Eski Seranın Anahtarı

Akşam güneşi, sarayın yüksek kulelerinin arkasında yavaş yavaş kaybolurken Emma, elindeki budama makasını küçük kulübeye bıraktı. Üzerindeki toprak lekelerini silkeledi, derin bir nefes aldı ve gözlerini bahçenin en kuytu köşesine çevirdi. Eski sera… Yıllardır kimsenin uğramadığı, camlarının büyük kısmı sarmaşıklarla örtülmüş taş bina, bahçenin diğer bölümlerinden biraz uzakta kalıyordu. Gün içinde bile loş görünen bu yer, güneş batarken daha da gizemli bir hâl alıyordu. Emma çocukken dedesinin peşinden defalarca buraya kadar gelmişti ama Armand, seranın kapısına geldiğinde hep aynı şeyi söylerdi. “Buradan sonrası benim işim.” Emma da hiçbir zaman ısrar etmezdi. Dedesine güvenirdi. Şimdi ise o güvenin yerini merak almıştı. Yavaş adımlarla seraya doğru yürüdü. Kapının paslanmış demir kolunu tuttu. Hafifçe itti. Kapı, uzun zamandır açılmamış gibi gıcırdayarak aralandı. İçeriye eski toprak, kurumuş yaprak ve nem kokusu hâkimdi. Kırık camlardan süzülen gün batımı ışıkları içeride uzun gölgeler oluşturuyordu. Bir zamanlar rengârenk çiçeklerle dolu olan rafların çoğu boştu. Yalnızca birkaç eski saksı ve kurumuş asma dalları kalmıştı. Emma yavaşça içeri girdi. Her adımında tahta döşemeler hafifçe gıcırdıyordu. Duvar boyunca uzanan çalışma tezgâhına yaklaşınca istemsizce gülümsedi. Dedesinin eski deri eldivenleri hâlâ oradaydı. Paslanmış budama makası… Tohum keseleri… Cam şişelerin içine doldurulmuş kurutulmuş çiçekler… Sanki Armand birazdan içeri girip kaldığı yerden çalışmaya devam edecekmiş gibiydi. Emma elini çalışma masasının üzerine koydu. Toz tabakasının arasında dedesinin parmak izlerine benzeyen silik çizgiler vardı. Boğazı düğümlendi. “Özledim seni, dede…” diye fısıldadı. Sessizlik dışında cevap veren olmadı. Bir süre etrafı toplamaya başladı. Kurumuş yaprakları süpürdü. Boş saksıları raflara dizdi. Eski bezleri katladı. Bunu yaparken kendini daha sakin hissediyordu. Sanki dedesi yine yanındaymış gibi… Tam çalışma masasını yerinden çekmek isterken masanın ayaklarından biri zemine takıldı. Emma biraz daha kuvvet uyguladı. Masa birkaç santimetre kayınca tahta zeminin altından metalik bir ses yükseldi. “Tak…” Emma olduğu yerde durdu. Kaşlarını çattı. Ses… Ahşaptan gelmemişti. Yavaşça eğildi. Masanın altında ince bir boşluk vardı. Elini uzatıp içini yokladı. Parmakları soğuk bir metale dokundu. Dikkatlice çekti. Avucuna küçük, bronz renkli bir anahtar düştü. Anahtarın sapına ince ince işlenmiş bir gül motifi vardı. Emma’nın nefesi kesildi. Bu sıradan bir anahtar değildi. Dedesi bunu özellikle saklamıştı. Hem de yıllarca kullandığı çalışma masasının altına…Kimsenin tesadüfen bulamayacağı bir yere. Anahtarı ışığa doğru kaldırdı. Tam o sırada gözünün ucuyla bir şey fark etti. Çalışma masasının yer değiştirmesiyle zemindeki tozun altında ince bir çizgi ortaya çıkmıştı. Emma diz çöktü. Parmaklarıyla tozu yavaşça sildi. Çizgi büyüdü. Sonra dörtgen bir şekle dönüştü. Kalbi hızlanmaya başladı. Bu… Zemine ustalıkla gizlenmiş küçük bir kapaktı. Emma anahtara baktı. Sonra kapağa. İkisinin birbirine ait olduğundan neredeyse emindi. Titreyen elleriyle kapağın kenarındaki küçük kilidi buldu. Bronz anahtarı yavaşça içine yerleştirdi. Bir an duraksadı. Dedesi bunu sakladıysa, açılmasını gerçekten istemiş miydi? Yoksa bazı sırların sonsuza kadar gömülü kalması mı gerekiyordu? Derin bir nefes aldı. “Ben hazırsam… sen de bunu bilerek bana bıraktın.” Anahtarı yavaşça çevirdi. Kilidin içinden yıllardır duyulmayan kuru bir ses yükseldi. “Çıt…” Kapak birkaç santimetre yukarı kalktı. Altından soğuk hava yükseldi. Emma kapağı iki eliyle kaldırdı. Aşağıya doğru inen dar taş merdivenler vardı. Merdivenlerin sonu karanlığın içinde kayboluyordu. Tam aşağı inmeyi düşünürken… Seranın dışından, kuru yaprakların ezildiği sesi duyuldu. Birisi yürüyordu. Emma hızla kapağı kapattı. Anahtarı cebine koydu. Nefesini tutarak kapıya doğru baktı. Ayak sesleri giderek yaklaşıyordu. Sonra durdu. Seranın buğulu camının ardından, insan siluetine benzeyen koyu bir gölge bel…