3

Kapıya gittiğimde, sabah gördüğüm kızı tekrar gördüm. Üstümde tişört yoktu. "Beyfendi, kıyafet diye bir şey var mı?" dedim, içimden söylenerek. Tövbe tövbe, diyip arkamı döndüm. Kadın kapıyı kapatırken, "Haddini aşma küçük kız!" diye bağırdı. Ben de "Dağ ayısı!" diyip eve doğru yürüdüm. Maria ve Alihan bana bakıyordu, "Ne var?" der gibi kafamı salladım. Ardından odama çıktım. Odamın camına gelip, o küçük kızı izlemeye başladım. O kadar sevimli bir tipi vardı ki, pembe rengini çok sevdiği belli oluyordu. "Büyük ihtimalle pembeleri çok seviyor," diyip izlemeye devam ettim. İç sesim ise, "Timur, sen iyice aşık oldun," dedi. Güzel bir şekilde bağırarak, iç sesime tepki verdim. "Allah'tan odada kimse yoktu, olsaydı deli olduğumu düşünürlerdi," diye düşündüm. O yüzden biri varken iç sesime pek bulaşmamaya çalışıyordum. Üstümü giyip aşağı indim, Alihan'a göz ettim. Montumu askılıktan alıp giyindim ve arabaya doğru yürüdüm. Bugün avımız Berat Karahan’dı. Berat'tan nefret ediyordum çünkü o, düşmanımız Hakan Karahan'ın oğluydu ve Maria’yı kaçırmaya yeltenmişti. Ona haddini bildirmek için depoya gidecektik. Bu sefer ben arkaya oturmayı tercih ettim, Alihan sürücü koltuğuna geçince sinirli bir şekilde, "Ne oluyor lan, Volkan götürecekti bizi!" dedim. Alihan, "Abi, Volkan’ın eşi doğum yapmıştı ya, sen de izin vermiştin," diyerek direksiyonu tuttu. O an kafama dank etti, bir aylığına Volkan'a izin vermiştim. Timur: Tamam, Alihan, hadi gidelim. Şu Berat denen adamlıkla alakası olmayanın haddini bildirelim, diyip arkama yaslandım. Karakter olarak babama benziyordum. Alihan da öyleydi. Sert yetiştirilmiştik; babam bize, dost ve düşmana nasıl davranmamız gerektiğini öğretmişti. Aramızda babamız yoktu, ancak Kara Holding'i bana bırakmasının tek sebebi yaşça olgun olmamdı. Daha iyi yönetebilirim düşüncesiyle bana vermişti. Ben de zamanla holdingi Alihan ve Maria'ya bırakacaktım. Bunları düşünürken, depoya vardık. Adamlarımız kapıdaydı, her yerde adamlarımız vardı. Berat istese de kaçamazdı, kaçsa da adamlarım hemen bulurdu. Depoya giriş yaptıktan sonra gözüm, ellerinden asılı olan Berat’a kaydı. Yüzümde sinsi bir sırıtma vardı. Ne yapacağım diye düşünürken, Mustafa'nın aklına bir fikir geldi. O fikri söyleyince, sırıtmam daha da arttı. Berat’ın yanına gidip, saçını elimle tutup yüzüne baktım. Timur: Bu yüzden nefrete doyuyorum, dedim ve neşteri elimde tutarak yüzüne doğru yaklaşmaya başladım. "Bunu görüyorsun, değil mi?" diye sordum. Berat, "Evet!" demesine kalmadan, neşteri yüzüne sürtmeye başladım. Çığlıklarını duymak bana zevk veriyordu. "Bana bak, Koray Aydın'la işbirliği içerisindemisiniz?" diye sordum. Berat bağırarak, "Hayır!" dedi. Neşteri biraz daha bastırıp devam ettim. "Lan annem ve babam sizin yüzünüzden öldü! Bende Koray’ı ve senin sevdiklerini alırım, ne dersin ha?" diyerek, neşteri bırakıp, ona bir yumruk geçirdim. Kanlı ellerimi temizleyip tam çıkacakken, Berat bağırarak, Berat: "Evet, işbirliği içindeyiz! Hatta Maria’yı kaçırmamı o söyledi!" diyerek çırpındı. Deniz ve Merte’ye işaret ederek, "Onun icabına bakın ve neler çevirdiklerini öğrenin," dedim. Alihan kapıda bekliyordu. Bu sefer ben öne bindim. Timur: "İşbirliği içindelermiş. Maria’yı kaçırmayı Koray söylemiş. Alihan, ben Koray Aydın'ı bulmam lazım. Yoksa olan Berat’a ve Hakan’a olacak," dedim. Eve geldiğimizde, Maria ve Sare kapıda sohbet ediyorlardı. Sare yine pembe giymişti. "Bu kız, pembeler diyarından geliyor galiba," diye sesli düşündüm. Alihan birden kahkaha patlattı. Timur: "Lan kulağım gitti, Alihan!" diyip ensesine yapıştırdım. Kızlar bizim geldiğimizi fark etmeden eve girdik. Alihan bana, "Sare’ye aşıksın abi!" deyince, sinir katsayım iyice artmaya başlamıştı. Bir kere, kız benim tarzım değildi. Ben Sare’ye aşık olabilecek son adamdım. Sare ve Maria içeri girerken ben hemen odama çıktım. Sabrım sınanıyordu. O kızı gördükçe iyice gıcık olmaya başlamıştım. Ne yapıp ne edip kendimden uzaklaştırmam lazımdı. Ben bu kıza aşık olamam, dedim.