ÇOCUKLUK AŞKIM

Gözlerin perdesi hikayesini bilir misiniz? Bu hikaye aslında gerçek hayatta uyarlanmış, ilk duyduğumda çok şaşırmıştım. İki görme engelli ve duyma engelli kişiyi sahneye çıkarırlar ve gözlerini bağlarlarmış. Karşılarındaki kişi için duyduğu ön yargıyı söyleseler bile aklındaki hayal ettiği kişi imajını bozmadığı için gözlerindeki perde inmezmiş. Dolayısıyla bandaj da inmezmiş. Aslında burada yalan olan duygularmış. O yalan gözlerindeki perdeye yerleşip onları her şeye kör etmiş. Hayatlarının sonuna kadar. Benim hayatıma gelecek olursak benim kör noktam, gözlerimin perdesi bir çift yeşil gözdü. Yeraltı Yargıc’ı Ya da bilinen ismiyle Aran Arsal Aran benim çocukluğumdu, kahramanımdı. Hala öyle miydi peki? Çok şey değişmişti. Ona ulaşmayı denemiştim, çok çalışmıştım ama hiçbir yerde onu bulamamıştım. Kendisini ailesiyle beraber yeryüzünden silmişti sanki. Aran’ı çok tanımıyordum aslında. Sadece bir kez konuşmuştuk ama o gün bir milada bedeldi. Beni babamın elinden kurtarmıştı. Şu an peki, öyle bir şey yapar mıydı? Onun yeraltında nam salmış acımasızlığı ve babama olan nefretini düşünürsek hiç sanmıyorum. Babam sebebini kimsenin bilmediği nedenden ötürü onu yeraltından ve Kod dünyasından uzak tutmaya çalışıyordu. Çabaları yersizdi tabi ki de. Aran Arsal geçmişte kalmış hayalimdi ve hep de öyle kalacaktı. Begüm’ün beni kolumdan tutup çekiştirmesiyle daldığım düşüncelerden çıktım. Babamın beni görmesiyle konuşması kesilmiş ve toplantıyı başlamadan bitirmek zorunda kalmıştı. En azından kaçırdığım bir şey yoktu. “Hey! Aklın nerede senin?” Begüm elini kolumdan çekmiş, yüzüme bakıyordu. “Aran’ı mı düşünüyorsun yoksa?” Muzip çıkan eğlenceli sesiyle anında ona döndüm. Beynimdekileri nasıl okuyabilmişti? “Aran mı? Nerede? Bu beni ilgilendirmiyor.” Nefes almadan konuşuyordum. “Ayrıca onu düşünmüyordum. Nereden çıkardın bunu?” Attığı kahkahasıyla beraber beli bükülmüş ve saçları öne doğru gelmişti. Bu hareketiyle bakışları odak noktası haline getirmişti. Hiç olmamışım gibi. Biraz heyecanlandığımı itiraf ediyorum ama kalbim Aran’ın ismini duyunca onu küçükken kurtaran kahramanını hatırlıyordu. Elimde olsa bu duyguyu da silip atardım. Benim hayatım aşk gibi karmaşık bir duyguyu kabul edemezdi, etmemeliydim. “Eğlenmen bittiyse konferansa geçebiliriz. Babamın vereceği haberi merak ediyorum.” “Hayır aslında eğlencem bitmedi.” Ona gözlerimi devirdikten sonra yürümeye devam ettim. Kolumu ikinci kez çekmesiyle ne var gibisine ona baktım. “Bu duyguları hissetmen tamamen normal biliyorsun değil mi? Aran’a karşı hissettiğin duygular da anlaşılabilir. Bunda kaçmana gerek yok.” “Seni küçükken babandan kurtardığı için de ekstradan minnet hissediyorsun. Onu bulmak için her şeyi yaptın. Bilirsin işte,” dedi işaret parmağını düşünürmüş gibi yaparak kafasına koydu. “Bütün sosyal medya hesaplarından, ülkedeki yerel ağların içine girip onun adını aratman ve Rusyadaki örgütleri soruşturman gibi.” Kaşlarım havalanmış ve ağzım açılmıştı resmen. Begüm’ün karşımda sevimlice gülümsemesi ona sinirlenmemi zorlaştırıyordu. “Birileri beni takip etmiş anlaşılan ve yakalanmamış.” Omuzlarını silkip saçlarını arkaya attı. “Hocam çok iyiydi,” dedi ve bana göz kırptı. Bu sefer ben onu ilerlemeden durdurdum. “Ayrıca bunları yaptığımda on altı yaşındaydım. Hatırlatayım.” “Tabi tabii olabilir. Bunları sadece merakından yaptın zaten. Ondan hoşlanmıyorsun değil mi?” Elini havaya kaldırmış, sahte bir imayla soruyordu. “Öyle, hoşlanmıyorum.” Kolunu tuttuğum gibi kendime çektim. “Hadi gidelim. Yeteri kadar oyalandık zaten.” Söylediklerime sırıtarak karşılık verdi ve düz ilerleyip asansörün olduğu tarafa yürüdük. Asansörün içine girdiğimizde kafamı duvara yaslayıp çalışmasını bekledim. Aklıma evdeki olanlar geldi. Babamın başarısız bir öldürme çabası daha. Ama yanlış olan bir şeyler vardı. Dövüştüğüm adam çok acemiydi, beceriksizdi. Şu ana kadar gelenlerin en kötüsü. Gelme amacı sadece beni denemek gibiydi. Dikişi vardı daha önce yaralanmış olmalıydı ama kim tarafından? Asansörün kata…