9. İdam Sehpasındaki Ateş Böceği

Sis can bulmuş gibi kıvrılıyor, ara sıra tıslama sesleri duyuluyordu ve bu onu bir yılan gibi gösteriyordu. Gökyüzünde yıldızlar vardı, her yer aydınlık olmasına rağmen gecenin içinde olduğumu biliyordum. Bu anı geceye aitti, aydınlık ise alevlere. Yerde yatıyordum, üşüyordum. Oysa hemen karşımda canlı bir ateş vardı. Evim yanarken sıcaklık her yerdeydi ama ben üşüyordum. İçeride oyuncaklarım kalmıştı. İçeride çatı katında saklanan gölgeler kalmıştı. İçeride annem kalmıştı ve içeride çocukluğum kalmıştı. Bedenimin sokağın ortasında olmasının bir önemi yoktu, ben de içeride yanıyordum. Bu ateş beni de yakıyordu. İblis sesleri, gülüşmeleri kulaklarımı uğuldatıyordu. Sesler bazen vardı bazen yoktu, bilincimi açık tutamıyordum. Yalnızca yıldızlar vardı, bana yardım etmiyorlardı. Gölgeler vardı, beni sadece izliyorlardı. "Ne olur biri yardım etsin." diye mırıldanıp duruyordum. Kimse yardıma gelmiyordu. Nasıl yardım dileneceğimi bilmiyordum. Annem bana yalvarmayı öğretmemişti. Bana düştüğümde yardım istemeyi de öğretmemişti ki hiç, şimdi nasıl yardım dilenecektim? "Annem sıcağı sevmez." diyordum kendi kendime. Ben de soğuğu sevmiyordum ama hava buz gibiydi. Kıyafetlerimi giymek istiyordum. "Ben İblis olmak istemiyorum." diyordum, bana dokunduklarında İblise dönüşeceğimi sanıyordum. İblise dönüşmeyecektim, daha kötü bir şeye dönüşecektim. Sis yeniden kıvrıldı ve göğe doğru uzandı. Onun gibi uzanıp yıldızların arasına kaçmak istedim. Bir şey, ne olursa olsun bir şey beni oradan alıp uzağa taşısın istedim. Ne o an ne de ilerleyen saatlerde beni kurtaran oldu. Ne sabah geldiğinde ne de sonraki günlerde yardım eli uzatan oldu. Ne gölgeler kaybolduğunda ne de yıllar geçip giderken beni uzağa taşıyan oldu. Bu tanıdık bir anı, sürekli gördüğüm bir kâbustu. Uyandığımda irkilmedim bile. Yalnızca korkudan hızlı atan kalp atışlarım vardı. Ağlamıyordum çünkü çok uzun yıllardır bunu yaşıyordum. Tamı tamına iki yüz seksen altı insan yılı boyunca bunu yaşıyordum. O günün ardından iki yüz yılı aşkın bir süreç geçmişti ve ben hâlâ aynı günü yaşıyordum. Ben hâlâ yaşıyordum. Yataktan usulca doğruldum, odanın içinde yalnızdım. Kâbuslarım ve ben her zamanki gibi baş başaydık ama Şato'nun içinde yalnız olmadığımı biliyordum. Bu yerdeki odaların birinde İblis kralın uyuduğunu, çok da uzakta olmadığını hissettiğim bir odada başka İblislerin olduğunu biliyordum. Odada pencere olmadığı için gece vakti mi çoktan gündüz oldu mu bilmiyordum. Bugün son günümdü. Odaya kendimi çok fazla kapattığımı hesaba katarsak yalnızca saatlerim kalmış bile olabilirdi. Burada zaman yoktu, saat yoktu, gece ve gündüz anlaşılmıyordu ve de bu beni delirtecekti. Yataktan çıkıp dışarıya dikkat kesildim. Ses yoktu, uyumadan önce Calix yemek getirmişti ama İblis kralı uzun zamandır görmüyordum. En son Calix ile saldırıya uğradıktan sonra beni buraya getirdiğinde onu görmüştüm. Varlığını Şato'nun içinde hissediyordum bir şekilde. Yakınlarda olduğunu biliyordum ama o andan sonra onu görmeme isteğim katlanarak artmıştı. Kalan saatlerimi de yatağa kıvrılıp geçirmek istesem de kapıya vurulduğunda bu isteğimin gerçekleşmeyeceği anlaşıldı. Memnuniyetsiz bir tavırla saçlarımı önümden çektim. "Ne istiyorsun?" Kapı aralandığında Calix'in suratı belirdi. Parlak gözleri üzerimde dolaşırken güldü. "Tükenmiş sıradanlar gibi görünüyorsun. Seni yatağından ayırmak istemezdim ama gidiyoruz, yalnızca üç saatimiz kaldı." "Çok iyi." diyerek örtüyü iterek keyifsizce yataktan kalktım. "Ölümüm için hazırlanıp geliyorum." "Henüz karar verilmiş değil." dedi ve bir şey söylemek ister gibi yüzüme baktı. Ama başka bir şey söylemedi, dışarıya çıkıp kapıyı kapatarak beni yalnız bıraktı. Üzerime kendi kıyafetlerime en yakın olanları geçirdim. Siyah pantolonun kemer kısmına kendi kemerimi taktım. Bluzun üzerine ince ceketimi giydim. Hançerlerimi zehre buladım, kınlarına yerleştirdim. Kendi ölümüme savaşa hazır şekilde gidiyordum ama bunların hiçbirine dokunmama izin verilmeden ölmemi isteyecekleri gerçeği son hazırla…