Operasyon: İdil

Her şey Şahin olarak göreve gitmem ile başladı… “Zehra, Araf seni çağırır” dedi odamın kapısının önünde duran adam. Her şey yaklaşık iki ay önce İdil denen kızı bulmak için Irak sınırına gitmem ile başladı. Tuğgeneral Kadir bana küçük bir telefon vermişti. Bunun sayesinde her zaman iletişim halinde kalıyorduk. Zehra kod adımdı. Karargaha dönünce tekrar Üsteğmen Dila olacaktım. ”Gelirem birazdan” dedim aynı soğuklukla. Ranzamdan kalktım ve ayakkabılarımı giydim. Odamın kapısını açtım ve Araf kod adlı teröristin odasına geldim. Araf İdil’i bir depoda tutuyordu, bu yüzden de bu adam bana sağlam lazımdı. Kapıyı çaldım ve beklemeden içeri girdim. ”Beni çağırmışsen, ne oldu?” dedim aksanımı kaydırarak. ”Zeghra, git bağa su getir kız, içim yandi” dedi köpek, aksanıyla “ Tağam getirirem” dedim ve mutfağa gittim. Bir bardak su doldurdum ve içine uyku ilacı kattım. Araf’ın masasında bulunan dosyada İdil’in adresi vardı. Kapıyı tıklattım ve odaya girdim. Bardağı masanın üstüne bıraktım ve dışarı çıkıp Araf’ın uyumasını bekledim. Yaklaşık 15 dakika kapının önünde bekledim, aşktaki şansım kadar kişi geçti kapının önünden. Yani kimse. Araf’ın odasına girdim ve dolapları karıştırmaya başladım. Bir halat ve bant buldum 2 ayrı çekmecede. Araf sandalyesinin üstünde uyuya kalmıştı. Ellerini sandalyenin arkasında bağladım, bacaklarını da sandalyenin ön iki ayağına sıkıca düğümledim. Ağazını da bantladım. Her şey iyi gidiyordu. Tamam, Sakin ol Dila. Masanın üstünden dosyaları aldım ve dikkatlice kapıyı açtım, güzel kimse yoktu. Parmak ucunda odama girdim ve kapıyı kapattım. Üstümü değiştirmek için çantamı açtım ve kamuflajlı bir asker altı çıkardım. Üstüne de haki rengi kısa kollu bir tişört giydim. Silahı belime taktım, dosyaları son kez gözden geçirip çantama koydum ve tuğgenerali aradım ”Generalim, İdil’i buldum ve dosyalar elimde. Depodan çıkıp İdil’i alacağım” ”Tamam Şahin, ölü bir sivil ve şehit ile gelme bana. Yoksa seni diriltip ben öldürürüm” Bu sefer sessiz kaldım çünkü ‘Emredersiniz komutanım’ diyemez, söz veremezdim. Askerlik böyleydi işte. Yaşamının bir garantisi yoktu. General bunu anladı ve konuştu. ”Kapatıyorum, bu arada ben sana İdil’in kimliğini söylemedim. Bizim buradaki Mermi timi’nin komutanı olan Yüzbaşı Demir’in kız kardeşi. Ona göre dikkatli ol Şahin” dedi ve telefonu kapattı. Adamın kim olduğu hakkında bir fikrim yok şu anda. Adres yürüme mesafesi ile 5-6 dakika kadar yakındı. Ben bunu nasıl kaçırmıştım! İşte Şahin olarak ilk hatamı yapmıştım. Her tarafı didik didik etmiş fakat bulamamıştım. Dosyayı çantama attım ve sessizce odamdan çıktım. Ne hikmetse odamın önünde duran Elvan, burada değildi. Tabiki bu işime gelmişti. Çadırda toplasan 3-5 terörist, 3-5 te koruma vardır. Tam çadırdan çıkacaktım ki Elvan ile denk geldim. Bi 5-10 saniye kadar bakıştık ve gözü belimdeki silaha kaydı, bana silah çekti fakat ben ondan önce davranıp alnının ortasından vurdum onu. Tabiki susturucu takmadığı için silah sesi duyulmuştu. Saniyeler içinde üstüme ateş açıldı. Çadırın içine girdim ve kapının kenarına saklandım. 10 saniyede bir çıkıp birini indiriyordum. Güzel, hepsinden kurtulmam 90 saniyemi aldı. Düz hesap işte, 1.30 dakika sürdü. Hiç ıskalamamıştım. İşte bu da beni Şahin yapıyordu. Hızlıca depoya gittim. Çok tenha bir bölgedeydi. Sanırım bu yüzden görememiştim. Aman bahtımı sikeyim! Kapıda koruma olmasa şaşardım. Silahımdaki mermi sayısını kontrol ettim. Ardından çantamdan maskemi çıkardım ve yüzüme taktım. Sadece koyu kahve gözlerim görünüyordu. Saçlarım kısa olduğu için bir sorun olmuyordu. Kapıdaki iki adamı susturucu takmadan indirmiştim, canım sadece biraz ses çıkarmak istemişti. Kapıya doğru gittim ve kapıyı tekmeleyerek açtım. Anında üstüme kurşunlar yağmaya başladı. Hemen kenara saklandım ve her 10 saniyede bir çıkıp bir adam indirdim. Güzel, 200 saniye sürmüştü hepsini indirmem. Düz hesap, 3.20 dakika yani. İçeri girip sırayla tüm kapıları tekme atarak açtım. Son kapıdan 3-4 tane adam sesi, 1 tane de kadın sesi geliyordu.…