DEĞİŞEN DENGELER

Sabah gözlerimi açtığımda birkaç saniye nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Misafir odasının açık renk tavanı, pencerenin arasından içeri süzülen gün ışığı… Sonra dün geceyi hatırladım. Yavaşça yatağımdan kalkıp hazırlandım. Koridora çıktığımda mutfaktan kahve kokusu geliyordu. Şaşkınlıkla mutfağa yöneldim. Murat mutfaktaydı. Üzerinde beyaz bir gömlek, koyu renk bir pantolon vardı. Kravatını henüz takmamıştı. Tezgâha yaslanmış, kahvesini hazırlıyordu. Beni görünce başını hafifçe kaldırdı. “Günaydın.” Bu kez sesi her zamankinden daha yumuşaktı. “Günaydın Murat Bey.” “Sen hazırlanmaya devam et.” “Kahvaltıyı dışarıda yaparız.” Şaşkınlıkla ona baktım. “Dışarıda mı?” “Evet.” “Sonra da konağa geçeceğiz.” “Nermin Hanım aradı.” “Babam bugün evde.” “Akşam hepimiz birlikte kalacağız.” Başımı salladım. “Tamam.” Yarım saat sonra evden çıktık. Murat arabayı garajdan çıkardı. Ben sessizce yolcu koltuğuna oturdum. Emniyet kemerimi takarken kalbimin neden bu kadar hızlı attığını bilmiyordum. İlk defa onunla bu kadar uzun süre aynı arabada olacaktım. Arabada hafif bir müzik çalıyordu. İkimiz de konuşmuyorduk. Murat bir ara dikiz aynasından bana baktı. “Rahatsız mısın?” “Hayır.” “Sadece…” “Sessizim.” Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. “Onu fark ettim.” Ben de istemeden gülümsedim. İstanbul trafiği her zamanki gibi yoğundu. Bir kavşağa geldiğimizde araçlar tamamen durdu. Kırmızı ışık değildi. İleride bir çalışma vardı. Arabalar metre metre ilerliyordu. Sıkıldığım için camdan dışarı bakmaya başladım. İnsanlar kaldırımda yürüyordu. Esnaf dükkânlarının önünü süpürüyor, simitçiler bağırıyor, çocuklar okul servislerine yetişmeye çalışıyordu. Tam o sırada… Nefesim kesildi. Karşı kaldırımda yürüyen adam… O yürüyüş… O omuzlar… O sert bakış… Kalbim göğsüme öyle sert vurdu ki sesini duyacak sandım. “Hayır…” “O olamaz…” Ama olmuştu. Amcam… Hasan Amcam. Aylardır görmediğim… Beni zorla evlendirmek isteyen… İstanbul’un ortasında… Karşımdaydı. Bir anda nefes alamamaya başladım. Refleksle başımı eğdim. Saçlarımı yüzüme doğru çektim. Ellerim titriyordu. “Yaren?” Murat’ın sesi uzaktan geliyormuş gibiydi. Cevap veremedim. Dizlerimi göğsüme çekip yüzümü çevirdim. “Yaren.” Bu kez sesi daha ciddiydi. “Ne oldu?” Gözlerim dolmuştu. “Lütfen…” diye fısıldadım. “Arabayı hareket ettirin.” Murat hiç soru sormadı. Önündeki araç biraz ilerler ilerlemez direksiyonu kırıp yan sokağa girdi. Aracı sakin bir yere çekti. Motoru durdurdu. Arabada derin bir sessizlik oluştu. Ben hâlâ titriyordum. Ellerimi birbirine kenetlemiştim. Murat bana dönmedi. Beni sıkıştırmıyordu. Sadece bekliyordu. Dakikalar geçmiş gibiydi. En sonunda ben konuştum. “…Amcamdı.” Sesim o kadar kısıktı ki ben bile zor duydum. Murat yavaşça bana döndü. “Az önce gördüğün kişi.” Başımı salladım. “Evet.” Derin bir nefes almaya çalıştım ama ciğerlerime hava dolmuyordu. “Ben…” “Ben buraya onlardan kaçtım.” Murat hiçbir şey söylemedi. Bu sessizlik bana konuşacak cesareti verdi. “Annemle babam öldükten sonra…” “Her şey değişti.” “Amcalarım eve gelip gitmeye başladı.” “Başta bize sahip çıkacaklarını sandım.” Acı acı güldüm. Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı. “Sonra…” “Beni tanımadığım biriyle evlendirmek istediler.” “Ben evlenmeliymişim kimseye yük olmamalıymışım” “Amcam öyle söyledi…” Sesim titriyordu. “Abim de…” Bir an sustum. Arabanın içinde sessizlik hâkimdi. Burnumu çektim. “Ben de kaçtım.” “Arkamda ne varsa bırakıp…” “Hiç kimseye haber vermeden.” “Eğer yakalasalardı…” Sözler boğazımda düğümlendi. “Muhtemelen…” “Evlendirilmiş olurdum.” “Ya da…” Devam edemedim. Murat’ın çenesi sıkılmıştı. Direksiyonu tuttuğu eli bembeyaz olmuştu. Öfkeliydi. Ama öfkesini bana değil… Anlattıklarıma duyuyordu. İlk kez… Yaren’in sessizliğinin arkasında nasıl bir hayat olduğunu görüyordu. Ben gözyaşlarımı silmeye çalışırken çok yavaş bir ses duydum. “Artık yalnız değilsin.” Başımı kaldırdım. Murat bana bakıyordu. Bakışları her zamankinden farklıydı. Sert değildi. Acıyan da değildi. Sadece… Kararlıydı. “Burada sana kimse zarar veremez…