21

--- Timur yavaş yavaş iyileşmeye başlamıştı. Hastaneden taburcu olduğunda mutluluğumu fark etmişti; çünkü Timursuz bir hayat benim için hiç mümkün değildi. Eve kadar sessizce gittik, sonra aklıma bir seyahat planı geldi. Timur camdan dışarıyı izliyordu. Sare: “Bebeğim, aklıma bir şey geldi. Göbeklitepe’yi görmek istiyorum. Sen iyi hissettiğinde arabayla gitsek?” Timur: “Olur bebeğim, sen nasıl istersen.” Yüzümüzdeki gülümseme görülmeye değerdi; sevdiğim adamla görmek istediğim Göbeklitepe’ye gidecektik. Timurun elini öpüp camdan dışarıyı izlemeye başladım. Sonra Timur’un uyuduğunu fark ettim ve kafasını omzuma koydum. Öylesine huzurlu uyuyordu ki, alnına hafif bir öpücük kondurdum. Bu adam beni iyice kendine aşık etmişti. Onu sevmiş olmakla ne kadar doğru bir seçim yaptığımı bir kez daha anladım. Evin önüne geldiğimizde Timur’u nazikçe uyandırdım. Gözlerini açınca etrafa şaşkın bakışlarla baktı. “Benim minik kaplanım,” diyip yüzüne baktım. Gülmemek için kendimi zor tuttum. Timur kendine gelince evde olduğumuzu fark etti. Bora kapımıza geldi, kafamla ona işaret edince hemen Timur’un yanına yöneldi. Ben tam arabadan inerken, Timur “Meleğim” dedi. “Efendim,” dedim. Elimi tutup öpmeye başladı. “İyi ki bu adamı sevmişim,” dedim içimden ve arabadan indim. Kapının önüne gelene kadar bir şeylerin ters gideceğini hissetmiştim. Ne yapacağımı bilemez halde yürürken ayağım taşa takıldı ve yere kapaklandım. Timur koşarak yanıma geldi, “Bebeğim, iyimisin?” diyerek beni kaldırdı. Ama canım o kadar yanıyordu ki ayağımın üstüne basamıyordum. “Canım çok yanıyor,” diyip verandanın önüne oturdum. Acım yüzüme yansımıştı. Timur eğilip dizime baktı; yaralanmıştı. Dudaklarımı büzüp ağlamak üzere oldum. Timur, Bora’dan ilk yardım çantasını istedi ve yanıma geldi. Bora çantayı getirdiğinde, Timur’a bakıp buruk bir gülümsemeyle, “Canım acıyacak mı?” dedim. Timur, “Sare, canın yanmayacak,” diyerek zarif bir şekilde pansuman yapmaya başladı. Ona bakıp gülümsedim ve içimden “Ne kadar şanslısın, Sare,” dedim. “Bende öyleyim,” dedim. Timur kafasını kaldırıp, “Bir şey mi dedin minik?” diyerek dizimi sarmaya devam etti. “Yok,” dedim. “Tamam,” diyerek beni kucağına aldı ve eve götürdü.