32

32. Bölüm — Yüzleşme Depo karanlığında, sadece uzaktaki ışığın silueti belli oluyordu. Koray ve yanındaki adam… babam. Sare’nin gözleri dehşet ve öfkeyle doldu. Babasına bakarken kalbindeki karmaşa patlama noktasındaydı, ama hatırladığı güvenli baba görüntüsü bir anda kaybolmuş gibiydi. “Sen…” dedi Sare, sesi titreyerek ama sert. Babası adım atmadı, sadece gözleriyle onu süzdü. “Ne… ne oluyor burada?” diye sordu Sare, nefesini tutmuş. Koray hafifçe araya girdi. “Burası sizin için aydınlatıcı olacak,” dedi. “Ama önce gerçeği kabul etmelisin, Sare.” Sare’nin gözleri babasına kilitlendi. Kin ve öfke bir anda taşmıştı. “Sen… sen buradayken ne yapıyorsun? Neden… neden Timur’un babasıyla bir aradasın?” Babası sessiz kaldı, ama bakışlarında bir açıklama vardı. Söyleyeceği şey, Sare’yi sarsacak kadar ağır olmalıydı. Sare adım attı, gözü hiçbir şekilde yumuşamadan. “Bu gece burada durup bir açıklama yapacaksan… onu yap. Ama bil ki ben sana artık hiçbir şey hatırlamayacağım, hiçbir şey bağışlamayacağım.” Timur, Sare’nin yanında duruyordu ama sessiz kaldı. Bu sefer onun sesi değil, Sare’nin kararlılığı ön plandaydı. Timur’un babasının ölümünü hatırlayan taraf yoktu; o an Sare’nin öfkesi ve şaşkınlığı tüm dikkati üzerinde topluyordu. Babası yavaşça başını salladı. “Sare… biliyorum, öfken haklı. Ama buraya gelmemizin nedeni seni korumak.” Sare dudaklarını sıktı, gözleri doluyordu ama bir damla merhamet hissetmedi. “Korumak mı? Beni yıllardır yalanlarla mı büyüttünüz?” Koray araya girip hafifçe öne çıktı. “Bırak, Sare. Önce gerçeği görmen lazım.” Sare bir adım geri çekildi ve babasına kinle bakmaya devam etti. Kalbinde geçmişe dair hiçbir hatırlama yoktu; sadece şu anın öfkesi, ihaneti ve şaşkınlığı vardı. “Bu gece… bu gece senin gerçek yüzünü göreceğim,” dedi, sesi buz gibi. Babası hafifçe başını eğdi, ama Sare’nin bakışlarından kaçmadı. “Görmeni istediğim şey… kolay değil,” dedi. Depoda ışık hafifçe titredi. Koray bir adım geri çekilip telefonu çıkarırken, Sare’nin gözleri babasına sabitlenmişti. Kin ve öfke içiçe geçmiş, ama aynı zamanda bir merak da vardı: Bu gece, gerçekler ortaya çıkacaktı. Ve o an, Sare artık geri adım atmayacağımı biliyordu.Depoda sessizlik ağır bir perde gibi çökmüştü. Babasının gözlerindeki o eski tanıdık bakış, ama aynı zamanda yabancı bir sertlik, Sare’nin tüm bedenini titretti. Her adımı, her nefesi bu anı daha da yoğunlaştırıyordu. “Baba… ne yaptınız?” diye fısıldadı Sare, sesi artık kırılmak üzereydi. Ama babasının cevabı, sadece derin bir nefesle geldi. “Bazen, doğruyu söylemek yeterli değildir, Sare. Gerçeği görmek gerekir. Ve senin görmen gereken şey… ailemizin karanlığı.” Koray telefonu tuttu, ışığı hafifçe odanın köşelerine yansıtarak bir siluet oluşturdu. Babası bir adım öne çıktı ve ellerini cebinden çıkardı. Sare’nin kalbi hızla çarptı; içgüdüsel olarak geri çekildi. “Senin bildiğin ben… sadece bir parça,” dedi babası. “Gördüğün her şeyin arkasında saklanan bir başka gerçek var. Bu gece… bunu öğreneceksin.” Sare’nin gözleri doldu, ama gözyaşı düşmedi. Öfke ve hayal kırıklığı, merakla karışıyordu. “Bana anlat,” dedi, sesi titreyerek ama kararlı. “Artık saklayacak hiçbir şeyiniz yok. Her şeyi söyle.” Babası derin bir nefes aldı. “Timur’un babasıyla ilişkimiz… sadece bir iş birliği değil. Olaylar, düşündüğünden çok daha karmaşık. Ama seni korumak için… her şeyi yaptık. Yanlış anlaşılmalar, yalanlar… hepsi seni güvende tutmak içindi.” Sare’nin nefesi kesildi. Kalbi hem kızgın hem de şaşkınlıkla doluydu. “Beni korumak için mi… bu kadar yalan?” Koray, bir adım öne çıktı. “Sare… bak, bu gece her şeyi açıklayacağız. Ama önce hazır ol. Görmek kolay olmayacak. Hazırlıklı olmalısın.” Babası bir adım daha ileri geldi, gözleri sanki Sare’nin ruhuna bakıyordu. “Bu gece… geçmişin gölgeleriyle yüzleşeceksin. Ve belki de bugüne kadar düşündüğünden çok farklı bir dünyayla tanışacaksın.” Depoda ışık titredi, gölgeler duvarlara vururken, Sare bir an durakladı. Kalbi fırtına gibi atıyor, gözlerinde kin ve merak birbirine…