. Benim ise gözlerim doldu, bakışlarımı kaçırdım. "Genellikle bu durumlar biraz çocuklar için ağır geçer ama sizden güç alıyorlar. Sürekli sizinle yaşadıkları anıları anlatıyorlar. İstemeden bile olsa bu çocuklara bir umut oldunuz Yaren Hanım. Ellerinizle sadece hayat kurtarmadınız aynı zaman da kalbinizle de iki küçük çocuğa umut oldunuz." Başımı eğerek ona teşekkür ettiğim sırada bana bir mendil uzattı. Teşekkür ederek elinden aldığım da benimle dışarda konuşmak istediğini söyledi. Başımı olumluca sallayarak çocuklara aldığım oyuncakları verip dışarı çıktım. "Bakın Yaren Hanım, benim raporu işleyeceğim bilgilerle çocukların sizde kalıp kalmayacağı belli olacak. Anladığım kadarıyla siz kötü bir insan değilsin ve çocuklar da çok seviyorsunuz. Mahkeme senin hakkında araştırma yaptı ve kısa süre önce dini nikahlı bir şekilde bir adamla yaşadınız ortaya çıkmış. Bu bizi ilgilendirmez, zaten çocuklar Katarda doğmuşlar. Ama mahkeme burada olduğu için bu aranızda bulunan evlilik birazcık soruna sebep olabilir. Normal şartlarda sizinle bunu konuşmam kesinlikle yasak ama çocuklar size o kadar çok sevmiş ki ve ben bir pedagog olarak onların iyiliklerini düşünmek zorundayım. Lütfen beni yanlış anlamayın." Kenarda bulunan sandalyelerden birine oturduğumuz sırada ona tekrardan teşekkür ettim. Kötü bir niyetle konuşmadığını zaten biliyorum sadece çocukların iyiliğini düşündüğü için ve doğru bir ailede büyümelerini istediğinden çabalıyordu. "Peki ben ne yapacağım?" Hafifçe hareket ettiği sırada düşünmeye başladı. "Birden fazla çıkış yolu var. En temiz olan şu anki eşinize resmi bir nikah kıymanız gerekiyor. Eşinizin zaten iki tane çocuğu var ikisi erkek olduğundan kaynaklı olaraktan Fatma'yı almada zorluk çekebilirsiniz. Genel olarak devlet evde iki tane erkek çocuğu olan bir aileyi kız çocuğu vermez. Ama eşinizin soyadı ve itibarından kaynaklı olaraktan bu görmezden gelinecek bir konu. Resmi nikah kıyamasanız bile en azından dini nikahını bitirmeniz gerekiyor. Devlet güvence istiyor. Biliyorum saçma ama ben size çıkış yol bulmaya çalışıyorum." Nefesim kesilmiş bir şekilde geriy…