7

Gece boyu ne kadar uyumaya çalışsam da gözüme bir gram uyku girmemişti. Uyumak için bile kendimle savaşmak zorundaydım, hayatımı devam ettiren basit şeylerle bile savaş halinde olmak yoruyordu artık beni. Gün ışığı odanın içine dolduğunda açık olan gözlerimi ovuşturup Defne'nin yatağından kalktım. Annem benden önce kalkıp burada uyuduğumu görürse yüksek ihtimal Kenan'la aramızda sorun olduğunu öğrenir ve bana bu hakkında hiç hoşuma gitmeyen sorular sorarlardı. Çok kısa bir zaman içinde bitecek olan evliliğim vardı ama ben hala oyun oynamak zorundaydım. Bu da beni çok yoruyordu. Defne'nin üzerini örtüp çıktım odasından. Çok ses çıkartmadan ve anne babama görünmeden Kenan'ın uyuduğu odaya girdim. O da uyanıktı. Anadan üryan değildi ve altına kot pantolonunu giymiş üstü çıplaktı. Ve de telefonla konuşuyordu. Bu saatlerde başlardı onun mesaisi. Çünkü o çok yoğun bir iş adamıydı, ben gibi pespaye miydi sanki? Beni gördüğünde tek bir mimiği oynamadı, ulan ben sana odamı vermişim be insan ayağa kalkıp hazır ola geçer! ''Biraz geç geleceğim bugün, ailemleyim. Sen çizimleri bırak masama sonra bakarım.'' ''Finans dosyalarını Zeki beye imzalat, semt projesi için tasarımlarımı sonra sergileyeceğim. Ben binaya girdiğimde direkt toplantı odasına girerim söyle herkes ona göre hazır olsun." Ben odamda salınırken Kenan başka bir görüşme daha yaptı. ''Buket, Melisa nasıl oldu?'' Buket... Sabahın köründe o ismi duydum ya işimin rast gitme ihtimâli yoktu artık. Nefret ediyordum o kızdan. Nefret! Dün aramış bozmuştu aramızı. Aslında aramızı bozan Kenan'dı arasına mesafe koymayı bilmiyordu. Çalışma masamın sandalyesini çekip dünkü dosyalara kısa bir göz gezdirmeye başladım. Melisa...Buket'in kızıydı. Kenan o kız çocuğunu da çok seviyordu tamam ben de Melisa'yı seviyorum ama anasından nefret ediyordum. Bazen Melisa'ya olan ilgisini bile kıskanıyordum, el aleme gösterdiği sevginin ilginin kibarlığın yarısını bana gösterse belki farkı durumda okurduk. ''Gribi devam ediyorsa gelme bugün işe Buket, ben başımı çaresine bakarım.'' Şu ilgili hallere bak, elimde tuttuğum kurşun kalem ortadan ikiye bölündüğünde onu sinirden kırdığımı anladım. ''Anladım Buket. İşte görüşürüz o halde.'' diyerek kapadı telefonu. O kadına sadece ismiyle seslenmesi bile içimde depremler yaratıyordu. Buket hanım de, Buket bacım de... Ne demek sadece Buket? Dakikalardır önümdeki paragrafı çizmek dışında hiçbir şey yapmamıştım ve çizdiğim paragrafa dair aklımda hiçbir şey kalmamıştı. Çünkü çalışmam gerekirken bile yakında eski kocam olacak adamın Buket'le konuşmasını dinlemiştim. Yasalara göre kadınlar boşandıktan tam 300 gün sonra evlenebiliyordu ama erkekler hemen evlenme hakkına sahipti. Acaba Kenan boşanma partisi yapar mıydı? Biz evlenirken bekarlığa veda yapmıştı, acaba boşanma mutluğunu dile getirmek için kutlama yapar mıydı? Çünkü artık bu moda, son dönemde kimi boşamayı başardıysam hep parti yapmışlardı, bana da o partideki pastalara çatal atmak düşüyordu. Kenan son derece düzgün bir şekilde iş konuşması yaparken çalan telefonuma baktım, Şinasi arıyordu bu saatte hayırlı bir haber vermezdi genelde. Korka korka açtım telefonu. Duyduklarım elbette hoşuma gitmemişti. ''Ne demek tehdit edip evine gitmiş? Ulan nerede şerefsiz var beni çekiyor.'' Kenan'ın ve benim iş konuşmalarımız arasındaki o fark bile bize dair en büyük farkları gözler önüne seriyordu. ''Zarar vermiş mi kadına?'' ''Komşuları müdahale etmiş abla, merak etme iyi Füsun hanım.'' ''Anladım, sen söyle Füsun hanıma bu davayı kaybetmeyeceğiz. Kaybedersek yüzüme tükürsün!'' Büyük bir iddiayla telefonu kapatıp önümdeki dosyaları toplamaya başladım. ''Yalnız başına kafa tutma şu piçlere.'' Başımı çevirip beni uyaran Kenan'a baktım, ben böyle kaç herifle mücadele ettim üzülmesin diye anlatmadığım davaların haddi hesabı yoktu. Bu saatten sonra ona anlatmama da gerek yoktu. Bir şey demeden valizimin fermuarını açtım. Diş fırçamı alıp banyoya girdim. Elimi yüzümü yıkayıp dişlerimi fırçaladım biz erken işe gittiğimiz için an…