Kardeşim…

“Kardeşim…” Lucien’in dudaklarından dökülen o tek kelime, Kuzey Bahçesi’ndeki bütün sesleri susturdu. Rüzgâr bile durmuştu. Sarmaşıklar, Lucien’in kollarını ve omuzlarını sarmış halde hareketsiz kaldı. Emma şaşkınlıkla Armand’a baktı. Armand’ın yüzü bembeyaz kesilmişti. Sanki yıllardır kaçtığı bir gerçekle yeniden yüzleşiyordu. Kraliçe Isolde gözlerini kapattı. “Demek…Sonunda bunu da söyledin.” Emma’nın sesi titriyordu. “Kardeşi mi? Kim? Hiç kimse cevap vermedi. Lucien başını öne eğmişti. Yıllardır içinde tuttuğu yük omuzlarına çökmüş gibiydi. Bir damla gözyaşı toprağa düştü. Lucien’in gözyaşı… Toprak o damlayı emer emmez çevredeki siyah güllerin dikenleri yavaşça geri çekildi. Bahçenin İlk Bahçıvanı bunu sessizce izledi. “Toprak yalanı sevmez.” diye fısıldadı. “Ama pişmanlığı tanır.” Lucien acı bir kahkaha attı. “Pişmanlık mı? Ben bu yükü elli üç yıl taşıdım. Her gece…Her sabah…Her nefeste…” Armand ilk kez konuştu. “Neden?” Lucien başını kaldırdı. Gözlerinde öfke yoktu artık. Sadece tükenmişlik vardı. “Çünkü seni ben öldürdüğümü sandım.” Emma’nın nefesi kesildi. “Ne?” Armand da donup kaldı. “Ben…ölmedim. Biliyorum.” Lucien gözlerini kapattı. “Ama o gece bunu bilmiyordum.” Bahçenin İlk Bahçıvanı elini hafifçe kaldırdı. Toprağın üzerinde ince, altın renkli tozlar dönmeye başladı. Sonra havada bir görüntü oluştu. Hiç kimse konuşmuyordu. Çünkü artık geçmiş… Kendi gözleriyle izlenebiliyordu. Yirmi iki yıl önce saray… alevler içindeydi. Koridorlarda insanlar koşuyordu. Duman nefes almayı zorlaştırıyordu. Emma gördüğü görüntü karşısında nefesini tuttu. Genç Armand…kucağında kundakta bir bebek taşıyordu. Bebek ağlıyordu.Bu…kendisiydi. Armand koşarken arkasından biri seslendi. “Armand!” Lucien… gençti. Üzerinde siyah zırh vardı. Yüzünde korku okunuyordu. “Dur!” Armand durmadı. “Çekil önümden!” Lucien önüne geçti. “Bebeği bana ver.” “Asla.” “O zaman ikiniz de öleceksiniz!” Armand kılıcını çekti. İki kardeş… İlk kez birbirlerine silah doğrultuyordu. Emma’nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. “Bunlar…kardeş miydi?” Kraliçe Isolde başını eğdi. “Evet. Elias’ın da kardeşleriydiler.” Emma şaşkınlıkla Elias’a döndü. Elias gözlerini görüntüden ayırmıyordu. “Dört kardeştik.” diye fısıldadı. “Ben, Armand, Lucien ve en küçük kardeşimiz…” sesi yarıda kesildi. Emma hemen sordu. “Kim?” Elias’ın gözlerinden yaşlar aktı. “Elena.” Bahçenin İlk Bahçıvanı gözlerini kapattı. “İşte her şey onunla başladı.” Görüntü devam ediyordu. Lucien, Armand’ın yolunu kesmişti. İkisi de savaşmak istemiyordu ama zamanları yoktu. Tavan çökmeye başlamıştı. Bir anda büyük bir kiriş koptu. Lucien bağırdı. “Armand!”Hiç düşünmeden kardeşine doğru koştu. Onu itti. Armand, Emma’yı kucağında tutarak yere yuvarlandı. Tam o anda… Kiriş Lucien’in üzerine düştü. Her yer dumanla kaplandı. Armand ayağa kalktı. “Lucien! Hiç cevap gelmedi. Alevler büyüyordu. Saray yıkılmak üzereydi. Armand gözyaşları içinde son kez kardeşine baktı. Sonra Emma’yı kucağına alıp dışarı koştu. Lucien’i öldü sanmıştı. Görüntü değişti. Duman dağıldığında… Lucien ağır yaralı hâlde taşların altından çıkıyordu. Yüzü kan içindeydi. Ayağa kalktı. Çevresine baktı. Armand gitmişti. Lucien diz çöktü. “Ben…onu kurtaramadım. Yıllarca taşıdığı suçluluk işte o anda başlamıştı. Altın görüntü yavaşça kayboldu. Bahçe yeniden sessizliğe gömüldü. Emma gözyaşlarını silemiyordu. “Yani…ikiniz de…birbirinizin öldüğünü sandınız.” Lucien yavaşça başını salladı. “Evet.Ben kardeşimi öldürdüğümü sandım.” Armand ise derin bir nefes aldı. “Ben de seni.” İki kardeş yıllar sonra ilk kez birbirlerinin gözlerine baktılar. Aralarında elli üç yıl vardı. Elli üç yıllık sessizlik… Pişmanlık… Özlem… Ve yanlış anlaşılmalar… Tam o anda Bahçenin İlk Bahçıvanı’nın yüzündeki huzur kayboldu. Bir anda gökyüzüne baktı. Emma bunu fark etti. “Neyiniz var?” Kadın cevap vermedi. Sadece fısıldadı. “Geç kaldık…” Kraliçe Isolde’nin yüzü gerildi. “Ne oldu?” Kadın yavaşça Emma’ya döndü. “Siz geçmişi izlerken…birisi geleceği değiştirdi.” Emma’nın kalbi yenide…