Kuzgun Tarikatı

Emma’nın gözleri, kitabın ilk sayfasındaki siyah mürekkep çiziminde donup kaldı. Kanatlarını iki yana açmış bir kuzgun… Pençelerinin arasında dikenli bir gül… Altında ise kalın harflerle yazılmış tek isim: KUZGUN TARİKATI Odanın içini ağır bir sessizlik kapladı. Şöminede yanan odunların çıtırtısından başka hiçbir ses duyulmuyordu. Emma yavaşça başını kaldırdı. “Elias…Bu tarikat kim?” Yaşlı adam derin bir nefes verdi. Sanki bu soruyu yıllardır bekliyordu. “Krallığın en eski düşmanı.” Emma’nın kaşları çatıldı. “Ama neden?” Elias kitabın sayfalarını yavaşça çevirmeye başladı. Sarı sayfaların arasında eski haritalar, mühürler ve isim listeleri vardı. “Yüzlerce yıl önce krallık kurulmadan önce…bu toprakları yöneten başka bir aile vardı. Onlar gücü halktan değil…korkudan alıyordu.” Emma dikkatle dinliyordu. “İnsanlar ayaklandı. Gerçek kraliyet ailesi halkın desteğiyle tahta geçti fakat eski hanedanın sadık adamları ortadan kaybolmadı. Sadece…gölgelere çekildiler.” Elias parmağını kuzgun armasının üzerine koydu. “İşte onlar… Kuzgun Tarikatı.” Emma sayfaları çevirmeye devam etti. Her sayfada farklı isimler vardı. Bazılarının üzerine kırmızı mürekkeple ‘öldü’, bazılarının üzerine ise ‘kayıp’ yazılmıştı. Bir sayfaya geldiğinde eli durdu. Orada Armand’ın adı yazıyordu. Yanında ise yalnızca tek cümle vardı. “Son Muhafız.” Emma’nın boğazı düğümlendi. “Dedem…bütün bunları tek başına mı yaptı?” Elias başını yavaşça iki yana salladı. “Hayır. Eskiden on iki muhafız vardı.” Emma şaşkınlıkla baktı. “On iki mi?” “Evet. Her biri bahçenin farklı bölümünü korurdu. Güller…Zambaklar…Lavantalar…Hatta sarayın meyve bahçeleri bile onların sorumluluğundaydı. Çünkü mesajlar yalnızca çiçeklerde saklanmıyordu.” Emma’nın gözleri büyüdü. “Nerede?” Elias cevap vermeden kitabın ortalarındaki kalın bir sayfayı açtı. İçinde rengârenk çizilmiş meyveler vardı. Elmalar… Armutlar… Narlar… İncirler… Her birinin yanında küçük semboller bulunuyordu. Emma hayretle fısıldadı. “Meyveler de mi?” Elias gülümsedi. “Doğa konuşmayı hiç bırakmadı.” Tam o sırada Lily telaşla koşarak odaya girdi. “Dede!” Nefes nefeseydi. “Evet?” “Su tünelinden ses geliyor.” Elias’ın yüzü anında ciddileşti. “Hangi taraftan?” “Kuzey.” Emma şaşkınlıkla sordu. “Buraya başka girişler de mi var?” Elias başını salladı. “Beş tane.” Emma irkildi. “Beş mi?” “Evet.” “Bu yeraltı ağı bütün sarayın altına uzanıyor. Eski zamanlarda savaş çıkarsa kraliyet ailesini kaçırmak için yapılmıştı. Sonra biz kullanmaya başladık.” Elias hızla duvardaki eski tüfeği aldı. Emma bunu görünce şaşırdı. “Silah mı?” Yaşlı adam başını salladı. “Kullanmayı hiç istemedim ama bazen istemek yetmez.” Emma’nın bakışları tüfekte kaldı. Dedesi Armand hayatı boyunca ona tek bir şey öğretmişti. “Toprak hayat verir. Hayat almak için değil.” Elias sanki Emma’nın ne düşündüğünü anlamış gibi konuştu. “Armand haklıydı ama Kuzgun Tarikatı…. aynı düşüncede değil.” Birden uzaktan yankılanan metal sesi duyuldu. TAK! Sonra bir tane daha. TAK! Bu kez çok daha yakındı. Lily korkuyla Emma’nın yanına geldi. “Dede… Bizi buldular mı?” Elias cevap vermedi. Yavaşça duvara yaklaştı. Kulağını taşa dayadı. Gözlerini kapattı. Bir süre dinledi. Sonra yüzündeki bütün renk çekildi. “Hayır…” Emma endişeyle sordu. “Ne oldu?” Elias güçlükle konuşabildi. “Bu…kapıyı kırma sesi değil.” “Öyleyse?” Yaşlı adam yavaşça Emma’ya döndü. Gözlerinde ilk kez gerçek bir korku vardı. “Biri…gizli geçitlerin yerini biliyor.” Emma’nın nefesi kesildi. “Nasıl olabilir?” Elias’ın cevabı, odadaki herkesi sessizliğe gömdü. “Çünkü…içimizden biri onlara yol gösteriyor.” Tam o anda, yeraltındaki odanın dışında ağır adımlar duyuldu. Bu kez gizlenmeye çalışan biri değildi. Kapının önünde duran kişi, hiç çekinmeden üç kez vurdu. Tak… Tak… Tak… Ardından sakin ama kendinden emin bir erkek sesi duyuldu: “Kapıyı açın. Konuşmaya geldim.” Emma, Elias ve Lily birbirlerine baktılar. Hiçbiri tek kelime edemedi. Çünkü o sesi üçü de tanımıştı. Bu ses.. Sarayın Başkomutanı’na aitti.