19

unutamıyordum. O bakışlar beni derinden üzüyor, geçmişte yaşadığım acıları kısa sürede yeniden canlandırıyordu. Gülümseyerek yanına gittim; miniğimi üzgün görmek bana zor geliyordu. Hep gülmesini istiyordum. Timur: “Sare, iyimisin?” Sare: “İyiyim… Sen bana bakma, bu aralar çok duygusalım.” Sare’nin duygusal olması, benim yaşadığım acıların bir yansımasıydı. Onu güldürmenin yollarını bulmalıydım. Bu yüzden terası hazırlamaya karar verdim. Sare camdan dışarıyı izlerken sessizce yukarı çıktım ve terası özenle düzenledim. Hazırlıklarımı tamamladıktan sonra onun yanına dönmek istedim. Oda boştu. “Nereye gitmiş olabilir?” diye düşünürken verandada sallanan sandalyede oturup kitap okuduğunu gördüm. Şükür dedim kendi kendime; sevdiğim kadını kaybetme korkum iyice artmıştı. Annemden sonra Sare’yi de kaybedemezdim. Gözümden bile sakınır olmuştum. Yanına sessizce yaklaştım. Kitaba öylesine odaklanmıştı ki benim geldiğimi fark etmemişti. Öylesine tatlıydı ki… Mor bluzu ve taktığı pembe şal, onu tam bir prenses gibi gösteriyordu. Bu düşüncelere dalmışken birden silah sesi geldi. Hemen Sare’nin önüne geçip siper oldum. Kurşun omzuma isabet etti. Sare’nin çığlığını duydum; bilincim yavaşça kapanmaya başladı. Sadece onun ağlamasını ve adamlarımdan telefonu istemesini duyabiliyordum. Gözlerimi açmaya çalışsam da bilincim buna izin vermiyordu. Ambulans sirenlerinin sesi kulağıma çalınıyordu. Sare’nin ağlamasını duymak istemiyordum. Ne olursa olsun, benim eşim bana tebessüm edecekti. Sarenin tebessümü beni çok mut ediyordu onn üzülmesini istemiyordum elimden geleni yapacağım diye kendime söz verdim ve sareyi hiç bir zaman bırakmayacaktım