33. Bölüm Ballı Kahve

33.Bölüm Yazardan ... Mirza ve Leyan Hanım, kütüphane odasında fırtınanın dinmesiyle baş başa kalmışlardı. Leyan Hanım, elindeki ceviz bastonunu dikleştirip koltuğunda geriye yaslandı. Karşısında duran bu heybetli adama, o eski ve asil İstanbullu hanımefendi edasıyla baktı. "Bak Mirza oğlum," dedi Leyan Hanım, sesindeki o kadife ama sarsılmaz tonla derin bir nefes alarak. "Sen benim torunumu babasından, Emir Ali'den istemiş olabilirsin. Ama henüz benden istemedin. Zamansız toprağa verdiğim, biricik rahmetli kızım Leyla'mın bu yalıdan gelin çıkışı ne yazık ki törelere, adetlere uygun olamadı. O kara günlerde hiçbir adet yerine getirilemedi, içimizde hep ukde kaldı. Belli ki senin vaktin, durumun fazlasıyla yerinde... Ben de benim kızımın emaneti olan Lara'ma her şeyin eksiksiz, usulüne ve adetlerine göre yapılmasını istiyorum. Ne dersin?" Mirza, hatununa bir an önce kavuşmak, onu Sorkun Dağları'na sarıp sarmalayarak götürmek için can atıyordu. Ama karşısındaki bu yaşlı kadının kızına ve torununa olan o titiz sadakati göğsünü kabarttı. Başını saygıyla eğdi. "Peki Leyan Nine... Lara'm için, Leyla annemin o yarım kalan hatırı için boynum kıldan ince. Nasıl istersen öyle olsun," dedi kararlılıkla. Leyan Hanım'ın yüzünde muzaffer bir tebessüm belirdi. "Güzel... Ne zaman geleceksiniz o halde?" Mirza sabırsız gözlerini saate çevirdi. "Bu akşam olur mu?" "Ne bu acele oğlum!" diye hafifçe güldü Leyan Hanım. "Peki madem öyle, bu akşam bekliyoruz." Mirza hiçbir şey diyemedi, sadece yaşlı kadının elini hürmetle öptü ve ayağa kalktı. Ama odadan çıkarken birden zihnine düşen gerçekle adımları yavaşladı. Madem adetler yerine gelecekti, onun da ailesini toplaması gerekiyordu. İstanbul'da yaşayan birkaç uzak kuzeni vardı ama asıl mühimi... Eyvahlar olsun ki Sultan Nine de buralardaydı! Mirza onu tamamen unutmuştu. Çok sevse de barı yaşlı, huysuz, ağzına geleni esirgemeyen bir kadındı. Sultan Nine, Mirza'nın köydeki süt kardeşinin ninesiydi. Bunu düşününce Mirza'nın kaşları hafifçe çatıldı, içine bir sıkıntı oturdu. Çünkü süt kardeşi Selim, 35 yaşına gelmiş olmasına rağmen hâlâ durulmamış, evlenmemiş, bekar ve iflah olmaz bir çapkın bir adamdı. Orada burada flörtöz tavırlarıyla gezer dururdu. Mirza'yı asıl sinirlendiren şey ise Selim'in şimdi Lara ile tanışacak olmasıydı. Eskiden o aşifte Gülnaz ile Selim içli dışlıydı; gerçi Selim mesafesini korumuştu ama yine de kadına iltifatlar edip dururdu. "Şimdi neden o aşifte aklına gelmişti ki bu mutlu günde?" diye düşündü Mirza öfkeyle. Kendini hızla silkeledi, yalı koridorunda yürürken telefonunu çıkarıp numarayı tuşladı. Kütüphanedeki konuşmanın ardından Leyan Hanım ağır adımlarla Lara'nın odasına doğru yürüdü. Kapıyı hafifçe araladığında, Lara'yı halının üzerine oturmuş, minik Çınar ile birlikte hararetle resim çizerken buldu. İkisinin de yüzünde tebessüm ve boya lekeleri vardı. "Lara'm, kuzum... Gel hele yanıma," dedi Leyan Nine şefkatle. Lara başını kaldırıp gülümsedi, hemen ayağa kalkarak üstünü başını düzeltti. "Evet anneanne, ne oldu? Önemli bir şey mi var?" "Lara, biz Mirza oğlumla konuştuk. Her şey usulüne, adetlerine uygun bir şekilde yapılacak. Seni bu akşam resmi olarak istemeye geliyorlar kızım." Lara, duyduğu bu ani haberle ne yapacağını şaşırarak ellerini göğsünde birleştirdi. Yanaklarına bir anda hücum eden o sıcaklıkla gözleri parıldadı. "Anneanne... İnanmıyorum, bu akşam mı?" diye mırıldandı, sesindeki o tatlı heyecan odanın içini ısıtırken. "Mirza'nın bu sabırsızlığı beni deli edecek ama... Senin o güzel gönlün nasıl istiyorsa öyle olsun. Annemin yarım kalan ne kadar hayali varsa, seninle ve onun sevdasıyla tamamlayacağımı bilmek beni o kadar mutlu ediyor ki... İyi ki varsın anneannem, ben onun ocağına senin dualarınla sarılıp gideceğim." Mirza'nın Anlatımıyla: "Ah nine ne vurursun ya!" dedim acıyla acıyla omuzumu ovalayarak. Vallahi bugün kadınlardan yediğim ikinci dayaktı bu! Lara'nın evinden çıkar çıkmaz soluğu apar topar Sultan Ninenin İstanbul'daki evinde almıştım ama içeri gi…