5. BÖLÜM: Labirentin Çatlakları

Şakaklarımdaki sızı, gerçek dünyadaki bedenimin sınırlarını aşmış, sanal odanın tüm atmosferini dalgalandıran bir frekansa dönüşmüştü. On dokuz dakika. Zaman, zihnimizin çeperlerini daraltan bir mengene gibi daralırken, havada asılı kalan dijital kodların kokusunu —yanık plastik ve ozon karışımı o yapay kokuyu— burnumun direğinde hissettim. Aynadaki yansımama, beş yıl önceki o karanlık odaya bakakaldım. Akıl hocam, elimden tutup bana adalet sözü veren adam... Her şey o kadar kusursuz bir kurguydu ki, nefretim bile bir başkasının yazdığı senaryonun repliğinden ibaretti. "Biliyordun," dedim Nil’e doğru dönerken. Sesim köprünün altından akan o simüle edilmiş nehrin uğultusuna karıştı. "En başından beri onun olduğunu biliyordun. Bu yüzden mi sustun? Bu yüzden mi beş yıl boyunca sana bir canavar gibi davranmama göz yumdun?" Nil yavaşça ayağa kalktı. Üzerindeki o sis bulutu, gerçeğin ağırlığıyla daha da koyulaşmıştı. "Sana gerçeği söyleseydim inanacak mıydın Aras?" diye sordu, gözlerindeki o hüzünlü dalga bu kez yerini keskin bir çaresizliğe bırakarak. "Ona benden daha çok güveniyordun. Eren öldüğünde, elindeki tüm sahte kanıtları bana doğrultan oydu. Eğer o dönem sesimi çıkarsaydım, o siber güvenlik dosyasını tamamen yok edecek ve seni de Eren’in yanına, o karanlık sulara gönderecekti. Sustum... Çünkü seni hayatta tutmanın tek yolu, senin benden nefret etmene izin vermekti." Sözleri, labirentin tavanında derin çatlaklar oluşturdu. Yukarıdan aşağıya doğru siber pikseller dökülüyor, sistem bizim zihinsel çöküşümüzü kaldıramıyordu. "Uyarı: Kullanıcı sinapslarında aşırı yüklenme. Senkronizasyon Oranı: %72. İki bilinç arasındaki bariyerler kritik seviyede inceldi." Sistemin sesi artık bir robotun soğukluğunda değil, sanki can çekişen bir makinenin hırıltısı gibi çıkıyordu. Etrafımızdaki köprü manzarası bir anlığına titredi ve arkasından asıl gerçeklik —kapsüllerimizin bulunduğu o soğuk, metalik oda— bir anlığına görünüp kayboldu. Gerçek dünyada, kapsülün dışındaki sıvı odasında bir hareketlilik vardı. Bilincim, oradaki tehlikeyi bir sızıntı gibi algılıyordu. "Haklısın," diye fısıldadım, ellerime bakarak. Ellerim titriyordu ama bu kez korkudan değil, içimde biriken o devasa boşluk duygusundandı. "Sana inanmazdım. Nefret etmek o kadar kolaydı ki... Kendimi suçlamamak için bir suçluya ihtiyacım vardı ve sen tam karşımdaydın." Nil bana doğru bir adım attı. Bu kez aramıza mesafe koyan o savunma zırhı onda da kalmamıştı. "Şimdi bunu tartışmanın sırası değil. O ayna... Senin kilitli hafından çıkan o parça. O dosyayı nereye sakladığını hatırlamak zorundasın Aras. Şantajcıların beş yıl önce ele geçiremediği, Eren’in canı pahasına koruduğu o siber veri... Şu an bizi bu odaya kilitleyen adamın hâlâ peşinde olduğu şey o." Başımı iki yana salladım. Şakaklarımdaki ağrı bir kor gibi yanıyordu. "Hatırlamıyorum. O geceye dair her şeyi sildim sanıyordum. Akıl hocamın odasından çıktıktan sonra, dosyanın şifresini değiştirdiğimi ve bir daha asla erişilemeyecek bir katmana gömdüğümü hayal meyal hatırlıyorum ama... Şifre... Şifre bende değil." "Şifre sende değilse kimde?" diye sordu Nil, gözlerini kırpmadan. Tam o sırada köprünün altındaki nehir aniden tersine akmaya başladı. Sular yukarı doğru yükseliyor, yerçekimi kuralları tamamen altüst oluyordu. Sistem bizi bu veri katmanından dışarı fırlatmak için tüm gücüyle saldırıyordu. Siyah suların içinden devasa bir karaltı yükseldi. Bu bir anı değildi. Bu, sisteme dışarıdan müdahale eden o siber saldırganın —bizi buraya kilitleyen elin— sisteme gönderdiği bir virüs programı, bir temizleyici protokoldü. Üzerimize doğru gelen devasa, geometrik şekillerden oluşan karanlık bir duvar gibiydi. "Bizi silmeye çalışıyor," dedi Nil, arkama doğru çekilirken. "Eğer zihinlerimizi burada sıfırlarsa, dışarıda birer bitkisel hayata dönüşeceğiz. Dosyanın yerini asla öğrenemeyecek ama biz de bir daha uyanamayacağız." Sayaç gözlerimin önünde çıldırtıcı bir hızla yanıp söndü: 12 Dakika. Karanlık duvar üzerimize doğru gelirken, Nil…