YENİ BİR BAŞLANGIÇ

Kahvaltının ardından Tufan Bey ve Murat çalışma odasına geçmişti. Ben mutfakta kahvaltı masasını toplarken içeriden ara ara konuşma sesleri geliyordu. Yine işle ilgili konuşuyorlardı. Dosyalar… Toplantılar… Yeni projeler… Evde bulundukları kısa zamanlarda bile konu hep iş oluyordu. Yaklaşık yarım saat sonra çalışma odasının kapısı açıldı. Önce Tufan Bey çıktı. Arkasından da Murat… Elinde birkaç dosya vardı. Tam merdivenlere yönelecekken Tufan Bey bana seslendi. “Yaren.” Hemen yanlarına gittim. “Efendim?” Tufan Bey konuşmaya başlamadan önce Murat’a kısa bir bakış attı. “Murat bir süre kendi evinde kalacak.” Şaşkınlıkla başımı kaldırdım. Kendi evi mi vardı? “Birkaç aydır kullanılmadığı için evin hazırlanması gerekiyor.” Devamını Murat tamamladı. “Temizlik yapılacak.” Sesi her zamanki gibi sakindi. “Ayrıca buzdolabı boş.” “Akşam eve geçtiğimde yemek hazır olsun.” Başımı eğdim. “Tabii Murat Bey.” Murat birkaç saniye sustu. Sanki söyleyecek başka bir şeyi varmış gibi bana baktı. “Evi Nermin Hanım biliyor.” “Sana adresi o verecek.” “Anlamadığın bir şey olursa onu ara.” “Tamam.” “Kahveyi…” Bir an durdu. Sonra cümlesini değiştirdi. “…Bugünkü gibi yapabilirsin.” Ne demek istediğini tam anlayamamıştım. Yalnızca başımı salladım. “Tabii.” Murat dosyaları kolunun altına sıkıştırdı. “Ben şirkete geçiyorum.” “Akşama kadar yetişir.” diyerek kapıya yöneldi. Arkasından yalnızca kısa bir, “İyi çalışmalar.” dedim. Bu kez kapıdan çıkmadan önce dönüp bana baktı. “Sağ ol.” Tek kelimeydi. Ama dün gece ve bu sabahla kıyaslayınca… Bu bile büyük bir değişiklikti. Murat evden çıktıktan sonra Nermin Hanım yanıma geldi. Gülümseyerek elime bir anahtar bıraktı. “Bu Murat Bey’in evi.” Anahtara şaşkınlıkla baktım. “Evi uzun zamandır boş.” “Aslında ara sıra temizleniyor ama Murat Bey geldikten sonra her şeyin yeniden hazırlanmasını istedi.” “Peki…” “Neler yapacağım?” Nermin Hanım gülümseyerek anlatmaya başladı. “Önce evi baştan sona havalandır.” “Çarşafları değiştir.” “Mutfaktaki eksikleri kontrol et.” “Akşam için de hafif ama güzel bir yemek hazırla.” Sonra göz kırptı. “Bir de…” “Murat Bey her ne kadar belli etmese de evinin düzenine çok önem verir.” “Her şey yerli yerinde olsun.” Anahtarı avucumun içinde sıktım. İlk kez… Murat’ın yalnız yaşadığı eve gidecektim. Ve nedense, bu görev diğerlerinden çok daha büyük bir sorumluluk gibi hissettiriyordu. Anahtarı çantama koyup Nermin Hanım’ın hazırladığı küçük listeyi elime aldım. “Eve gitmeden önce markete uğra.” “Mutfakta eksik ne varsa alırsın.” Başımı salladım. “Tamam.” Yaklaşık yarım saat sonra evden çıktım. Nermin Hanım’ın hazırladığı liste cebimdeydi. Önce mahalledeki markete uğradım. Taze sebzeler… Et… Makarna… Süt… Kahve… Murat Bey’in sevdiği birkaç atıştırmalık… Kasaya geldiğimde görevli poşetleri hazırlarken ben de listedeki son eksikleri kontrol ettim. Her şey tamamdı. Marketten çıkınca kısa bir taksi yolculuğunun ardından navigasyondaki adresin önünde indim. Karşımda dört katlı, modern görünümlü bir apartman vardı. Sessiz bir sokaktaydı. Bahçesinde rengârenk çiçekler vardı. Demek Murat Bey… Kalabalıktan uzak yerleri seviyordu. Apartmana girip üçüncü kata çıktım. Kapının üzerindeki küçük siyah tabelada yalnızca tek kelime yazıyordu. M. Kaya Anahtarı kilide yerleştirirken içimde garip bir heyecan oluştu. Kapıyı yavaşça açtım. İçeri adım attığım anda ilk hissettiğim şey… Sessizlik oldu. Ev uzun zamandır kullanılmadığı belli olacak kadar sessizdi. Perdeler kapalıydı. İçerisi loştu. Önce bütün perdeleri açtım. Güneş ışığı yavaş yavaş salonu aydınlattı. Ev, konaktan çok daha küçüktü. Ama oldukça genişti. Duvarlar açık griydi. Eşyalar sade ama kaliteli görünüyordu. Ne fazla süs vardı… Ne de gereksiz tek bir eşya. Salonun bir köşesinde tavana kadar uzanan büyük bir kitaplık dikkatimi çekti. Kitapların arasında hukuk, ekonomi, işletme ve yabancı dil üzerine onlarca kitap diziliydi. Bir rafta ise birkaç roman vardı. İçimden gülümsedim. Demek ki sadece çalışmıyordu… Okumayı da seviyordu. Salonun ortasında duran pi…