18

Timur’un günlüğünü okuduğumda içim parçalanmıştı. Çok üzülmüş, ne yapacağımı bilemez hâle gelmiştim. Timur’un yatağında otururken günlüğünü çekmeceye koyup yatağa uzandım. “Hayatı ne kadar zorluklarla doluymuş, hiç iyi geçmemiş,” diye düşündüm. O sırada Timur odaya girdi. Yatağımda beni görünce gülümsedi, ben de karşılık verdim. Ablam ve abim iki gündür beni aramamıştı; bir şeylerin ters gittiğini seziyordum. Timur yanına gelerek, “Miniğim, yanına uzanabilir miyim?” dedi. “Uzansana,” dedim. Timur’a baktığımda yüzü… gözleri, dudakları, burnu, çenesinin keskinliği her zerresiyle beni kendine aşık etmeye yetiyordu. Tam o sırada telefonum çaldı, arayan ablamdı. Telefona bakmayıp kafamı Timur’un omzuna koydum. Yeni duştan çıkmıştı ve kokusunu içime çekerek uyumaya çalıştım. Sabah olduğunda Timur uyanıp hazırlanmaya başladı. Ben de yatakta tavana bakıp hayatımı sorguluyordum ki dışarıdan bir silah sesi geldi. Aniden irkilip kalktım. Timur silahını alıp aşağı indi; ben de arkasından indim. Timur beni korumak için arkamdan sardı. Koray dediği adam işte buydu; annesini ve babasını öldürmüştü. Gözleri bana takılmıştı ve yaklaşmaya çalışıyordu. Ancak Timur hemen önüne geçerek onu durdurdu. Koray, “İNTİKAM. SOĞUK YENEN YEMEK!” diye bağırıp çıktı. Ben donup kalmıştım. Kendime gelince koltuğa geçip oturdum ve camdan dışarıyı seyrederken Timur yanımda belirdi. Karanlık işlerle uğraştığını söyledi. Mahcup bir şekilde günlüğünü okuduğumu söyledim ve, “Benden bir şey saklama,” dedim. Timur, “Tamam minik,” diyerek beni sımsıkı sardı. Ben de karşılık verip kafamı göğsüne yasladım; kalbi çok güzel atıyordu. Timur’un karanlık işleri benim için önemli değildi. Önemli olan onunla bir aile kuracak olmamdı. Belki eve geç gelecekti ama evde eşi olduğunu unutmayacaktı. Bu yüzden onu her hâliyle seviyor, kalbimi ve hayatımı tamamen ona adıyordum.