49. Bölüm Zekanın Kumpası ve İki Köklü Ç

49. Bölüm Lara'dan ... Başıma giren korkunç bir ağrı ile gözlerimi açtım. Nerede olduğuma dair en ufak bir fikrim bile yoktu. En son Mert ile konuşuyordum, ondan beni rahat bırakmasını, peşimi bırakmasını istemiştim. Ama sonrasına dair zihnimde kocaman bir karanlık vardı... Birden odanın ağır ahşap kapısı gürültüyle açıldı. İçeriye giren kişiyi görünce kanım çekildi. Karan Haznedar... Yüzünde o tiksindirici, zafer kazanmış tebessümle bana bakıyordu. "Sen... Sen beni kaçırdın, değil mi?!" diye bağırdım, yataktan doğrulmaya çalışarak. "Evet güzelim," dedi gayet sakin, pişkince bir edayla. "Ben ve sen... Artık tamamen benimsin." "Ne saçmalıyorsun sen be?! Ben senin malın değilim!" Karan odada çınlayan bir kahkaha attı. "Mirza 'benimsin' derken hiç sesin çıkmıyordu ama?" Sözlerini bitirmesine izin vermeden yataktan fırlayıp yüzünün ortasına okkalı bir tokat patlattım. Yüzü yana savruldu. "Evet! Çünkü Mirza benim kalbim! O bana 'benimsin' dediğinde bu bir aitlik değil, ruhlarımızın birleşmesiydi! Sen ise hastalıklı bir mahluksun!" Yediği tokatla Karan'ın gözleri anında karardı. Çenesi seğirdi, üzerime doğru bir adım atıp dişlerinin arasından kenetlendi: "Bana bak Lara... Sabrımı sınama! Sonu hiç iyi gitmez, ant olsun ki canını yakarım!" "Hadi ya! Ne yaparsın?" dedim ona meydan okuyarak, dudaklarımı büküp sırıtarak. "Ne gelebilir elinden?" Karan gözlerini vücudumda gezdirip ahlaksızca sırıttı. "Seni bu yatakta sabaha kadar... Anladın sen." Duyduğum iğrenç ima ile midem bulandı. Yüzüne doğru hırsla tükürdüm. "Pütt! Sana alçak, beyinsiz ucube seni! Mirza gelecek... İşte o zaman kaçacak delik arayacaksın!" "Göreceğiz güzelim," dedi Karan, yüzünü silerek. "Yarın kendini hazırla, gidiyoruz buradan. Ve yarın akşam tamamen benim olacaksın." Odadan çıkıp kapıyı üzerime kilitledi. Ahmak! Kapının arkasından giden ayak seslerini dinlerken yatağın kenarına çöktüm. "Düşün Lara, düşün... Sen güçlü bir kadınsın, Leyla Savcı'nın kızısın," dedim kendi kendime. Ama gözlerimin dolmasına engel olamadım, sessizce ağlamaya başladım. Tam o sırada zihnimde çakan bir fikirle gözlerimi sildim. Şaşırtıcı ama Gülnaz'a teşekkür edeceğim hiç aklıma gelmezdi... Mide bulantısı numarası beni bu caniden koruyabilirdi! Parmağımı boğazıma sokarak kendimi zorla kusturdum. Öğürme seslerim odada yankılandı. İğrençti ama buna mecburdum. Karan sesimi duymuş olmalı ki kapıyı hızla açtı. Harika, kapıda mı bekliyordu bu gerizekalı? "Ne oldu, iyi misin?" dedi, yerdeki kusmuğu görünce yüzünü buruşturdu. "Iyy, bu ne?" "Kör müsün? Kustum!" dedim halsiz bir edayla. "Neden kustun durup dururken?" Şimdi tam sırasıydı. Oyuncu ruhumu ortaya koyma vaktiydi. "Hamileyim," dedim buz gibi bir sesle. "Ne?!" dedi Karan, şaşkınlıkla gözleri yuvalarından fırlayarak. "Evet... Mirza ile birlikte oldum. Onun artığıyla, gebe kalmış bir kadınla birlikte olmak istemezsin herhalde, değil mi?" Dediğim şey midemi bulandırdı ama bu caniden korunmak için mağdur rolü oynamak zorundaydım. Gözlerimi doldurup acıklı bir sesle devam ettim: "Eğer bu bebeği kabul edersen seninle olurum Karan... Mirza bebeği istemedi. 'Bana sadece Çınar yeter' dedi, aldırtmamı istedi..." Karan duraksadı. Zihnindeki tilkilerin döndüğünü görebiliyordum. Bir süre düşündükten sonra, "Tamam..." dedi. "Eğer bebek kızsa kabul ederim. Ama erkekse... O zaman düşünürüz." "Eğer yalan söylüyorsan seni..." diye mırıldandı. Bana doğru hamle yapıp elini belime atmak istedi. Onu hırsla geri ittim. "Şimdi olmaz! Burada, bu hırpalanmış halimle olmaz! Gideceğimiz yere varalım, orada istediğin kadar senin olurum..." dedim cilveli bir sesle. İçimden "İyyy, ben sana sümüğümü bile vermem be adam!" diye geçiriyordum. Masum ve çaresiz bir 'yavru köpek' bakışı takındım. "Peki... Gitmeden önce son bir şey yapmama izin verir misin? Mirza'yı arayıp o bebeği aldırmayacağımı, beni sokağa atsa bile doğuracağımı söylemek istiyorum. İçimde kalmasın." Karan sazan gibi olaya atladı. "Peki... Buna da peki. Görsün bakalım Karadağ ağası seni nasıl kaybetmiş!" Yazard…