1- Feda Edilenler

Merhaba dostlar. Yazarlık serüvenimin ilk adımında benimle beraber olduğunuz için öncellikler teşekkür etmek istiyorum. Her türlü yorumunuzu, eleştirinizi veya söylemek istediğiniz herhangi bir şeyi benden esirmemenizi temenni ediyor ve iyi okumalar diliyorum. Umarım benim yazarken aldığım zevki okurken sizler de alabilirsiniz. “Neden? Neden? Neden!” Kapıdan girer girmez maruz kaldığım bu isyankâr sözler yine kardeşime aitti. “Güvenliğimiz için. ” dedi annem. Bıkkın ve sarsılmaz sözlerle. Ayağımdaki botları ayakkabılığa doğru fırlatırken terlik alacak mecalim bile yoktu. Bu sohbete hiç dahil olmak istemediğim için yüzümdeki çamurları bile temizlemeden sobanın kenarındaki mindere kıvrıldım. Bahar gelmişti yine. Artık tarladaki son havuçları hasat ediyorduk. Babam da ben de bir haftadır tarlamızı bahar ekinlerine hazırlayıp son hasılatı topluyorduk. Kasaları yüklerken aniden bastıran yağmur bizi çalışamayacak hale getirmişti. Babam da gerisini kendisinin halledeceğini söyleyip beni eve yolladı. Eğer yağmur bu şiddetiyle devam ederse tavanın akması an meselesiydi. Okulu bahane ederek yardıma gelmeyi reddettiği yetmiyormuş gibi bir de burada yine şikâyete başlamıştı. Acaba anneme sınavda sonuncu olduğunu söylese miydim? Kardeşim kafasındaki ıslak havluyla yere oturmuş dikişi sökülen okul eteğini dikiyordu. Eteğe o kadar gaddarca davranıyordu ki iğne batırdığı kumaşı bu köydeki insanlar ve özellikle tarih öğretmeni olarak gördüğünden emindim. Annem ise karşısında yere bağdaş kurmuş önündeki tepside akşam yemeği için sebze doğruyordu. Sobanın üstünde dumanı tüten tencereden ise et kokusu geliyordu. İşte bu yeni bir şey. Kız kardeşim Rosalina, son bir yıldır her gün yaptığı gibi bugün de neden bu fakir sınır köyünde kendimizi gizleyerek yaşamamız gerektiğini anlamaya çalışıyordu. Annem de asla sıkılmadan her gün aynı cevapları özenle veriyor. Belli ki bugün konuşmayı uzatmaya niyetliydi. Genç Arkenleri toplamak için kente gelen başkent memurları bugün yarın döneceklerdi ve Ros sanki asıl ailesi onlarmış da biz onu alıkoyuyormuşuz gibi davranıyordu “Neden tehlikede olalım ki? Sadece birimiz bile başkente girebilirsek hayatımız kurtulur. Refah içinde yaşarız. Kırık bir soydan gelen Arken o kadar da tuhaf ve görülmedik bir şey değil. Akademiye girmek istiyorum. Kendimi koruyabilirim. Kimsesiz olduğumu söylerim, size gizlice yardım ederim.” “Babanın ve ablanın başına gelenleri hatırlamıyor gibi konuşuyorsun. ” Kısa bir an bana bakıp tekrar anneme döndü. “5 yıl önce olan bir şey için bizi hala bu aptal insanların içinde bu sefil köye hapsediyorsun. ” Bu bencillikle yaşamak zor olmalıydı. Mor renkli irisleri olan parlak gözlerini belertmiş tıpkı kendisininki gibi bütün kahinlerin sahip olduğu mor gözlere sahip olan annemin gözlerine hınçla bakıyordu. Birbirlerine o kadar benziyorlardı ki köydekilere ikiz olduklarını söylesek hiç kimsenin yadırgamayacağına adım kadar emindim. Annemin yanaklarındaki benler olmadan onları ayırt etmek pek kolay olmuyordu hele Ros’un uyanışından sonra annem gibi kâhin olması dolayısıyla bir gecede ortaya çıkan mor gözleri onları iyice ayırt edilemez hale getirdi. Rosalina hiç beklemediğimiz bir biçimde özgürlük mücadelesi veriyordu. Sanki ben her şeyi hemen kabul ettiğim için halime acımış da kendine ablası gibi olmayacağına dair yemin etmiş gibiydi. Bu yıl onun uyanış yılıydı. Bütün Arkenler gibi zenginlik ve refah içinde yaşaması gerekiyordu. Bütün bu imkanlarına rağmen başkente gidemiyor olmasının tek sebebi ise bizdik. Daha doğrusu babam ve ondan miras aldığım şifacılık yeteneğim. Sonunculardık ve annem bizi korumayı hayat gayesi edinmişti. Oysa yıllar önce yaşadığımız dehşet daha dün gibiydi. Üzerimize saldıran çürükler, yerlere sıçrayan babamın kanı. Ölümün elinden sökerek almıştık onu. Ben ise hala ellerimde babamın kanı, kulağımda Ros’un çığlıklarıyla yaşıyordum. O günden sonra annem güvenlik tedbirlerimizi arttırdı ve daha katı kurallarla geri döndü. Şimdi ise kardeşim annemin kalesinde bir gedik açma…