5

Kitap hakkındaki genel yorumunuz nedir? Sizce insanlar değişebilir mi? Bu hikayenin nereye bağlanacağını merak ediyor musunuz? 🖊 İkinci kattaki evimize valizimi sürükleyecek çıktım. Zile basmazsam yüzünü görmem diye düşünerek çantamdan anahtarı çıkardım. "Zahide sen mi geldin? Yemek hazır mı?" Sesini duyduğum an tüm kanım çekildi sanki, anahtarı göbekten çekip kapıyı kapattım. "Ben geldim." Odasından çıkıp karşıma dikildi, yüzünde sevimsiz bir gülümseme vardı. "Gülfem, hoş geldin kızım." Başımı salladım geçiştirmek ister gibi. Ona arkamı dönüp odama gitmek istiyordum hemen. Bana uzattığı elle kalakalmıştım öyle. ''Öpmeyecek misin babanın elini?'' Eline ters bir bakış atıp valizimi kavradım, elbette sessiz kalmamıştı. ''Benim evimde kalmaya gelip bana saygısızlık ediyorsun ha? O zaman ne işin var evimde?'' Başımı ona çevirip sinirle baktım, kapıya bakıp kimsenin gelmediğine emin olduktan sonra açtım ağzımı. ''Bana bak bu evin kirasının yarısını hala ben ödüyorum, duvarlarını da ben boyadım. Balkon camlarını da ben taktırdım.'' ''Ailen kalıyor senin bu evde, elbette yapacaksın. Seni okuttuk biz.'' ''Bana sakın bu argümanlarla gelme babalık, senin cebinden çıkan tek kuruşla işim olmadı benim.'' ''Çok terbiyesizsin sen, çok.'' diye söylene söylene balkona nargilesini içmeye gitti. Hak edene hak ettiğini verince terbiyesiz oluyordunuz. Varsın terbiyesiz olayım. Valizimi alıp odama girdim. Yatağın üzerine oturup düşünmeye başladım. Şu hayatta hak ettiğini veremediğim insanların başında Kenan'ın annesi geliyordu. İlk tanıştığımız günden beri sevmiyordu kadın beni. Beni sevmeyen bir kadının gözüne girmek için kılımı kıpırdatmazdım ama Kenan mutlu olsun diye ellerimle börek açıp götürmüştüm kadına. Diyetteyim deyip yememişti. Kayınbiraderim tabağıyla beraber yemişti sağ olsun. Yıldırım ailesinde en iyi anlaştığım kişi Kaan'dı, Kenan'ın sığır kardeşini severdim. Kafa çocuktu, sevimsiz anası gibi her şeye takılmazdı. Nurhan anne öyle miydi ama, onunla görüşmeye pantolonla gittim diye Pütürge'deki eltisini bile arayıp şikayet etmişti beni. Nurhan annenin şu hayatta yaptığı en iyi şey Kenan'dı, bunu da göz ardı edemezdim. Kadını sevmesem de oğluna aşıktım, ve akrabalık ilişkilerinden ziyade Kenan'ı önemsemiştim. O da pek sallamazdı anasını, basmıştık nikâhı işte. Boşanma kararı almamıza sevinecek kişiler listesi yapsam başa Kenan'ın anasını, hemen yanına da Buket'i koyardım. Böyle sevimsiz konuştuğuma bakmayın ben hiçbir zaman bir saygısızlık yapmadım Nurhan anneye, anne bile demiştim hatta. Onunla görüşecekken hep istediği gibi hanım hanımcık giyinmeye çalışırdım. Zorunluluk olarak gelmezdi, çünkü Nurhan anneyle aramızın iyi olmasını istiyordum, Kenan mutlu olurdu böylece ve ben Kenan mutlu olsun diye bu konuda çok uğraş vermiştim. Nurhan anne tüm çabalarımı silip ailemin dedikodusunu yapan bir kadındı. Onu testereyle ortadan ikiye ayırmak istemiştim. Kulağındaki inci küpeleri aşağıya çekmek, tüm dantellerinin üzerine kusmak istemiştim. O zaman Kenan mesafe koymuştu anasıyla arasına. Rest çekmişti, karım benim her şeyim mottosunda takılıyordu o zamanlar. Hakkını yiyemem, gudubet anasına karşı hep savunmuştu beni. Nurhan anne kesin kına yakardı boşandığımız gün, acaba Kenan'ın ona aldığı dubleks evde parti de yapar mıydı? Kenan ana kuzusu bir adam değildi, ama anası da hepimizin anası gibi zar zor büyütmüştü iki oğlunu. Onu da anlıyordum bazı zamanlar. Nurhan anneyi bile anlamıştım ben az önce, acaba bir aydınlanma mı yaşıyordum? Neydi benim bu masal karakteri hallerim? Kapı çaldığında kendime geldim, ''Gülfem niye kilitliyorsun şu kapıyı?'' ''Kimse girmesin diye anne.'' ''Aç kapıyı konuşalım.'' ''Üzerimi değiştireyim geliyorum.'' ''Baban yemek yiyecek gel sen de beraber otur.'' ''Yok tokum.'' ''Bilirim ben senin tokluğunu, hadi gel hemen!'' Bu annelerin zorla yemek yedirme sevdası ne ya? İleride anne olursam ki çok zor görünüyor. O yüzden anneliğe dair hayal kurmaya gerek yok. Oturup kaldığım yatağın üzerinden kalkıp odanın kalın perdel…