8.

Yeni bölüm sizlerle sevgili okurlarım. Yıldızımızı parlatmayı ve yorum bırakmayı unutmayın. Hepinize çokça sevgiler… İyi okumalar dilerim 🌸 Odanın kapısını yavaşça itip içeri girdiğimde içerideki sessizlik ilk anda göğsüme çöktü. Hastanelerin o kendine has kokusu, makinelerin ritmik sesi… hepsi bir anda yeniden gerçekliğin içine çekti beni. Hayat, yatağında yatıyordu. Küçücük bedeni beyaz çarşafların içinde neredeyse kaybolmuş gibiydi. Burnunda ince bir hortum vardı, yanındaki monitör düzenli aralıklarla bip bip diye ses çıkarıyordu. Göğsü çok hafif inip kalkıyordu; uyuyordu ama o uyku bile insana huzur vermiyordu. Başımı biraz yana çevirdiğimde Zeynep’i gördüm. Poyraz’a sarılmış ağlıyordu. Omuzları titriyordu. Poyraz bir koluyla onu tutmuş, diğer eliyle saçlarını okşuyordu. Yüzünde tuhaf bir ifade vardı; hem gülmeye çalışıyor hem de gözyaşlarını durduramıyordu. “Abi…” dedim kapının önünden. İkisi de başlarını kaldırıp bana baktı. Zeynep’in gözleri kıpkırmızıydı. “Ya abi,” dedim yürürken, “söyledin mi?” Kaşlarımı kaldırdım. “Ben söyleyecektim.” Poyraz başını eğip kısa bir kahkaha attı, gözlerini silerken konuştu. “Dayanamadım.” Zeynep o anda bana baktı. Gözlerinde önce şaşkınlık, sonra yeniden dolan yaşlar vardı.“Neva…” diye fısıldadı. Yanlarına yaklaşıp onu kollarımın arasına aldım. Sımsıkı sarıldım. O da bana sarıldı, yüzünü omzuma gömdü ve yeniden ağlamaya başladı. Ama bu ağlama az önceki gibi değildi. İçinde korkunun yanında ilk defa gerçek bir umut vardı. “Bitti Zeynep,” dedim kulağına. Sesim titriyordu ama gülüyordum. “Hayat ameliyat olacak ve siz çok mutlu bir yaşam süreceksiniz Allah’ın izniyle.” Zeynep bir an nefesini tuttu. Sonra başını kaldırdı. Gözlerimin içine baktı. “Her şey güzel olacak, değil mi?” diye fısıldadı. Başımı salladım. “Hem de çok güzel olacak.” O an Zeynep’in dizleri neredeyse çözüldü. Poyraz hemen onu tuttu. Zeynep ağlayarak tekrar bana sarıldı. “Allah’ım…” diye mırıldandı. “Allah’ım… teşekkür ederim…” Tam o sırada kapı yeniden açıldı. Annemle babam içeri girdi. Annemin gözleri doluydu, babamın yüzünde ise uzun zamandır görmediğim bir rahatlama vardı. Arkalarından Cemal Kaptan ve birkaç saniye sonra da beyaz önlüklü doktor odaya girdi. Hepimiz bir anda toparlandık. Doktor dosyayı elinde tutarak yatağa yaklaştı. Hayat’a kısa bir süre baktı, monitördeki değerleri kontrol etti. Sonra bize döndü. “Az önce güzel haberi aldım,” dedi sakin bir sesle. “Ameliyat için gerekli finansal süreç tamamlanmış.” Annem hemen başını salladı. “Evet doktor bey.” Doktor hafifçe gülümsedi. “Bu durumda vakit kaybetmeyeceğiz.” Hepimiz nefesimizi tutmuş gibi ona bakıyorduk.“Hayat’ı yarın sabah ameliyata alıyoruz.” Zeynep’in eli aniden benimkini sıktı. Doktor konuşmaya devam etti. “SMA hastalarında en büyük sorun kasların zayıflaması ve özellikle solunum kaslarının yeterince çalışmamasıdır. Hayat’ın durumu uzun süredir takip ettiğimiz için hangi müdahaleyi yapacağımız net.” Dosyadaki sayfayı çevirdi. “Yarın sabah genel anestezi altında bir cerrahi girişim yapılacak. Ameliyatta omurga ve solunum destek mekanizmasını güçlendirecek bir işlem uygulanacak. Aynı zamanda solunumunu daha güvenli hale getirmek için yardımcı bir sistem yerleştirilecek.” Babam dikkatle dinliyordu. “Risk var mı doktor bey?” diye sordu. Doktor dürüst bir ifadeyle başını salladı. “Her ameliyatta risk vardır. Ama Hayat’ın yaşına ve genel durumuna baktığımızda başarı ihtimali oldukça yüksek. Asıl önemli olan ameliyat sonrası süreç.” Zeynep hemen sordu. “Nasıl bir süreç?” “Ameliyattan sonra birkaç gün yoğun bakımda kalacak,” dedi doktor. “Solunumunun stabil olduğunu gördükten sonra servise alacağız. Ardından fizik tedavi ve destekleyici tedaviler başlayacak.” Bir an durdu. Sonra yüzümüze bakarak ekledi.“Bu ameliyat Hayat’ın yaşam kalitesini ciddi şekilde arttıracak. Doğru bakım ve tedaviyle sağlıklı bir yaşam sürecek.” O cümleyi duyduğum anda odadaki herkesin nefesi aynı anda boşaldı sanki. Annem gözyaşlarını tutamadı. Babam başını eğip ellerini yüzüne kapa…