9.

Gecenin sürprizi sevgili okurlarım… Yıldızımızı parlatıp bol bol yorum atarak bana destek olursanız çok sevinirim. İnanın sizin geri dönüşleriniz sayesinde bol bol yazıp paylaşabiliyorum. Lütfen varlığınızı göstermekten çekinmeyin. 💙 Keyifli okumalar dilerim… Cemal Kaptan’ın avucundan aldığım kâğıt titreyen parmaklarımın arasında hışırdadı. Yazıyı bitirdiğimde gözlerim bir süre harflerin üzerinde kaldı ama aslında hiçbir şey görmüyordum. Sanki beynim okuduklarımı kabul etmeyi reddediyordu. Dizlerimin üzerinde, güvertenin ortasında duruyordum. Birkaç saniye sonra midem aniden kasıldı. Göğsümde sert bir baskı oluştu, nefesim boğazımda takıldı. Başımı yana çevirmeye çalıştım ama geç kalmıştım; midem altüst oldu ve güvertenin kenarına doğru eğilip kusmaya başladım. Boğazım yanıyordu, gözlerimden yaşlar akıyordu, bütün vücudum sarsılıyordu. Kusma bitince başımı kaldırdım ama dünya sanki yerinden kaymıştı. Kulaklarım uğulduyordu, kalbim göğsümü içeriden yumrukluyordu. Nefes almaya çalıştım fakat hava akciğerlerime girmiyor gibiydi. Panik bir anda üzerime çöktü. Bu hissi tanıyordum. Yıllardır tanıyordum. Göğsümü sıkıştıran, düşüncelerimi parçalayan o korkunç anksiyete dalgası geri gelmişti. Ama bu sefer çok daha güçlüydü. Ellerimi saçlarıma götürdüm, başımı eğip ileri geri sallanmaya başladım. Doktorumun yıllar önce söylediği şey zihnimin içinde yankılanmaya çalışıyordu: Bir şeye odaklan. Gerçek olan şeylere. Say. Gözlerimi zorla açtım ve etrafa bakmaya başladım. Tavandan sarkan sarı ampul hafifçe sallanıyordu. Duvara asılmış eski pusula yerinde duruyordu. Tahtanın arasındaki paslı bir çivi, köşede bırakılmış ağ parçası, yerde duran metal anahtar… zihnim onları tek tek saymaya çalışıyordu ama her seferinde gözlerim tekrar Cemal Kaptan’ın bedenine kayıyordu. Kan, tahtaların üzerinde koyu bir gölge gibi yayılmıştı. Metal kokusu burnuma doldukça midem tekrar kasılıyordu. Biraz daha orada kalırsam bayılacağımı hissettim. Titreyerek ayağa kalktım. Dizlerim neredeyse beni taşımıyordu. Merdivenlere tutunarak yukarı çıktım ve ciğerlerime sert bir nefes çektim. Deniz havası yüzüme vurdu ama içimdeki daralma geçmedi. Ellerim hâlâ titriyordu. Avuçlarıma baktığımda kanı fark ettim. Ne zaman bulaştığını hatırlamıyordum. Mektup hâlâ elimdeydi. O an Poyraz aklıma geldiğinde içimdeki korku bambaşka bir şekle büründü. Cemal Kaptan ölmüştü… ve mektuba göre abim artık onların elindeydi. Tekneden nasıl indiğimi hatırlamıyorum. Ayaklarım beni limandan uzaklaştırıyordu. Sanki biri arkadan itiyormuş gibi yürüyordum. Dünya bulanık görünüyordu. Nefesim hâlâ düzensizdi. Bir ara durup elimdeki kâğıda baktım. Sonra denize baktım. Cemal Kaptan’ın sözleri zihnimde yankılandı: “Bu mektubu yak ve yoluna devam et.” Boğazım düğümlendi. Parmaklarım istemsizce gevşedi. Kâğıt rüzgârın etkisiyle elimden kaydı ve suya düştü. Birkaç saniye dalgaların üzerinde kaldı, sonra yavaş yavaş ıslanıp denizin içine doğru kayboldu. Ben tekrar yürümeye başladım. Sarsak adımlarla, nereye gittiğimi bilmeden. Tam o sırada biri omuzlarımdan sertçe tuttu. Başım sarsıldı ve gözlerimi kaldırdığımda Harun’u gördüm. Yüzü bembeyazdı, nefesi kesilmişti. Belli ki koşarak gelmişti. “Neva! Her yerde seni arıyoruz!” dedi. Ama ben ona düzgün bakamıyordum. Gözlerim odaklanmıyordu. Harun iki kolumdan tutup beni kendine doğru çekti. “Neva, bana bak,” dedi sert bir sesle. Sonra gözleri bir anda ellerime kaydı. Ellerimdeki kana baktığında yüzü bir anda değişti. “Bu ne…?” diye fısıldadı. Panikle tekrar yüzüme baktı ve omuzlarımdan tutup beni hafifçe sarstı. “Neva yüzüme bak! Bana odaklan, tamam mı? Bana bak!” Gözlerim sonunda onun gözlerine kilitlendi. Harun’un yüzünde gerçek bir korku vardı. “Ne oldu?” diye sordu. Boğazım düğümlendi ama kelimeler zorla çıktı.“Cemal kaptan…” dedim. Sesim titriyordu. “Cemal kaptan intihar etti.” Harun bir an dondu. Ben ise neredeyse fısıltıyla devam ettim. “Abim… abim kaçırıldı.” Harun’un gözlerine baktığım anda içimde tuttuğum her şey bir anda patladı. Göğsümde sıkışan o…