7.

Yeni bölüm geldi sevgili okurlarım. Yıldızımızı parlatıp yorum bırakırsanız çok mutlu olurum. Keyifli okumalar dilerim… Gece neredeyse sabaha karışmıştı ben eve döndüğümde. Sokak hâlâ sessizdi. Abim arabayı her zamanki köşede durdurmuş, kimseye görünmeden inmem için etrafı kontrol etmişti. Çantayı sıkıca tutarak kapıya yürüdüm. Anahtarı kilide sokarken ellerimin hâlâ hafif titrediğini fark ettim. Yorgunluktan mıydı, yoksa yaptığım şeyin ağırlığından mı, emin değildim. Kapıyı sessizce açtım. Ev karanlıktı. Herkes uyuyordu. Parmak ucumda yürüyerek odama geçtim. Kapıyı kapatır kapatmaz sırtımı duvara yasladım. Birkaç saniye öyle kaldım. Sonra çantayı yatağın altına ittim, üzerime bile doğru düzgün bir şey almadan yatağa uzandım. Saatlerdir ayakta duruyordum. Denizin soğuğu, kimyasalların kokusu, motorun uğultusu… Hepsi üzerime çökmüştü. Gözlerimi kapattığım anda uyku beni içine çekti. Ne kadar uyuduğumu bilmiyorum. Ama bir süre sonra kapıma vurulan sesle uyandım. Önce anlamadım. Rüyadaymışım gibi geldi. Sonra kapı tekrar tıklandı. “Neva?” Annemin sesiydi. Gözlerimi araladım. Odanın içi gri bir sabah ışığıyla dolmuştu. Başım zonkluyordu. Sanki bütün kemiklerim ayrı ayrı ağrıyordu. Yastıktan kalkmak bile zor geldi. Kapı yeniden tıklandı. “Kızım… uyandın mı?” Zar zor doğruldum. Sesim boğuk çıktı.“Uyanıyorum anne…” Kapı açıldı, annem içeri girdi. Üzerinde sabahki ev hali vardı; başında eşarbı, elinde mutfaktan geldiği belli olan bir bez. Beni görünce kaşlarını çattı. “Sen daha yeni mi uyandın?” Gözlerimi ovaladım. “Biraz geç yattım.” Annem yatağın kenarına oturdu. Elini alnıma götürdü. “Yüzün bembeyaz,” dedi. “İyi misin?” Başımı salladım. “İyiyim. Sadece… uykusuzum biraz.” Annem bir an beni inceledi. Sanki bir şey anlamaya çalışıyordu ama sonra düşüncesini kenara itti. “Harun geldi,” dedi. Bir an ne dediğini anlamadım. “Ne?” “Harun,” diye tekrar etti. “Seni kahvaltıya götürmeye gelmiş.” Beynim sanki birkaç saniye geriden geliyordu.“Şimdi mi?” “Evet şimdi,” dedi annem. “Salonda babanla oturuyor.” Başımı yastığa geri bırakmak istedim ama yapamadım. Göz kapaklarım ağırdı, bedenim sanki kurşun gibiydi. Annem hafifçe gülümsedi. ”Dün kabul ettin ya… tanışmayı.” Annemin sesindeki ironiye hafifçe güldüm. Saçlarımı yüzümden çektim. “Anne… ben daha yeni uyudum.” “Belli,” dedi annem yumuşak bir sesle. “Ama çocuk erkenden gelmiş. Pek de hevesli. Mübarek sanki seni ilk kez görecek.” Derin bir nefes aldım. Başım hâlâ dönüyordu. Annem ayağa kalktı. “Haydi kalk,” dedi. “Bir yüzünü yıka. Kendine gelirsin.” Kapıya yöneldi, sonra dönüp bana baktı. “Çocuk salonda seni bekliyor.” Üzerime aceleyle bir şeyler geçirip saçlarımı toparladım. Aynaya baktığımda yüzüm hâlâ uykusuz görünüyordu ama yapacak bir şey yoktu. Ellerimi yüzümde gezdirdim, derin bir nefes aldım ve kapıyı açıp merdivenlerden aşağı indim. Salona yaklaştıkça babamın sesi geliyordu. Her zamanki tok ve rahat sesiyle konuşuyordu. Araya Harun’un daha sakin, saygılı sesi karışıyordu. Kapının eşiğinde durduğumda ikisini de gördüm. Babam koltuğa yayılmıştı, çay bardağı elindeydi. Harun karşısındaki sandalyede oturuyordu ama sanki evin bir ferdiymiş gibi rahattı. İkisi de bir şeye gülüyordu. Babam beni fark edince yüzü aydınlandı. “Hah,” dedi. “Bizim hanım kız da geldi.” Harun hemen dönüp bana baktı. Göz göze geldiğimiz anda yüzündeki ifade değişti. Hızla ayağa kalktı. “Günaydın,” dedi. Başımı hafifçe salladım. “Günaydın.” Babam çayından bir yudum aldı. “Harun seni kahvaltıya götürecekmiş. Ben de dedim götürsün. Evde sıkıntıdan patlıyorsunuz zaten.” Harun bana bakarak hafifçe gülümsedi. “Eğer senin için de uygunsa.” “Olur,” dedim. “Çıkabiliriz.” Babam keyifle başını salladı. “Gidin gezin biraz. Gençsiniz. Evde otur otur nereye kadar.” Harun ceketini aldı. Kapıya doğru ilerlerken bana yol verdi. Kapıyı açtı, dışarı çıkmamı bekledi. Sokağa çıktığımızda sabah güneşi yeni yeni sokakları ısıtmaya başlamıştı. Arabanın yanına geldiğimizde Harun öne geçip kapıyı açtı. “Buyur.” Teşekkür edip arabaya bindim.…