42. Bölüm Gecenin Ardındaki Şafak

Yazardan ... Gülnaz'ın yanından inen uzun boylu, karanlık adamın keskin bakışları doğrudan bahçede duran Çınar'a kilitlendi. Minik Çınar, adamın o ürkütücü bakışlarından korkmuş olacak ki hızla Lara'nın arkasına saklandı, elbisesinin kumaşını küçücük elleriyle sımsıkı kavradı. Adam başını yavaşça yukarı kaldırdı. Bakışları, Lara'nın bir ormanı andıran derin yeşil gözleriyle kesişti. Ancak Lara, adama zerre prim vermeyerek umursamaz bir tavırla bakışlarını ondan çekti ve doğrudan Mirza'ya baktı. Zihninde tek bir soru dönüyordu: Bu kadın gerçekten o kadın mıydı? Peki ama neden bunca yıl sonra, tam da bugün çıkıp gelmişti? Gülnaz, yılların yıpratmışlığına rağmen yüzsüz bir rahatlıkla adım attı. "Mirza..." dedi, hevesini çoktan aldığı ve artık kendisi için hiçbir değeri olmayan bir adama seslenir gibi, umursamaz bir tavırla. Fakat Gülnaz'ın yanındaki adam hemen öne atıldı. Göğsünü kabartarak, kendinden son derece emin ve sert bir ses tonuyla konuştu: "Ben Karan Haznedar. Ve bu çocuk benden! Onu almaya geldim." Mirza'nın bir an için nefesi kesildi. Yıllardır geceleri uykusunu kaçıran, kabusu olan o meşum günün bir gün geleceğini hep biliyordu. İçindeki o devasa korkuya rağmen, kendisinden bile beklemediği kadar gür, yeri göğü inletecek keskinlikte bir sesle haykırdı: "O benim oğlum!" Karan Haznedar alaycı bir şekilde gülümsedi. Ceketinin iç cebinden katlanmış bir kâğıt çıkararak Mirza'ya doğru uzattı. Bu bir DNA testi raporuydu. Mirza elini uzatıp kâğıdı aldı ama okumaya, o satırlarla yüzleşmeye cesaret edemedi. Yılların vicdan azabı ve korkusu ellerini felç etmişti sanki. Tam o anda Lara kararlı bir hamleyle testi Mirza'nın elinden çekip aldı. İnceleyen gözleri kâğıdın üzerinde hızla gezindi. Sayfanın en altındaki detaylara geldiğinde, dudaklarında alaycı ve kendinden emin bir tebessüm belirdi. Başını kaldırıp doğrudan adama baktı. "Eee, Karan Bey... Siz ne mezunusunuz acaba?" dedi Lara, pürüzsüz ve dalga geçen bir ses tonuyla. Karan'ın kaşları çatıldı, öfkeyle sert bir adım attı. "Ne demek istiyorsun sen küçük hanım?" deyip Lara'ya doğru tehlikeli bir şekilde yaklaştı. Lara istifini bozmadan bir adım geriye çekildi. "Bu kadar yakınlaşmanıza gerek yok, mesafenizi koruyun," dedi soğukkanlılıkla. "Diyorum ki; belli ki paranız bol, zengin bir adamsınız ama aklınız biraz kıt sanırım... Ay, pardon, çok kıt! Zaten takıla takıla bu kadınla takıldığınızdan da belli oluyor." Karan duyduğu aşağılanmayla çıldırdı! Hızla Lara'nın üzerine doğru hamle yapacaktı ki Lara'nın arkasından Mirza, Serhat ve babası Emir Ali Bey dev bir duvar gibi öne atıldı. Ancak Lara, elini tek bir hareketle havaya kaldırarak hepsini durdurdu. "Merak etmeyin," dedi Lara arkasındakilere dönmeden. "Bu adam bana hiçbir şey yapamaz. Çünkü kendisi daha okuduğunu anlayamıyor ve belli ki biyolojiden sınıfta kalmış!" O an Lara'nın sesindeki o tatlı, naif ton bir anda buza kesti. Babası Emir Ali Bey bile şaşkınlıktan donakalmıştı; yıllardır bildiği o hanım hanımcık, nazik kızı gitmiş, yerine adeta çelikten bir zırh kuşanmış, tuttuğunu koparan güçlü bir kadın gelmişti. Lara elindeki kâğıdı Karan'ın suratına doğru sallayarak kükredi: "Bana bak, gerizekalı adam! Hangi resmi laboratuvarda babalık testinin biyolojik uyumluluk oranı '%100' olarak çıkar? Tıpta ve genetikte babalık testleri en fazla '%99.9' olarak raporlanır! Ayrıca, hangi uzman doktorun ıslak imzası, hangi resmi tıp laboratuvarının kurum mühürü ve dairesel kaşe onayı olmadan bir kâğıt parçası hukuken geçerli sayılır? Söyle bana! Bunu aptal bir insana göstersen yine inanmaz, sen bu sahte evrakla kimi kandırmaya çalışıyorsun?" Karan duydukları karşısında bocalayarak yanındaki takım elbiseli adama döndü. Adamın elindeki evrak çantasından avukat olduğu anlaşılıyordu. Lara bakışlarını doğrudan o avukata dikti: "Siz avukat mısınız?" Avukat duruşunu dikleştirmeye çalışarak, "Evet, Karan Bey'in vekiliyim," dedi. Lara acımasızca gülümsedi: "Eee, o zaman sizin benim bildiğim bu basit hukuki ve tıbbi usulsüzlükleri çok daha i…