31

Timur’un söylediği tek kelime odanın içinde yankılandı. “Koray burada.” Kalbim sanki göğsümden fırlayacak gibiydi. Bir an nefes almayı bile unuttum. “Ne… ne demek burada?” diye fısıldadım. Timur cevap vermedi. Yavaşça pencereye tekrar yaklaştı. Perdeyi çok az araladı. Dışarı baktığında çenesinin kasıldığını gördüm. Ben de istemsizce yanına yaklaştım. “Görme,” dedi hemen. “Perdenin arkasında kal.” Ama merak ve korku aynı anda içimi kemiriyordu. Birkaç adım yana kayıp pencerenin köşesinden dışarı baktım. Sokakta siyah bir motor duruyordu. Motorun yanında biri ayakta duruyordu. Koray. Siyah deri ceketi, karanlık bakışları ve o tanıdık alaycı duruşuyla sanki evin önünde değil de bir savaş alanında bekliyormuş gibiydi. Gözlerim büyüdü. “Gerçekten o…” diye fısıldadım. Timur perdeyi kapattı. “Evet.” Evin içinde bir sessizlik oluştu. Ama bu sessizlik huzurlu değildi. İçinde fırtına saklayan bir sessizlikti. “Polisi arayalım,” dedim hemen. Timur başını salladı. “Arayacağız.” Ama telefonu eline almadı. Onun yerine ceketini aldı. Ben ne yaptığını anlayınca panikle kolundan tuttum. “Hayır!” dedim. “Dışarı çıkamazsın!” Timur bana baktı. Gözleri sakin ama kararlıydı. “Sare… bu böyle devam edemez.” “Devam etmesin diye sen mi vurulacaksın yine?” dedim. Sesim titriyordu. Timur bir an sustu. Sonra elini kaldırıp yanağıma dokundu. “Bu adam seni korkutmaya çalışıyor.” “Başardı!” dedim hemen. Gerçekten başarmıştı. İçimdeki korku her geçen saniye büyüyordu. Timur derin bir nefes aldı. “Ben çıkıp konuşacağım.” “Hayır.” “Konuşmadan gitmeyecek.” “Ya silahı varsa?” Timur kısa bir an düşündü. “Varsa bile… bugün bu işi bitireceğim.” Ben başımı salladım. “Ben seni kaybetmek istemiyorum.” Bu söz ağzımdan farkında olmadan çıkmıştı. Timur’un gözleri bir an yumuşadı. Sonra alnını benim alnıma dayadı. “Ben de seni.” O an dışarıdan kapıya sert bir vurma sesi geldi. TAK! TAK! TAK! İkimiz de irkildik. Sonra Koray’ın sesi duyuldu. “Timur!” Sesinde o tanıdık alaycı ton vardı. “Ev sahibi misafiri kapıda mı bekletir?” Timur dişlerini sıktı. Ben kolunu daha sıkı tuttum. “Lütfen çıkma…” Kapıya tekrar vuruldu. Bu sefer daha sert. BAM! BAM! Koray konuşmaya devam etti. “Yoksa korkuyor musun?” Timur’un sabrı tükeniyordu. Bunu yüzünden anlayabiliyordum. Koray son bir cümle söyledi. “Ya kapıyı açarsın… ya da ben girerim.” O an içimde kötü bir his oluştu. “Timur…” dedim. Ama Timur çoktan kapıya doğru yürümeye başlamıştı. Kapının önünde durdu. Bir saniye bana baktı. Sonra kapıyı açtı. Kapı ağır ağır aralandı. Koray kapının önünde duruyordu. Yüzünde o tanıdık gülümseme. Gözleri hemen bana kaydı. “Sare.” İsmimi söylerken sesi neredeyse fısıltı gibiydi. Timur hemen bir adım öne geçti. “Onun adını ağzına alma.” Koray hafifçe güldü. “Bakıyorum hâlâ çok koruyucusun.” Timur sert bir sesle konuştu. “Buradan git.” Koray başını iki yana salladı. “Hayır.” Sonra bana baktı. “Onunla konuşmam gerekiyor.” “Hayır,” dedim hemen. Timur da aynı anda konuştu. “İmkansız.” Koray iç çekti. “Ne kadar dramatiksiniz.” Bir adım ileri attı. Timur hemen önünü kesti. İkisi neredeyse burun burunaydı. Koray’ın sesi bir anda ciddileşti. “Timur.” “Ne var?” “Bu iş bizim aramızda.” Timur sertçe cevap verdi. “Sen onu bu işin içine soktun.” Koray gözlerini bana çevirdi. “Çünkü senin en zayıf noktan o.” Timur’un yumruğu bir anda sıkıldı. Ama bu sefer vurmadı. Koray yavaşça cebine elini attı. Benim kalbim duracak gibi oldu. “Silah mı…?” diye fısıldadım. Ama cebinden çıkan şey bir telefondu. Telefonu Timur’a uzattı. “Bir şeye bakmanı istiyorum.” Timur şüpheyle telefona baktı. Ekranda bir fotoğraf vardı. Timur’un yüzü bir anda değişti. “Bu… ne?” Ben de merakla yaklaştım. Fotoğrafa baktığım an içim buz kesti. Fotoğrafta bir adam vardı. Timur’a çok benzeyen bir adam. Ama daha yaşlı. Koray yavaşça konuştu. “Tanıdın mı?” Timur’un sesi boğuk çıktı. “…babam.” Koray başını salladı. “Evet.” Sonra gözleri karardı. “Ve sana anlatılmayan gerçeklerin anahtarı.” Timur sertçe sordu. “Ne saçmalıyorsun?” Koray bir adım geri çekildi.…