Ben Prenses Değilim

“Prenses Emma…” O ses, yalnızca kulaklarda değil, toprağın altında da yankılanıyordu. Bahçedeki her çiçek aynı anda hafifçe eğildi.ÖAğaçların dalları çıtırdadı. Rüzgâr bir anda yön değiştirdi. Emma’nın dizlerinin bağı çözüldü. “Hayır…” Fısıltısı güçlükle duyuluyordu. “Ben… prenses değilim. Çocukluğundan beri bildiği tek hayat, dedesi Armand’ın küçük kulübesiydi. Sabah gün doğmadan kalkmak… Toprağı havalandırmak… Tohum ayıklamak… Gülleri budamak… Yağmur yağmadan önce lavantaları örtmek… O, bir bahçıvandı. Sarayda yaşayan ama saraya ait olmayan bir kız… Prenses olması imkânsızdı. Taş kapının ardından aynı ses yeniden yükseldi. Bu kez daha sakindi. “Sen öyle olduğuna inandırıldın.” Emma kulaklarını kapattı. “Sus!” “Gerçek…insan onu reddetse de değişmez.” Kraliçe Isolde öne çıktı. Yüzünde yıllardır taşımaktan yorulduğu bir acı vardı. “Onunla konuşma!” diye bağırdı. “Sesini dinleme!” Kapının arkasındaki varlık hafifçe güldü. O kahkaha bahçedeki bütün çiçekleri titretti. “Hâlâ aynı hatayı yapıyorsun, Isolde. Yine onu koruyacağını sanıyorsun.” Kraliçe’nin gözleri doldu. “Onu koruyacağım. Bu kez de başaramayacaksın.” Emma şaşkınlık içinde Kraliçe’ye baktı. “Majesteleri… Ne oluyor?” Kraliçe cevap vermedi. Başını öne eğdi. Sonunda, yıllardır içinde sakladığı yük omuzlarından düşmüş gibi konuşmaya başladı. “Yirmi iki yıl önce …saray yandı.” Emma irkildi. Yanan saray…az önce gördüğü görüntü… Gerçek miydi? Kraliçe devam etti. “O gece…kraliyet ailesinin tamamının öldüğü açıklandı.” Emma yavaşça başını salladı. Bunu tarih kitaplarından biliyordu. Kraliçe’nin anne ve babasının çıkan büyük yangında öldüğü anlatılırdı. “Peki…” Emma’nın sesi titriyordu “Sonra?” Kraliçe gözlerini kapattı. “Sonra …bir bebek kayboldu.” Emma’nın kalbi sıkıştı. “Kim?” Kraliçe gözlerini açtı. Doğrudan Emma’ya baktı. “O gece kaybolan bebek…sendin.” Bahçede ölüm sessizliği oluştu. Emma hiçbir şey söyleyemedi. Başını iki yana sallıyordu. “Hayır. Hayır…bu doğru olamaz. Benim annem vardı. Babam vardı. Dedem vardı.” Kraliçe’nin sesi titriyordu. “Vardı ama…sana anlatılan hikâye eksikti.” Emma gözyaşlarını tutamıyordu. “Ben onları hatırlıyorum.” “Evet.” Kraliçe acıyla başını salladı. “Onlar seni büyüten insanlardı ama seni dünyaya getiren insanlar değildi.” “Yeter!” Bu kez bağıran Thomas oldu. “Bütün gerçeği söyle!” Kraliçe sertçe ona döndü. “Henüz değil.” Thomas öfkeyle yumruğunu sıktı. “Yine aynı şeyi yapıyorsun. Gerçeği yarım anlatıyorsun.” Elias ilk kez Thomas’a hak verir gibi konuştu. “Isolde…artık saklayamazsın.” Kraliçe’nin omuzları düştü. Yorgun görünüyordu. Çok yorgun… Sonunda fısıldadı. “Emma…Armand…senin deden değildi.” Emma’nın gözlerinden yaşlar boşaldı. “Biliyorum.” “Hayır.” Kraliçe başını salladı. “Bunu bilmiyorsun. Armand …senin babandı.” Sanki zaman durdu. Emma duyduklarını anlayamadı. “Ne dediniz?” Kraliçe’nin sesi çatladı. “Baban…Armand’dı.” Emma bir adım geri çekildi. “Hayır! Bu imkânsız! Ben ona dede derdim!” Kraliçe gözyaşlarını silemedi. “Çünkü seni korumak için…öyle yaşamak zorundaydı.” Tam o anda…Elias yüksek sesle bağırdı. “Yalan!” Herkes ona döndü. Yaşlı adamın yüzü kıpkırmızı olmuştu. “Yeter artık! Bir kez olsun tam gerçeği söyle!” Kraliçe şaşkınlıkla ona baktı.“Elias…Evet! Armand onun babası değildi!” Emma olduğu yerde dondu. Nefes bile alamıyordu. Elias titreyen parmağıyla taş kapıyı gösterdi. “Gerçeği öğrenmek istiyorsanız…onu değil…kapıyı dinleyin.” Kapının ardından aynı derin ses yeniden konuştu. Bu kez çok daha netti. “İçlerinden yalnızca biri doğruyu biliyor.” Emma’nın kalbi duracak gibiydi. “Kim?” “Hiçbiri.” Bahçedeki herkes dondu. “Çünkü…gerçeği bilen tek kişi…” Uzun bir sessizlik oldu. Sonra kapının üzerindeki iki yakut göz yeniden parladı. Ağır taş kapı, yüzlerce yıldır ilk kez açılmaya başladı. İçeriden altın değil…karanlık çıktı. Yoğun, siyah bir sis bahçeye yayıldı. Kimse birkaç adım ötesini göremiyordu. Emma öksürmeye başladı. “Elias! Majesteleri! Adrian!” Hiçbirinden ses gelmedi. Sis hepsini yutmuştu. Emma tek başına kalmıştı. Tam…