Gölgelerin Ardındaki Bahçıvan

Emma, beyaz zambağın önünde diz çökmüş hâlde uzun süre kıpırdamadan kaldı. Parmak uçlarıyla toprağa dokundu. Nemliydi. Üstelik yalnızca yağmurdan değil… Toprak yeni kazılmıştı. Bunu anlaması için yılların deneyimine ihtiyacı yoktu. Dedesi ona daha küçük bir çocukken toprağın kokusundan bile ne…