İZİ KALAN

İnstagram, TikTok; i.nurkarakus Beğenmeyi yorum yapmayı unutmayınnn BÖLÜM YEDİ İZİ KALAN Yıllar Önce Trabzon Lisesi Sınavı Öncesi Hayat size acımazdı, hayat kim olduğunuzu bilmeden size neden acısın? Naz oturduğu sırada önündeki defteri karalarken matematikten aldığı bir kaç notu da çizdikleri ile kapatmış oldu. Kafası doluydu ablasının evden kaçmasının üstünden çok bir zaman geçmemişti ve evdeki ölüm sessizliğini okulda taşımıştı. Babası fazla sinirliydi ve evde nefes aldırmıyordu. Dün gece bir anda ablasının odasının kapısını sertçe kapatıp kitlenmesi sesine uyanmıştı ve ondan beridir de uyanıktı kahvaltı yapmamıştı saat dörde denk geliyordu ve o zaman kadarda bir şey yememişti açtı. “Naz,” diye fısıldadı Aylin. Bakışlarını ona çevirdi ama aynı saniye kafasını tutmayıp sıraya büyük bir gürültü ile vurmayı beklemiyordu. Daha demin ayakta uyuduğunu kafasını sertçe sıraya vurunca anlamıştı. “ Lan !” dedi Aylin hızlıca onu kaldırmaya çalıştı ama başarılı olamadı çünkü Naz ağlamaya başlamıştı. Zil o an çalıp öğretmen tarafında da sınıf boşaltılması Naz’ı biraz rahatlamıştı ama ağlamasını durduramıyordu. Babasının olduğu halle çok üzülüyordu. Şirket kötü durumdaydı dedeleri babasına fazla baskı yapıyordu Nadir amca ile gecelere kadar şirkette kalıp mimar kovalayıp iş yaptırmaya çalışıyorlardı, ablasının evden kaçması şirketin durumu onu boğmuş durumdaydı. Bir şeyler yapmak istiyordu babasının içi rahatlasın istiyordu ve gecelerce aklını kurcalayan şey ona doğru olan tek şey geliyordu. Aylin konuşmadan sadece kafasını sırtına yatırmış öylece Naz ile birlikte susmuştu. Naz’ın ağlaması iç çekişe döndüğünde sınıftan çıkmış izin almak için müdürün odasına doğru yürüyorlardı. “Canım,” dedi. Aylin müdürün odasından elinde izin kâğıdı ile çıkan Naz’ın peşinden ilerlerken gülümsedi. “Şu yetenek sınavlarına girmeye gittiğinde çok iyi olacak her şey inan bana.” Naz okulun bahçesinde durdu, yutkundu. Arkadaşına dönerken dudağını dişliyordu. Daha önce bayılmamıştı ama bayılma hissini tarif ediyor olsaydı şuan bunu anlatırdı. Kulakları çınlıyor, midesi kaynıyordu. “Aylin,” diye mırıldandı. “Ben burada kalacağım.” Aylin yüzünde gülümseme silindi. Naz onun bu yüz ifadesine ağladı. Gözlerin yaşlar boşalmaya devam ederken ağladı. “Ne demek burada kalacağım!” diye mırıldandı. “Naz, saçmalama” Elinin tersiyle hayallerini itiyorsun diyemedi başkasının yanlışı için doğrularından vazgeçemiyorsun diyemedi sadece baktı sadece vazgeçsin diye bekledi. “Ben bizimkileri bu şekilde bırakamam.” “Ablan bir gerizekalılık yaptı diye sen ne diye kendini yakıyorsun ya!” Bağırdı boş okulun bahçesinde bağırdı. “Naz bana söz verdin biz birbirimize söz verdik.” Naz özür dilerim demedi ama ona öyle baktı. Naz’a doğru hızlıca ilerledi kolunu tuttu. “Naz sen burada kalmak istemiyorsun ki…” “Zorundayım…” “Değilsin, Ablan gitti diye sen hiç bir yerde kalmak zorunda değilsin.” Sesi kısılmıştı Aylin ağlayacaktı eğer biraz daha Naz ona bu şekilde bakıp konuşursan ağlayacaktı. Arkadaşı, dostu kendinden vazgeçiyordu. “Dünyayı gezme fikrini babamın eteğinde mi yapacaksın.” “Aylin, onları bırakmayacağım.” “Beni ve hayallerini bırakacaksın.” Naz’ın gözyaşları arttı. “Evet,” dediği anda Aylin bakışları değişti nefret doldu, bu kadar kolay vazgeçmesinden nefret etti. Aylin kolundaki elini çekti ve bir kaç adım ilerledi. “Kırk yıl geçsin istersen bir kaç gün. Anlamayacağım seni bunu kendine neden yaptığını anlamayacağım. Buna hakkın yok!” Naz öyle demek deme istedi ama diyemedi. “ Salaksın sen!” diye bağırdı Aylin ağlamamak için kendini sıkarken. “Yapma, işte yapma şunu kendinden vazgeçme.” “Aylin…” “Bitti,” dedi Aylin ağlayacağını anladığı ilk an. “arama beni sakın çünkü ben seni aramayacağım!” Arkasını döndü hızlıca ilerledi ama bir anda durdu ve geri döndü. “Yapma…” Naz olduğu yere kusacağını anladığı ilk an arkasını döndü okuldan elindeki kâğıdı güvenliğe hızlıca verip ilk ağaç dibine kustu. İçini kustu, hislerini kustu. Ve Aylin dediği oldu bitti . Naz o sene ki baloya son karne…