12. Gölgeler ve İhanetleri

Kruhtna Katliamı, 1.dönemin sonu Korku insanın kalbini ağrıtabilirmiş. Çok korktuğunda kalbine sancı girermiş. Gerçekten korkana dek insanın korkudan acı duyabileceğini bilmezdim. Bazı geceler annem yanımda uyurdu, o geceler hiç korkmazdım çünkü annem beni her şeyden korurdu. Yanımda kalmadığında ise oyuncaklarıma sarılmamı söylerdi ama onlar beni koruyamazdı. Kendilerini bile koruyamıyorlardı ki. İki gün önce en sevdiğim oyuncağımın üzerine süt dökmüştüm ve o geriye dahi çekilememişti, beni nasıl koruyacaktı? Ama bir sırrım vardı. Annem sırların ve yalanların bazen iyilik için kullanılabileceğini söylemişti. Kendimi korumak da iyilikten sayılırdı ve bu sır, beni koruyordu. Gölgeler beni koruyordu. Korku yine kalbimdeydi. Bu kez annem yanıma gelmeyecekti çünkü babamla kavga ediyorlardı. İkisi de korkuyordu biliyordum. Babam, kapımıza gelen adamlara bizim normal insanlar olduğumuzu söylemişti. Ona inandılar ama annem tekrar geleceklerini, kaçmamız gerektiğini söylüyordu. Babam delirmiş gibi davranıyordu, bazı geceler onun karanlıkta oturup kendi kendine fısıldadığına tanık oluyordum. Annem ondan uzak durmamı istiyordu. İkisi de korkuyordu. Hem dışarıdaki tehlikelerden hem de birbirlerinden. Ve benden. Ama gölgeler korkmuyordu. Çatı katına çıkan serin, tozlu basamakları tırmanıp köşedeki mumu alevlendirdim. Mumun yanmasıyla beraber odanın içine gölgeler doluştu. Gözyaşlarım akıyordu, kirpiklerimin arasından yere bakarken eşyalarla dolu kutuların etrafından dolaştım ve her gün oturduğum köşeye geçtim. Ahşap zemine oturduğumda mumun alevi biraz daha büyüdü. "Çok korkuyorum." diye hıçkırıklarımın arasından konuştuğumda gölgeler fısıldaştı. Elimi yere koydum bir gölgeye dokunmak istercesine. "Yeniden gelecekler ve bizi de diğerleri gibi öldürecekler. Annemi babamla konuşurken duydum. Bizim gibileri öldürüyorlarmış. Birisinin önce ellerini kesmişler. Birisinin kalbini sökmüşler. Kalbimin sökülmesini istemiyorum. Kim kalbi olmadan yaşayabilir ki? Ölmek bu anlama mı geliyor? Kalbin senden alındığında ölüm hep senin için gelir mi?" Parmaklarımın üzerinde sıcaklık hissettim. Bir gölge uzanmış elime dokunuyordu. Onlardan korkmam gerekir miydi? Korkmuyordum. Onlar beni dinliyordu. Gölgeler bana cevaplar veriyordu. 'Kaç.' İşte yine fısıldıyorlardı. Onlar benim tek arkadaşımdı. 'Kaç.' "Annem kaçacak bir yer olmadığını söylüyor." Dizlerimi kendime çekip başımı dizime yasladım ve hıçkırıklarımı dindirmeye çalıştım. "Ölmek istemiyorum. Korkmak istemiyorum. Annem neden bizi korumuyor? O çok güçlü. Bizi neden öldürmek istiyorlar? Melekleri herkes sevmez mi? Annemi neden sevmiyorlar? Biz onlara ne yaptık?" Elimin tersiyle yanaklarımı sildim. "Onların da arkadaşları olmadığı için mi bizim peşimizdeler? Ben onlarla arkadaş olurum." 'Onlar İblis, küçük Melek.' Çatı katının derinliklerinden yükselen fısıltı hüzünlüydü. 'İblislerle arkadaş olunmaz. Onlardan kaçılır.' "Ben olurum. Bana kötü davranmayacaklarsa neden onlardan kaçayım?" Burnumu çekip gölgelere baktım. Sanki yanımda toplanmışlardı. Sanki biri yanımda oturuyordu. Onlarla, onunla, bir daha konuşamayacağım aklıma geldi. Çünkü bizi yok edeceklerdi. Yeniden hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. "Çok korkuyorum. Ölmek istemiyorum. Keşke hiçbir şey hissetmeseydim. Keşke biri kalbimi dondursa. Çok korkuyorum." Basamakları çıkan adım seslerini duyduğumda korkuyla gölgelere baktım çünkü benden başkasına görünmüyorlardı. Ne zaman biri gelse kayboluyorlardı. Yine kaybolacaklardı ve belki de bu bizim son konuşmamızdı. Veda etmek için tek arkadaşıma baktım. 'Seni kurtaracağım.' Uzaklaşan gölgeler dağılmaya başladı. Ses artık çok uzaktan geliyordu. 'Söz veriyorum seni kurtaracağım.' Gölgelere inandım. Gölgelere güvendim. Kimse arkadaşını geride bırakmazdı. Bizi kurtaracaklardı. Gözyaşlarımın arasında gülerken çatı katının kapısı aralandı ve annem başını içeriye uzattı. Beni hem ağlar hem güler vaziyette bulunca kaşları havalandı. "Ne yapıyorsun burada? Gel hadi, sana bir sürprizim var." Burnuma çilekli turt…