7.Bölüm

Önümde duran kalın hasta dosyasını derin bir bitkinlikle kenara koydum. Tam o sırada masanın üzerine yavaşça bırakılan kahve bardağının sesiyle irkilerek başımı kaldırdım ve Thomas'a baktım. Gelip masamın kenarına ilişmiş, o mavi gözlerindeki derin üzüntü ve endişeyle bana bakıyordu. Sabah yaşadıklarım, o tokat, o ağır sözler ruhumu öyle bir hırpalamıştı ki, kimsenin tesellisine ayıracak tek bir saniyem bile yoktu. ​"Lütfen Thomas..." dedim, sesimdeki o duvarı hemen örerek. "Şu an hiçbir şey konuşmak istemiyorum. Sadece vizitteki son hastalarımın durumuna da bakıp, bir an önce yurda gidip uyumak, dünyayı gürültüye kapatmak istiyorum." ​Thomas, içimdeki o fırtınayı ve mesafemi anladığını belirtircesine elini hafifçe omuzuma koyup başını olumlu anlamda salladı. Sözümü ikiletmedi. İkimiz de hastaları kontrol etmek için yerimizden doğrulduğumuz sırada, odanın kapısı hışımla açıldı ve içeriye adeta bir kasırga gibi dalan Meryem'i görünce yüzümde hafif bir tebessüm peydah oldu. Ancak Meryem'in yüzündeki ifade sakin bir tebessümden çok uzaktı; gözleri heyecanla büyümüştü. ​"Kızım! Olan biteni, dışarıdaki o kıyameti duydun mu?!" diye nefes nefese bağırdı Meryem. ​Kaşlarımı çatıp yüzümü ekşittim, zaten yorgun olan zihnim bu yeni kaosu kaldırmaya hazır değildi. "Ya kızım, bir dur Allah aşkına... Zaten kafam kazan gibi, ne oldu yine?" Bana şaşkınlıkla bakarken ona anlamayarak baktım. ​"Ne demek ne oldu? Yaren, birazdan bütün Amerikan basını bu hastanenin kapısına yığılabilir!" dedi Meryem, sesini alçaltmaya çalışarak bana doğru fırlatılırken. "O kazada darmadağın olan otobüsün içinden, o can pazarından çekip kurtardığın iki küçük çocuk kimmiş, arkalarından hangi örgütler, hangi büyük isimler çıktı biliyor musun sen?!" ​Ona ne demek istediğini anlamayarak, şaşkın gözlerle bakakaldığım sırada odanın kapısı bir kez daha, bu sefer çok daha şiddetli bir şekilde gümbürdeyerek açıldı. İçeriye koşarak, soluk soluğa giren asistan arkadaşımız Jessica'yı gördüğümde şoktan gözlerim iyice büyüdü. ​"Yaren! Çabuk dışarı gelmen lazım!" diye haykırdı Jessica, elleriyle dışarıyı işaret ederken nefes almaya çalışarak. "Hastanenin idari katı darmadağın oldu! Time dergisinden, uluslararası basından bir sürü gazeteci geldi ve şu an kameralarla, mikrofonlarla koridorda sadece seni, New York'u sallayan o Türk doktoru soruyorlar!" Odanın ortasında aniden patlayan bu haber bombasıyla birlikte derin bir nefes aldım ve gözlerimi sabır dilenir gibi kapatıp açtım. Başıma gelen her tekinsiz, her sıra dışı olayda olduğu gibi yine normalin kıyısından bile geçememiştim. Üstelik karşımda duran, panikten elleri ayaklarına dolaşan üç arkadaşım da şu an durumu açıklamak yerine sadece ateşe körükle gidiyordu. ​"Ya biriniz derin bir nefes alıp durumu düzgünce anlatabilir mi artık?!" diye çıkıştım, sesimdeki o yorgun ama otoriter doktor tonuyla. "Neler oluyor? Benim o kazada ölümün kıyısından çekip aldığım, sadece mesleğimi yaparak hayatlarını kurtardığım o iki çocukla Time dergisinin ve bu avukatların ne tür bir bağlantısı olabilir?" ​Meryem daha fazla dayanamadı; cebinden telefonunu hızla çıkartıp neredeyse gözümün bebeğine girecek kadar dibime soktu. Ekranda yanıp sönen flaş haber başlıklarını görünce sinirle telefonu onun elinden çekip aldım ve ekrandaki metni hızla incelemeye başladım. ​Meryem nefes bile almadan, kelimeleri ardı ardına sıralayarak açıklamaya başladı: "Ahmed ve Ayşe Akkad... Kızım, kurtardığın o iki çocuk Ortadoğu'nun en büyük milyarder ailelerinden birinin tek mirasçılarıymış! Gözlerini açar açmaz, narkozun etkisinden çıkar çıkmaz ikisi de senin adını, 'Yaren' diye sayıkladı! Çocuklar otomatik olarak senin adını verince, ailenin uluslararası avukatları hemen harekete geçti ve seninle konuşmak için hastaneye geldiler." ​Şaşkınlıktan donakalmış bir halde ekrana bakarken Meryem sakin olmaya çalışarak devam etti: "Çünkü çocukların annesi ve babası o şüpheli kazada feci şekilde can vermiş. Geride korumasız kalan bu çocuklara bakacak, onları büyütecek yeni bir…