13. BÖLÜM: Meydandaki Yangın

13. BÖLÜM (Mirza'nın Ağzından) Gece boyunca gözüme tek bir damla uyku girmemişti. Yatağın içinde bir o yana bir bu yana dönüp dururken, odanın tütün kokan ağır havasına inat burnuma buram buram saplanan o kır çiçeği kokusu beni çıldırtmanın eşiğine getirmişti. Kafayı yiyecek gibiydim. Dün gece o karanlık mektep bahçesinde yaşananlar, o kadının pervasızca boynuma atılıp bana sımsıkı sarılışı ve tenime bıraktığı o lanet olası sıcaklık... Hepsi zihnimin duvarlarına çarpıp duruyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, üzerimdeki o ağır, ezici yorgunluğu fırlatıp atmak ister gibi fırlayarak yataktan kalktım. Aynada gördüğüm adamın gözlerinin altı morarmış, bakışları uykusuzluktan ve hırstan daha da vahşileşmişti. Kendi kendime yeminler ettim tıraş olurken; "Bugün o okula gitmeyeceksin Mirza. Çınar'ı sadece yolun başına kadar bırakacaksın şantiyeden çıkmayacaksın. O yeşil gözleri görmeyeceksin. Uzak duracaksın o şehirliden." Ancak kaderin benim yeminlerimi hiçe sayan garip, feci bir oyunu vardı bu topraklarda. Öğlene doğru şantiyedeki acil bir malzeme teslimatı için mecburen köyün meydanına, muhtarlığın hemen yanındaki kahvehanenin önüne gelmek zorunda kaldım. Arabayı park edip aşağı indiğimde, köy halkı her zamanki gibi önümde ceketlerini ilikliyor, selam duruyordu. Ben ise sert adımlarla muhtarın yanına doğru yürüyordum. Tam o sırada, meydanın diğer ucundan gelen o narin silueti gördüm. Lara... Elinde birkaç kitapla, adımlarını öyle dik, öyle kendinden emin atıyordu ki, dün gece arabanın kapısına fırlatıp ağlattığım o kırılgan kadın gitmiş, yerine bozkırın ayazına kafa tutan bir aslan gelmişti sanki. Üzerindeki o zarif mantosuyla meydandan geçerken, köylü kadınlar ve erkekler ona hayranlıkla bakıyordu. Benim geldiğimi, arabamın orada durduğunu gördü. Adımlarını yavaşlatmadı, aksine başını daha da dikleştirerek tam üstüme doğru, meydanın ortasına doğru yürüyemeye başladı. Yüreğim göğüs kafesimi delmek ister gibi sarsıldı. Çevremdeki köylülerin bakışları ikimizin üzerinde toplanırken, aramızdaki o inatlaşma dalgası meydandaki havayı bir anda barut fıçısına çevirdi. Tam önümden geçecekti ki, gözlerimizin içine kadar giren o yeşil bakışlarını yüzüme dikti. O gözlerde dün geceki kırgınlıktan eser yoktu; orada sadece meydan okuyan, sarsılmaz bir inat vardı. "Kolay gelsin Mirza Bey," dedi. Sesi o kadar net, o kadar güçlü çıktı ki, kahvehanedeki yaşlılar bile dönüp bize baktı. "Bu köyün havası sert olur derlerdi ama rüzgar ne kadar sert eserse essin, kayadan sadece toz alırmış. Bunu dün daha iyi anladım." Sözleri meydanın ortasında buz gibi patladı. Dişlerimi birbirine öyle bir bastırdım ki çene kemiğim sızladı. Herkesin gözü önünde, Sorkun'un kabadayısına, tek bir sözüyle köyü hizaya getiren Mirza'ya resmen kafa tutuyordu. Yanımdaki muhtar ve köylüler ne olduğunu anlamaya çalışarak bize bakarken, üzerime doğru sızan o kır çiçeği kokusu meydandaki tezek ve toz kokusunu anında yok etti. "Sözlerine dikkat et öğretmen hanım," dedim, sesimi olabildiğince alçaltıp tehditkar bir tonda ovarak. "Kayaya çok yaklaşanların o kayanın altında nasıl ezildiğini bu köy iyi bilir. Haddini aşma." Lara hafifçe gülümsedi. O gülüş içimdeki tüm kaleleri temelinden sarsacak kadar asil ve meydan okuyucuydu. Bir adım daha yaklaştı bana, aramıza sadece rüzgarın girebileceği kadar bir mesafe bıraktı. Gözlerini bir saniye bile kırpmadan, o yeşil yangını içime akıtarak fısıldadı: "Ben o kayanın altından çiçek büyütmeye geldim Mirza Bey. Ezilmeye değil. Ve o çiçekler ne kadar inatçı olduğumu sana çok yakında gösterecek." Arkasını dönüp, saçlarını savurarak taş okulun yokuşuna doğru yürürken, ben meydanın ortasında, elimde sönen sigaramla, köylülerin şaşkın bakışları altında öylece kalakaldım. İçimdeki o deli rüzgar kükrüyordu şimdi: "Bu kadın senin sonun olacak Mirza... Ya sen o surları yıkacaksın ya da bu kadın seni o surların altına gömecek," dedim içimden. O dik başlı yürüyüşüyle yokuşu tırmanırken arkasından bakakaldım. Avcumun içinde sıkıştırdığım sigara paketi e…