Olamazdım Senle

Medya: Dinçer ⚫ Bu şehre geldiğimden beri en garip hissettiğim günü yaşıyordum. Artık sahiden bu şehirde bir arkadaşım vardı. Bu ufacık adım bile bana kendimi çok iyi hissettirmişti. İki milyona yakın nüfusu olan bu şehirde artık yalnız olmadığımı hissediyorum. Belçim'in yanından ayrılmış ve özel harekata gelmiştim. Nöbetçilere selam verip odama geçtim. İlk işim aynanın karşısına geçip dişlerimi saymak oldu. Otuz dişim vardı, iki dişim neredeydi lan benim? Belçim'di ismi. Ne demekti Belçim, bilmiyordum. İlk kez duymuştum ismini. Merak ediyordum isminin atlındaki kendini. Akşam yemeği saati geldiğinde yemekhaneye geçtim. Bu akşam hiç olmadığı kadar sessizdi yemekhane. Fırtına yoktu. Rakıya gitmişlerd, ama artık ona üzülmüyordum. İçimde yeni arkadaşıma duyduğum heyecan vardı. Yemeğimi alıp küflü sandalyelerin olduğu köşeye geçtim. Domateslerini ayırdığım yemeğin hepsini yedim. Çok spor yaptığım için bazen yemekler bana yetersiz geliyordu. Yemeğin ardından hava almak için bahçeye çıktım. Herkes arkadaş grubuyla konuşurken tellerin yanında durmuş sıcak çayımı içerken Belçim'in dağına bakıyordum. Yarın onu orada görebilecektim. İçim sıcacık oldu birden, bu sıcaklığın sebebi sadece çaydan değildi. Çayım bittiğinde odama geçtim. Bu saatler hep telefonla görüşme saatlerim oluyordu. Kendi içimde bir yalnızlık çeksem de ailem beni asla yalnız bırakmıyordu. Annemle ve babamla konuştum uzun uzun. Ailem Ankara'da güzel bir hayat sürüyordu. Fakat şu an sefasını sürdükleri hayatı cefasını fazlaca çekmiş insanlardı. ''Ergen nasıl?'' diye sordum en küçük kardeşim Kartal'ı kastederek. ''Ergen deme kardeşine, Dinç,'' diye uyardı annem, ''Tibet'le beraber basketbol oynuyorlar, Halide de yanlarında.'' Tibet kuzenimiz, Halide ile canımızdan öte yengemizdi. Babam gülerek araya girdi. ''Halide yengen basketbola merak salmış, Dinç. Çocuklar da öğretmeye çalışıyor. Bu kız basketbol topunu alıp voleybol oynayalım mı diyen kızdı ne ara nba meraklısı oldu.'' Annem babama sert bir bakış attı, ''Halide'ye laf edene bak, sen geçen hafta badmınton topuyla masa tenisi oynamaya çalışan adamdın.'' Babam annemin omzuna düşen kıvırcık saçı severek geriye itti, ''Haklısın karıcığım.'' Evet, evliliklerinde genelde annem haklı olurdu. ''Yengemle spora ilgimiz budur oğlum, sen bizi örnek alma. Ha bir de benden sana tavsiye oğlum, asker bir kadınla evlenme dilleri çok uzun oluyor.'' Annem gülümseyerek, ''Dilim uzun diye sevmedin sanki beni? İlk tanışmamızı hatırlasana,'' dedi. ''Tabii ananla öyle güzel bir tanışmamız var ki, neredeyse dövecekti beni ama olsun. Üç sabimin annesi şimdi.'' Babam anneme sarılıp göğsüne bastırarak saçlarından öptü. Biz birçok şeyi öğrendiğimiz gibi, sevmeyi de ailemizden güzel öğrenmiştik. Birini seveceksem bunu doğru şekilde yapacağımı biliyordum. Çünkü sevmenin de yanlışı olurdu. ''Dinçer oğlum, bize anlatmak istediğin bir şey var mı?'' diye sordu babam gözlerimin ardına kadar bakarak. Başımı olumsuz anlamda salladım, ''Yok baba.'' ''Emin misin?'' ''Eminim baba.'' Babam usul bir nefes aldı. ''Anlatmak istemediklerin bizim bildiklerimizden ibaret.'' Babam Cumhuriyet Savcısıydı. Her şeyden haberdar olduğunu biliyor ve bundan son derece rahatsız oluyordum. ''Her şeyden haberiniz varsa, neden soruyorsunuz?'' ''Çünkü,'' dedi babam ciddi bir sesle. ''Sen anlatmıyorsan bir bildiğin vardır diyoruz.'' ''Sana güveniyoruz,'' diye devam etti annem, ''Oraya giderken bize söylediklerin hâlâ kulaklarımızda . Artık tek başıma olmak istiyorum anne, tek başıma sorun çözmek istiyorum baba. Şu hayatta bir şey olmak istiyorum, kendim için hayatın anlamını bulmak istiyorum. Lütfen buna saygı duyun demiştin. Biz sana saygı duyuyoruz oğlum.'' Haklılardı, bunu ben istemiştim onlardan. Hayatım boyunca ne yapsam ben söylemeden haberleri olurdu ve hep benim söylememi beklerlerdi. Her yaşımda bana hep saygı duymuşlardı. Onlara sevgimi belli etmek, dünyanın en zor operasyonu gibi geliyordu bana. Anneme en son ne zaman seni seviyorum dediğimi hatırlamıyordum bile. Onl…