24. Bölüm GEÇMİŞİN GÖLGESİ VE MÜHÜRLÜ KADER

24. BÖLÜM ( Yazardan ) İlçe devlet hastanesinin o çiğ beyaz odasından çıkış işlemleri tamamlandığında, Sorkun Dağları'nın dondurucu sabah ayazı sert bir tokat gibi yüzlerine vurdu. Doktor, Lara'nın hem başına aldığı o hain darbe hem de yaşadığı feci stresle katmerlenen şiddetli regl sancısı yüzünden bünyesinin feci şekilde zayıf düştüğünü söylemiş, eline iki haftalık kesin istirahat raporu tutuşturmuştu. Hastane çıkışında küçük Çınar, Lara'nın o narin elini bir an bile bırakmıyordu; sanki azıcık gevşetse o şefkatli eller avucunun içinden bir kuş gibi uçup gidecekmiş gibi sımsıkı tutuyordu. Mirza, lojmanda kırılan camların ve yaşanan o uğursuz arbedenin ardından Lara'yı kendi evine, o korunaklı kalesine götürmüştü. Genç kadını yatağına narince yatırmış, adeta üzerine titreyerek ona gözü gibi bakmıştı. Lara, ilaçların ve o sıcak yuvanın verdiği huzurla derin bir uykuya dalarken, kilometrelerce uzaktaki İstanbul'da ise bambaşka bir gerilim tırmanıyordu. İstanbul'un en lüks semtlerinden birindeki görkemli malikanede, Emir Ali Bey çalışma odasında bir ileri bir geri yürüyor, elindeki telefona endişeli gözlerle bakıyordu. Lara, her gece ne olursa olsun babasını arar, sesini duyururdu; ancak dün gece ilk defa o telefon hiç çalmamıştı. Yaşlı adamın yüreği tarifsiz bir sıkışmayla kavrulurken, odanın kapısı sertçe açıldı. İçeriye, üzerinde abartılı kıyafetleri ve kibirli edasıyla Nermin Hanım girdi. "Neyi bekliyorsun kocam? O asi kızının yine seni arkandan vurmasını mı?" dedi Nermin Hanım, dudaklarında iğneleyici bir tebessümle. Emir Ali Bey, öfkeyle arkasını döndü. Gözlerindeki o derin hüzün ve pişmanlık dalgası Nermin'in üzerine çarptı. "Her şey senin yüzünden oldu! Lara senin o bitmek bilmeyen hırsların, üvey annelik zulmün yüzünden kaçıp gitti o dağ köyüne! Eğer kızıma bir şey olduysa..." Nermin Hanım büyük bir umursamazlıkla omuz silkti. "Aman, bana ne! Gitmeseydi, zorla mı gönderdim? Hem bana bağırmayı kes Emir Ali. Benimle evlenmeseydin o zaman, seni zorlayan mı oldu?" Yaşlı adamın gözleri doldu, yumruklarını sıktı. Sesindeki o eski, kırık sızı odayı kapladı: "Sözüm olmasaydı... Can dostuma, kan kardeşime namus sözüm olmasaydı seninle bir gün bile evli kalmazdım!" dedi ve hırsla odadan çıktı ve yatak odası gitti. Gerçekler, yıllar öncesinin karanlığında gizliydi. Emir Ali Bey, Nermin Hanım ile aşkla evlenmemişti. Nermin, Emir Ali'nin can dostu, kan kardeşi Asım'ın karısıydı. Asım ölüm döşeğindeyken, gözü arkada kalmasın diye karısını ve düzenini can dostu Emir Ali'ye emanet etmiş, ondan namus sözü almıştı. O uğursuz söz verildiğinde Lara henüz 12 yaşındaydı ve bir yıl önce öz annesi Leyla'yı kaybetmenin acısıyla kavruluyordu. Bu zoraki evlilik, küçük bir kızın hayatını cehenneme çevirmişti. Nermin Hanım, hırsla yatak odasına kadar takip etti onu. "Kaç sene oldu evliyiz Emir Ali! Kaç sene! Ama sen bana bir kez bile dokunmadın, bir kadın gibi davranmadın!" diye feryat etti hırsla. Emir Ali Bey durdu, arkasını döndü ve gözlerini Nermin'in yüzüne bir bıçak gibi dikti. "Bana bak kadın, sakın... Sakın o dilini uzatma! Ben Leyla'ma, o benim cennet mekan karıma asla ihanet etmem! Hele senin gibi sinsi, kalbi kararmış bir kadınla asla! Unutma ki bizim evliliğimiz sadece kağıt üzerinde bir yalandan ibaret. Andım olsun, bir-iki ay sonra bu formalite tamamen sona erecek, seni hayatımdan tamamen defedeceğim!" dedi ve kapıyı çarparak evden çıktı. Nermin Hanım arkasından sadece omuz silkti. Hiç umursamadı bile. Hızla üzerini değiştirip, Emir Ali'nin paralarıyla beslediği genç sevgilisinin yanına gitmek üzere malikaneyi terk etti. Emir Ali Bey ise arabasına biner binmez elleri titreyerek yeniden Lara'yı aramaya başladı. Telefon defalarca çaldı, tam umudunu kesip kapatacakken hat birden açıldı. "Lara! Babacığım... Neden dün gece aramadın beni? Çok endişelendim güzel kızım," dedi sesindeki o baba şefkatiyle. Ancak telefondan ilk başta Lara'nın sesi gelmedi. Sadece hafif bir hışırtı duyuldu, ardından bir kapının açılma ve hafifçe kapanma sesi yank…