İNFAZA DOĞRU

Evett Herkese merhaba. İlk kurgumla karşınızdayım. Bu kitabı umarım çok seversiniz. Dertlerinizden, sıkıntılarınızdan kısa süreliğine de olsa kurtulmanızı sağlayabilir. Kitabım size ışık, umut olsun. Kafanızı dinleyebileceğiniz, huzur bulacağınız liman olsun. Kod Dünyası benim altıncı sınıftan beri kafamda olan bir kurgu. Çocukluğumdan beri yanımda. Benim hayal dünyamda beni mutlu ettiği gibi umarım sizi de mutlu eder. Dertlerinizin geçici olduğunu unutmayın. Hiçbir şey sonsuza kadar kalıcı değil. Alisya ve Aran benim bebeklerim. Karakterleri umarım siz de benim kadar benimsersiniz. Yeri geldiğinde kızacağınız, üzüleceğiniz ve beraber sevineceğimiz anlar olacak. Hadi! Bu soğuk hikayeyi beraber ısıtalımm. Başlama tarihlerinizi de buraya yazın lütfen🤍 Oy verip beni desteklerseniz çok mutlu olurum bu hikayeyi beraber büyütelim 🥹🤍 Evren Hanzade Gökyüzü bu geceki kıyameti belgelemek istercesine kızıl rengindeydi. Kırmızı her zaman en sevdiğim renk olmuştu; vahşeti ve kanı çağrıştıran her şeyi severdim. Gürleyen gökyüzü ve yağan yağmur bu geceki vahşeti gizlemeye yetmeyecekti. Karanlık odanın içindeki tek ses cama vuran yağmur damlalarıydı. Aydınlatmaların vurduğu camdaki yağmur damlaları kan kırmızısı rengindeydi. Ölümün habercisi olup gelecekten bir kesit veriyorlardı. Gürleyen gökyüzü sayesinde cam aydınlanmış ve kendimi görmüştüm. Tatminkar bir şekilde gülümseyip olacakları ve olacaklardan sonra yeni bir devrin başlangıcını görmüştüm. Saatin dokuza geldiğini gördüm ve bakışlarımı camdan ayırdım. Odanın sağ tarafında duran yatağımdan ceketi aldım ve üzerime geçirip odadan çıktım. Koridorda oluşan gölgeler, etrafımda bir çember oluşturup yüzüme gülüyorlardı. Oyunun kazananın farkındalardı. Merdivenlerin sonunda oluşan tıkırtı sayesinde beynimdeki hayali oyundan çıkıp gerçek hayata döndüm. Karımın gerginlikten dolayı yürüdüğünü giydiği topuklu ayakkabı sesinden anlayabiliyordum. Benden korkuyordu, bu tavrı yüzünden oğlum da korkuyordu. Onu kod dünyasına sokmamak için saklıyordu ama sonsuza dek saklayamazdı. Salonun girişinde beni gördüğü anda yürümeyi bıraktı ve yeşil gözleri sinirle parladı. Aramızda bir adımlık mesafe kalana kadar ilerledim ve gözlerinin içine baktım. “Seray, bu sinirli halin sana çok zararlı biliyorsun.” Elimi kaldırıp karnına koydum ve bebeğin ayaklarını hissettim. Dışarı çıkmak için can atıyordu. Onu bekleyen hayatı bilse, dışarı çıkmak için bu kadar uğraşır mıydı? Gözlerimi karnından çekip ona baktığımda nefes almadan bana bakıyordu. Elimi geri çektiğimde içimdeki şeytan sabretmemi söylüyordu. Anlık bir acı beni tatmin etmez, daha fazlasını istememe sebep olurdu. Bense doğmamış kızına hayatı boyunca acı çektirecektim. “Bu bebeği istemiyorsun bile, düşürsem çok mutlu olursun,” bir adım geri gidip aramızdaki mesafeyi açmıştı. Onun açtığı mesafeyi umursamadan kulağına doğru eğildim, önüne gelmiş saçını kulağının arkasına atarak konuşmaya başladım. “Bu bebeği düşürsen sen de çok mutlu olursun değil mi Seray?” Geri çekilip gözlerine baktım. “Benden kurtardığın için.” “Evet,” dedi hiç düşünmeden. “Kızımı çok seviyorum ve onu mahvetmene izin vermeyeceğim.” Ben düşünmeye fırsat bulmadan boğazıma yapışıp şah damarıma baskı uyguladı ve kollarımı arkamda birleştirdi. “Seni öldürmem gerekse bile!” Bu hareketiyle birlikte içimdeki öfke tekrardan gün yüzüne çıktı. Kollarımı onun elinin baskısından kurtarıp, omuzundan itip iki adım geri gitmesini sağladım. Seray buna rağmen topuklularından destek alarak ayakta kalmayı başardı. Elini karnına götürüp gülümsedi ve sanki ondan güç alarak gözlerindeki ateşle bana baktı. Bu hoşuma gitmemişti, bir kızın ona umut aşılaması hiç hoşuma gitmemişti. Öne doğru bir adım atacağım sırada bana doğrultulan silah gözümün önünde belirdi. Seray’ı seviyordum, ona aşıktım ama önümde bir engel olursa onu da silerdim. Yaptığı hareketlerle kızının hayatını şekillendirdiğinin farkında bile değildi. “Böyle davranmaya devam edersen hatalarının bedelini sen değil, kızın öder Seray. O yüzden durma de…